LOULOU BLU

Ενα ποιημα για καλημερα

2011-01-14T20:14:00.000+02:00

Με κανεις να γελαω. Και να ονειρευομαι. Γι΄αυτο κ εγω σου γραφω ποιηματα. Αλλο που δεν στα δινω. Τα φυλαω. Τα προστατευω. Για οταν εισαι ετοιμος.

Θα τα βαλω σε ενα κουτι, θα το δεσω με μια πορφυρη κορδελα και θα τα αφησω στην πορτα σου.
Ανακατα.
Οχι σε χρονολογικη σειρα.
Σαν δεκαδες κομματια ενος παζλ. Σαν στοιχεια ενος υπεροχου γριφου.

Ισως τα καταλαβεις, ισως καταφερεις να διαβασεις πισω απο τις γραμμες, πισω απο τις λεξεις.

Σιγουρα ομως, τα γραμματα θα ξεσηκωθουν απο τις σελιδες και θα σου δωσουν πολλα γλυκα φιλια.
Θα σχηματισουν λεξεις στο προσωπο σου, θαυμαστικα και τελειες στο λαιμο σου, μεγαλα ερωτηματικα στα χερια σου.

Θα γινεις ολοκληρος ενα ποιημα.

Που μονο εγω θα μπορω να διαβασω.

Σε σκέφτομαι.

2010-11-26T01:10:00.000+02:00

Είναι πολλές οι νύχτες μακριά σου. Τις γεμίζω με ποτά, ξενύχτια, πολλά τσιγάρα, με άλλους άντρες.

Και κάθε φορά κάτι με σταματάει και δεν θέλω ούτε να με ακουμπἠσουν, λες και θα μολύνουν αυτό που τόσο πολύ αγάπησες κάποτε. Αυτό που προσκύνησες με τα φιλιά σου.

Λες και θα βεβηλώσουν, θα καταστρέψουν όλα αυτά που φυλάω και θέλω να είμαι για σένα.

Και κάθε φορά γυρίζω σπίτι μου και κοιτάζω τις φωτογραφίες σου.
Και σε περιμένω. Θέλω να γυρίσεις. Θέλω να γυρίσεις. Θέλω να γυρίσεις. Το φωνάζω δυνατά, στο άπειρο, να στο φέρει μήνυμα στα πόδια σου.

Παλιά λέγαμε ότι όταν ο ένας σκέφτεται, ο άλλος το νιώθει.

Το νιώθεις;

Σε σκέφτομαι.

All that you have is your soul

2010-09-08T15:31:00.000+03:00

..Κανένας δε μπορεί να σας συμβουλέψει ή να σας βοηθήσει, κανένας. Ένας μονάχα δρόμος υπάρχει: βυθιστείτε μέσα στον εαυτό σας, αναζητήστε την αιτία που σας αναγκάζει να γράφετε, δοκιμάστε αν οι ρίζες της φυτρώνουν απ' τις πιο βαθιές γωνιές τής καρδιάς σας. Εξομολογηθείτε στον εαυτό σας: θα πεθαίνατε τάχα, αν σας απαγόρευαν να γράφετε; Τούτο, πρώτ' απ' όλα: αναρωτηθείτε, την πιο σιγηλή ώρα τής νύχτας σας: Πρέπει να γράφω; Σκαλίστε βαθιά μέσα σας, να βρείτε την απόκριση. Κι αν η απόκριση τούτη αντηχήσει καταφατικά, αν απέναντι στο βαθυσήμαντο τούτο ρώτημα μπορείτε να υψώσετε ένα στέρεο κι απλόΠρέπει, τότε πλάσετε τη ζωή σας σύμφωνα μ' αυτή την ανάγκη. Η ζωή σας, ακόμα και στην πιο αδιάφορη, την πιο άδειαν ώρα της, πρέπει να γίνει σημάδι και μάρτυρας αυτής της ορμής. Ζυγώστε, τότε, τη φύση. Πασχίστε, τότε, να πείτε, σα να 'σαστε ο πρώτος άνθρωπος πάνω στη γη, τι βλέπετε, τι ζείτε, τι αγαπάτε, τι χάνετε. Μη γράφετε ερωτικά τραγούδια. Αποφύγετε, πρώτ' απ' όλα, τούτα τα πολύ τρεχούμενα και συνηθισμένα θέματα: είναι τα πιο δύσκολα, κι ο ποιητής πρέπει να φτάσει σ' όλη την τρανή ωριμότητα τής δύναμής του για να μπορέσει να δώσει κάτι δικό του, εκεί όπου, σίγουρη και λαμπερή —κάποιες φορές— η παράδοση παρουσίασε τόσην αφθονία. Μακριά απ' τα μεγάλα γενικά θέματα, σκύψετε σ' εκείνα που σας προσφέρει η καθημερινότητα. Ιστορήστε τις θλίψεις και τους πόνους σας, τους φευγαλέους στοχασμούς σας, την πίστη σας σε κάποιαν ομορφιά —ιστορήστε τα όλα τούτα με βαθιά, γαλήνια, ταπεινή ειλικρίνεια, και μεταχειριστείτε, για να εκφραστείτε, τα πράματα που σας περιτριγυρίζουν, τις εικόνες των ονείρων σας και τις πηγές των αναμνήσεών σας...

Σ᾽ ευχαριστώ Ρίλκε.

Κανείς δεν μπορεί να εξηγήσει αυτή την ακαταμάχητη ανάγκη, όμοια με την αναπνοή, να γράψω.
Κάθε λέξη παίρνει τη θέση της, με παλμό, με ρυθμό, με μουσικότητα, σαν ένα κομμάτι πάζλ.
Βλέπω την ψυχή μου να παίρνει σάρκα και οστά πάνω στο χαρτί.
Αυτή είμαι, και μόνο εκεί δεν μπορώ να κρυφτώ.
Εκεί, στο γράψιμο, δεν είναι αστεία τα πράγματα.
Παλεύεις με τον ίδιο σου τον εαυτό, που ξέρει τα τερτίπια του μυαλού σου.
Εκεί δεν υπάρχει χώρος για προσωπεία.

Ξιφομαχείς.

Και υποκλίνεσαι στον αντίπαλο.

Εσένα.

Σαν τα λιοντάρια... (σε συνέχειες)

2010-09-07T20:48:00.000+03:00

(Υπάρχει προηγούμενο κείμενο, όπως υπάρχει και η συνέχεια.. Μια γεύση από ᾽᾽Τα λιοντάρια᾽᾽μου..)

.........Ο θείος της ήταν πάντα στην απ´έξω. Ο θείος Αλέξανδρος.

Πάντα ήρεμος, ακόμα και στα δύσκολα, πάντα απόμακρος.

Μόνο με εκείνη, την Αριάδνη ανοιγόταν, κ αυτό μόνο όταν ήταν οι δυο τους.

Δεν την φοβόταν την Μαίρη, την γυναίκα του. Τη λάτρευε. Αλλά εκείνη είχε πάρει προσωπικά την ευθύνη της Αριάδνης. Παρόλο που την είχαν υιοθετήσει με όλες τις απαιτούμενες πράξεις, και είχε πάρει το επώνυμο Ιωάννου από τον θείο Αλέξανδρο, μόνο Ιωάννου δεν ήταν.

Η Μαίρη δεν άφηνε κανέναν άλλον να ασχοληθεί με την Αριάδνη, λες και ήταν μόνο δικό της παιδι. Ο Αλέξανδρος στην αρχή ειχε θυμώσει, είχε μιλήσει, είχε εξηγήσει. Τελικά, έκατσε πίσω και άφησε την Μαίρη να κάνει ότι ήθελε. ᾽᾽Η Αριάδνη είναι δική μου ευθυνη. Το υποσχέθηκα πάνω από το σώμα της αδερφής μου. Εγώ θα την μεγαλώσω, όπως θα την μεγάλωνε εκείνη. Συγγνώμη Αλέξανδρε, αλλά αυτό δεν σε αφορά ούτε σου ζητώ να το καταλάβεις.῾᾽

______

Λέων

_______

Η επόμενη μέρα των γενεθλίων είναι πάντα μια περίεργη μέρα. Έχει την γλυκόπικρη ανάμνηση του εορτασμού, αλλά και την βάρβαρη πραγματικότητα του νέου χρόνου. Είναι μια μέρα που πολλά μπορούν να συμβούν. Και συχνά, πολλά συμβαίνουν.

Είναι η ημέρα που βγαίνουν τα λιοντάρια.

Η Αριάδνη ξύπνησε με βαρύ κεφάλι, με δυσθυμία. Ακόμα δεν ήταν σίγουρη οτι ήθελε να έχει μάθει αυτα που διάβασε, γιατι είχε ανοίξει μια μικρή πορτούλα αυτό το ημερολόγιο.

Μια μικρή ενοχλητική πορτούλα που έριχνε μια λεπτη δεσμίδα φωτός σε ένα υπόγειο με κλεισμένα ερωτηματικά που είχαν πλέον πιάσει αράχνες.

Σηκώθηκε από το κρεβάτι και πήγε κατευθείαν στον υπολογιστή της. Το κινητό της είχε πολλά φακελάκια, γραπτά μηνύματα, κλήσεις. Facebook, Twitter, BBMs. Ξεκίνησε να τα ανοίγει ένα ενα.

῾᾽Μωρό μου;῾᾽Ο Απόστολος. ᾽Μωρό μου συγγνώμη που αργησα χτες, το ξέρω είμαι απαράδεκτος. Make up dinner tonight? Σε λατρεύω᾽᾽. ᾽᾽Μωρό μου σε παρακαλώ απάντησέ μου, δεν αντέχω να ξερω οτι είσαι θυμωμένη. Δεν γινόταν να φύγω με τίποτα, ξέρεις πως είναι στο γραφείο. Συγγνώμη συγγνώμη συγγνώμη. Σε λατρευώ, στο᾽πα;᾽᾽

᾽Ἀγαπη μου κοντεύω να τρελαθώ, είναι 5 και είμαι ξύπνιος. Στείλε μου μόνο να δω οτι είσαι καλά, ανησυχώ, είσαι το μωρό μου, είσαι η ζωή μου όλη᾽᾽.

Οχι απλά ο Απόστολος, ο Απόστολος σε όλη του την υπερβολή. Παλιά γελούσε με τα μηνύματά του, σήμερα απλά τα βαριόταν. Αν την αγαπούσε, ας ήταν εκεί. Βαρέθηκε τους παιδιάστικους τρόπους του, βαρέθηκε να αισθάνεται οτι πρεπει να τον νταντεύει.

Τον αγαπούσε με ένα συμπαθητικό τρόπο, αλλά σήμερα τον αισθανόταν σαν μια αλυσίδα δεμένη στα πόδια της. Και γιατί; Μήπως ήταν συμβολαιογραφικά αναγκασμενη να είναι μαζί του; Ούτε παντρεμένοι ήταν, ούτε παιδιά είχαν. Για πρώτη φορά άρχισε να σβήνει ένα ένα τα τελευταία του μηνύματα. Delete delete delete.

Άλλωστε, η ημέρα μετά τα γενέθλια είναι μέρα ξεκαθαρισμάτων.

Η Μ. και η Φ. ήταν το γείωμα της Αριάδνης, ήταν ο κρίκος που κρατούσε ανέπαφη την αλυσίδα της ψυχής της, ήταν το αποκούμπι της, ήταν οι εξομολογητές της. Ήξεραν τα πάντα. Πολλές φορές ρωτούσαν πιεστικά και ανάγκαζαν την Αριάδνη να σκεφτεί πράγματα που δεν ήθελε. Είχαν μια σχεδόν σωκρατική μέθοδο να μαθαίνουν τα πάντα, και χωρίς να λένε κάτι συγκεκριμένο, παρα μόνο κατευθύνοντας κατάλληλα τη συζήτηση, έβαζαν τους τροχούς του μυαλού της Αριάδνης να δουλέυουν και συχνά να καταλήγουν σε συμπεράσματα για την ζωή της και τον εαυτό της.

Της είχαν λείψει από χτες. Και πόσα είχαν συμβεί από τότε. Ήθελε πολύ να τις δει. Αλλά πως να τους εξηγήσει τα ημερολόγια, την ιστορία του παππού, δεν ήθελε πια να φέρνει στο τραπέζι συγκλονιστικές ιστορίες.

Ήθελε απλά να είναι μια συνηθισμένη κοπέλα. Δεν θα μιλούσε.

Σήμερα δεν θα μιλούσε.

Κατάφερε να αποφύγει επιτυχώς τον Απόστολο με μερικά μηνύματα και κανένα τηλεφώνημα μέχρι το βράδυ που θα συναντούσε τα κορίτσια. Με ένα λεπτό χειρισμό απέφυγε και να τον δει. Ντύθηκε νωρίς. Με ένα λευκό κολλητό τζιν και ένα τιραντάκι μωβ. Φόρεσε και τακούνια, που δεν το συνήθιζε. Με ύψος αρκετά άνω του μέσου συχνά απέφευγε τα τακούνια, κυρίως για τις δριμείς κριτικές από τις πιο κοντές της φίλες.

Περπάτησε μέχρι το μπαρ στο Κολωνάκι, ήταν δίπλα στο σπίτι της, για το πρώτο ποτό, αλλά οι κοπέλες είχαν υποσχεθεί ᾽και όπου μας βγάλει᾽. Συχνά τις έβγαζε στα πιο περίεργα μέρη, στην Ομήρου, στο Γκάζι, στο Μοναστηράκι, μέχρι Πειραια. Ηταν ωραία να βγαίνει χωρίς πρόγραμμα, τόσο διαφορετικά απο το ψυχαναγκαστικό προγραμματισμό του Απόστολου, που ήθελε κάθε δευτερόλεπτο της ζωής του να είναι οργανωμένο.

Έφτασε πρώτη και έπιασε αμέσως τραπέζι δίπλα στην τζαμαρία, να βλέπει έξω ποιος περνούσε τον μικρό δρόμο. Το μπαράκι ήταν υμιυπόγειο, αλλά μπορούσες να δεις ποιος περνάει και συχνά έβλεπαν γνωστούς και φίλους. Εκείνη την ημέρα ήταν ήρεμα, Κυριακή, οι περισσότεροι που εργάζονταν ήταν ήδη σπίτι να ετοιμαστούν για την εβδομάδα που θα ξεκινούσε. Λίγοι είχαν τολμήσει να ξεμυτίσουν και ακόμα λιγότεροι είχαν προτιμήσει το μπαράκι της Λουκιανού. Παρήγγειλε μια βοτκα τόνικ και περίμενε.

Στη ζωή λένε περιμένουμε. Συνέχεια. Να πάμε κάπου, να έρθει κάποιος, να ξεκινήσουμε, να τελειώσουμε.

᾽᾽Στη ζωή λένε περιμένουμε. Συνέχεια᾽᾽ άκουσε μια φωνή να της λέει από πίσω της. Πετάχτηκε τρομοκρατημένη.

᾽᾽Συγγνώμη αν σε τρόμαξα. Δεν το ήθελα. Σε είδα να κάθεσαι και σκέφτηκα οτι η ζωή μας είναι μια συνεχής αναμονή και ήθελα να σου το πώ᾽᾽.

Η Αριάδνη έμεινε να τον κοιτάει αποσβολωμένη

᾽᾽Δε... Ε... Δεν με τρόμαξες. Απλώς σκεφτόμουν ακριβώς το ίδιο πράγμα. Με ακριβώς τις ίδιες λέξεις. Δεν κάνω πλάκα.᾽᾽

᾽᾽Τι όμορφο. Δεν μου έχει ξανατύχει. Να καθίσω μαζί σου; Η παρέα κάνει την αναμονή να μοιάζει μικρότερη.᾽᾽

᾽᾽Κάθισε. Περιμένω 2 φίλες μου, δεν θα αργήσουν.᾽᾽

᾽᾽Με λένε Λέων.᾽᾽

Προφανώς, σκέφτηκε η Αριάδνη.

῾᾽Ἀμα είσαι και Λέων, θα έχει πολύ πλάκα. Στο ζώδιο᾽᾽.

᾽Ὄχι, δεν είμαι. Αλήθεια, πιστεύεις στα ζώδια; Οτι η ζωή μας ορίζεται από την κίνηση των πλανητών ή απο τη συγκεκριμένη θέση που είχαν όταν γεννηθηκαμε;᾽᾽

᾽Ὀχι, δεν ξέρω γιατί το είπα.. Αποτυχημένο χιούμορ μάλλον. Αριάδνη.᾽᾽

᾽Ὠραίο όνομα, σου ταιριάζει. ᾽

Η Αριάδνη κοίταξε τα ανακατεμένα του μαλλιά με τις μπούκλες, λίγο μακρυά, τα μεγάλα του μάτια, τα κατάλευκα δόντια, το λίγο μαυρισμένο δέρμα, και τα δυνατά μέσα από το τισερτ μπράτσα.

᾽Κ εσένα σου ταιριάζει το Λέων.᾽

Πέρασε τα χέρια του μέσα από τα μαλλιά του και χαμογέλασε.

᾽Ξέρω τι εννοείς. Νομίζω οτι τα ονόματα λένε πολλά για τον μετέπειτα χαρακτήρα που θα αναπτύξει ο καθένας. Ίσως λειτουργεί υποσυνειδητα. Αν έπρεπε να διάλεγα το όνομά μου ξανά από την αρχή, ίσως διάλεγα κάτι λιγότερο απαιτητικό. Ενώ τώρα, ως Λέων, είναι δύσκολο να ξεφυγω από το βάρος του. Οχι οτι θέλω.᾽

Η Αριάδνη ήπιε μια γουλιά από το ποτό της. Τι περίεργη συζήτηση.

᾽Χτες ήταν τα γενέθλιά μου. Να σε κεράσω ένα ποτό;᾽του είπε.

᾽᾽Ἀριάδνη, πρέπει να αφήσεις το λιονταρί να ειναι λιοντάρι. Τι στο καλο, βασιλιάδες είμαστε..᾽᾽

Δεν σε θυμαμαι ποτέ πιο ωραίο από τότε. Τότε που κλήθηκες να είσαι λιοντάρι. Πραγματικό λιοντάρι, στις πύλες της σοφίας. Στο έγραψα γιατί ήταν κάτι βαθειά πνευματικό. Σχεδόν θρησκευτικό. Όπως η αγάπη. Γελούσες ολόκληρος, και τα μάτια σου γυάλιζαν. Έλαμπαν. Ακόμα προσπαθώ να βρώ τι απέγινε αυτό το χαμόγελο. Που πήγε αυτό το έντονο φούσκωμα της υπερηφάνειας. Είσαι ακόμα αυτός; Ή δεν ήσουν ποτέ;

Ένας μικρός θάνατος

2010-09-06T13:08:00.000+03:00

Έχω αυτή την εικόνα στο μυαλό μου εδώ και μέρες. Ξυπνά το πνεύμα μου, σηκώνομαι, τεντώνομαι και με κοιτάζω από ψηλά.

Είμαι νεκρός.

Είμαι μέσα στο χώμα, γυμνός, τυλιγμένος σε ένα λευκό σεντόνι, βρώμικο από την λάσπη και την ταλαιπωρία. Σε λίγα λεπτά δεν έχει μείνει τίποτα από το σώμα που μύριζες με τόση επιθυμία.

Κλαίω, πονάω, αλλά κανείς δεν ακούει. Τα δάκρυά μου κυλάνε στο χώμα και το αίμα χύνεται ποτάμι από τις πληγές μου.

Είμαι θυμωμένος. Και κρυώνω. Νόμιζα ότι όσο πιο κοντά στο κέντρο της γης, τόσο περισσότερη η ζέστη. Είναι όμως η μοναξιά, η έλλειψη του σώματός σου δίπλα μου. Που τόσο την έμαθα, την συνήθισα, την χρειάστηκα. Είναι η ζέστη σου που λείπει και ανατριχιάζω από το κρύο.

Ορκίστηκες ότι θα είσαι πάντα εκεί, να μου κρατάς το χέρι. Να περπατήσουμε την γη μαζί. Κοιτάω δίπλα μου και δεν είσαι. Δεν μου κρατάς το χέρι. Λιποψύχισες.

Είμαι πολύ θυμωμένος. Και ας χάνω το αίμα κ τα δάκρυα μου, ο θυμός μου δεν εξαφανίζεται. Ίσα ίσα διαθλάται, διασπάται, πολλαπλασιάζεται, δυναμώνει. Γεμίζει ξανά το σώμα μου. Ξέρω ότι θα ξαναγεννηθώ σε λίγο και προσπαθώ να ηρεμήσω. Να χαμηλώσω τους χτύπους της καρδιάς μου, να κλείσω τα μάτια, να συγκεντρωθώ.

Ήδη νιώθω την αλλαγή μέσα μου. Η καρδιά μου, τα χείλη μου, τα χέρια μου δεν αισθάνονται πια όπως πριν. Σε λίγο τα μάτια μου βλέπουν διαφορετικά. Το κρύο κρυσταλλώνει τον θυμό μου και πέφτει από πάνω μου κομμάτι κομμάτι. Όπως σπάνε οι σταλακτίτες. Δεν σε χρειάζομαι πια. Η αναγέννησή μου έχει αρχίσει, η μετενσάρκωσή μου πλέον έχει μπει στην τελική της ευθεία.

Σε έχασα και πέθανα για να ξαναγεννηθώ ένας Άλλος. Ένας που τώρα πια ξέρει. Γιατί για να μάθεις πρέπει να χάσεις. Και για να ξαναγεννηθείς πρέπει να ερωτευτείς. Και εγώ είμαι πλέον πανέτοιμος.

Εγώ. Κι εσύ.

2010-08-25T12:59:00.000+03:00

Έχουν αλλάξει τα πράγματα. Το μυρίζεις στον αέρα, το αισθάνεσαι στα φώτα, το νιώθεις στους δρόμους. Τίποτα και κανείς δεν είναι ίδιος. Δεν αλλάζουμε δέρμα σαν τα φίδια. Όχι, είναι κάτι πιο βαθύ από αυτό, πιο ουσιαστικό. Δεν αλλάζουμε εμφάνιση, αλλάζουμε ουσία. Γινόμαστε κάποιοι άλλοι.
Άλλοι. Τρομακτική έννοια "οι Άλλοι". Είναι ξένοι, πρέπει να τους κατακτήσουμε, να τους καταπιούμε, να βγούμε από πάνω, να μας ανήκουν, για να μην τους φοβόμαστε. Και τότε μπορούμε να τους αγαπήσουμε. Αφού τους έχουμε αποσυναρμολογήσει, αφού έχουμε ανακαλύψει από τι είναι φτιαγμένοι, αφού έχουμε προσδιορίσει το κάθε κατασκευαστικό υλικό τους.
Η αγάπη πια είναι μια συνεχής μάχη κατάκτησης, υπεροχής. Ποιός θα πονέσει περισσότερο, ποιός θα βγεί αλώβητος.
Ξέρω ένα μυστικό που εσύ δεν ξέρεις.
Κανείς δεν βγαίνει αλώβητος από την αγάπη.
Κουβαλάς τα σημάδια σου στωικά, με ηρεμία, με ευλάβεια.
Δεν μπορείς να με κατακτήσεις, να με μεταλλάξεις. Μπορείς μόνο να προσπαθήσεις να με καταλάβεις. Να αλλάξουμε δέρμα μαζί. Να γίνουμε κάποιοι άλλοι μαζί. Μόνο που δεν θα είμαστε άλλοι. Θα είμαστε εσύ κι εγώ, που θα κάνουμε χώρο ο ένας στον άλλο, να ξαποστάσει, να ξεκουραστεί.

Έχουν αλλάξει τα πράγματα. Το μυρίζεις στον αέρα, το αισθάνεσαι στα φώτα, το νιώθεις στους δρόμους. Τίποτα και κανείς δεν είναι ίδιος. Εκτός από μένα. Κι εσένα. Που κρατάμε σημαίες και καθόμαστε στην πρώτη σειρά να μαχόμαστε.

Forever young..

2010-06-14T13:02:00.000+03:00

Ευτυχώς η Ελλάδα του μεγάλου καλοκαιριού έφτασε. Παραλία, γέλια, καρπούζι με φέτα, ντομάτες βουτηγμένες στη θάλασσα για να αλατιστούν, θερινά σινεμά και πρώτα φιλιά με μια μπύρα στο χέρι, μεσημεριάτικος ύπνος σε καθαρά σεντόνια με τα αλάτια. Κάπως ξεχνιόμαστε. Δεν θέλω να σκεφτώ τη Δευτέρα, δεν θέλω να σκεφτώ τις δύσκολες μέρες που θα έρθουν- γιατί θα έρθουν. Θέλω να με αφήσετε να ξαπλώσω στον ήλιο, να διαβάσω το βιβλίο μου και ο χρόνος να σταματήσει. Να ακούω το Forever young στο repeat. Γιατί αυτό είναι και η αλήθεια. Θέλω να είμαι ξέγνοιαστη, κι ας ζω με πολύ λιγότερα. Το έλεγε και ο Ελύτης άλλωστε «Εγώ ζήτησα το λίγο και με τιμώρησαν με το πολύ». Βαρέθηκα τα πολιτικά, τα ψευτο-κουλτουρε, τα δήθεν πολιτιστικά, τις τυποποιημένες διασκεδάσεις, τα κομπλεξικά αφεντικά. Αισθανόμαστε πως μας τράβηξαν το χαλί κάτω από τα πόδια μας, ενώ το κλωτσούσαμε λίγο λίγο μόνοι μας τόσο καιρό. Άλλοι φταίνε περισσότερο, άλλοι λιγότερο. Βαρέθηκα να καλύπτω την μιζέρια που ζούμε τον τελευταίο καιρό με ποδοσφαιρικές συζητήσεις αν δεν αγαπώ πραγματικά το άθλημα, βαρέθηκα να παραδίνομαι σε ένα σύστημα που δεν το επέλεξα αλλά το υπηρέτησα τόσο καιρό. Φτάνει. Η ζωή δεν είναι και άσχημη. I wanna be forever young..

Μια αφιέρωση, μια μετάνοια, και ένα βιβλίο.

2010-05-06T12:20:00.002+03:00

Είναι η πρώτη φορά που μετανιώνω. Μετανιώνω για αυτά που έδωσα, αυτά που μοιράστηκα, αυτά που δημιούργησα. Έχω μια ακαταμάχητη διάθεση να βάλω ο,τι μάζευα από τη σχέση μας, ο,τι ανταλλάξαμε, ο,τι αναμνήσεις δημιουργήσαμε, σε μια σακούλα και να τα πετάξω στα σκουπίδια. Δεν θέλω να τα βλέπω, δεν θέλω να τα νιώθω κοντά μου. Έχουν αρνητική ενέργεια. Και μην πιστέψεις ούτε για μια στιγμή ότι είναι θυμός χωρισμού.

Είναι η συνειδητοποίηση του πόσο ψυχαναγκαστικά πίεσα τον εαυτό μου να είναι ευτυχισμένος δίπλα σου. Γιατί μπροστά στην αίσθηση της συντροφικότητας που μανιωδώς ψάχνω, θυσιάζω τα θέλω μου, θυσιάζω και την ψυχή μου ακόμα. Σε κατηγορώ που δεν το σεβάστηκες. Ήσουν πιο έμπειρος από μένα, πιο μεγάλος, πιο ψημένος από τη ζωή. Σε βόλεψα και το ήξερες. Ήσουν abusive αλλά ήμουν abusable. Μου το είχες πει άλλωστε, με θέα το Βόσπορο. Αλλά αυτό δεν θα έπρεπε να είναι δικαιολογία για σένα. Σε κατηγορώ.

Χαίρομαι που έφυγες από τη ζωή μου. Λυτρώθηκα. Για ένα πράγμα μόνο σε ευχαριστώ. Που έφυγες γρήγορα, και που μου έδωσες το τέλος για το βιβλίο μου. Αν το διαβάσεις, ίσως δεν σου αρέσει ο εαυτός σου, γιατί δεν συνάδει με την εικόνα που πλάθεις γύρω από το ποιος είσαι, και που οι περισσότεροι πιστεύουν. Η αλήθεια πονάει. Από την άλλη, θα πεις «δεν είμαι εγώ αυτός» και θα συνεχίσεις να μεταλλάσσεσαι ανάλογα με τις καταστάσεις. Γιατί αυτό ξέρεις να κάνεις καλύτερα.

Άλλωστε τα βιβλία δεν είναι παρά μυθοπλασίες. Εγώ έγραψα τον μύθο σου όπως τον βίωσα από την αρχή ως το τέλος. Ξέρεις ότι βλέπω μέσα σου. Κοιτάξου στον καθρέφτη με ειλικρίνεια, με τσαγανό και θα ταυτίσεις το μύθο σου με αυτό που αντικατοπτρίζεται και σου ανταποδίδει το βλέμμα. Εγώ σε ξέρω, σε ήξερα από την αρχή. Όπως πλάθω όλα τα άλλα, έτσι έπλασα κι εσένα.

Μετανιώνω για το χαμένο χρόνο. Ίσως έτσι ονομάσω το βιβλίο. Ή ίσως το ονομάσω μαύρες θάλασσες ουτοπικές. Πάντως, σίγουρα κάτι που θα περνάει το μήνυμα της τρομερής ασέβειας που δείχνεις στην αγάπη και θα δημιουργεί την αίσθηση του ψέυτικου. Κάτι σκληρό, κάτι ατσάλινο. Θα δούμε. Όταν έρθει η ώρα θα βρεθεί και ο τίτλος.

Με έναν πολύ περίεργο τρόπο θα στο αφιερώνω. Δεν θα το αναγνωρίσεις εύκολα, προφανώς, θα πρέπει να το κλωθογυρίσεις στο μυαλό σου για να το καταλάβεις. Θα είναι μια αφιέρωση in reverse.

Σε εκλιπαρώ, μην πιστέψεις ούτε για μια στιγμή ότι αγαπηθήκαμε, δεν ήταν αγάπη αυτό που ζήσαμε. Είσαι ανίκανος να το βιώσεις.

Έτσι, κατά ένα τρόπο αυτή η αφιέρωση, αυτό το βιβλίο δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν χωρίς το κακό που έκανες εσύ, χωρίς τα προβλήματα που ξέσπασες πάνω μου, χωρίς τις αμαρτίες των άλλων που πλήρωσα.

Θα είναι μια λυπητερή αφιέρωση.

A happy moment

2010-05-03T11:52:00.001+03:00

"Για να επιτύχεις, πρέπει πρώτα να απογοητεύσεις τους ανθρώπους γύρω σου".

Αναμένονται υπέροχα νέα σύντομα.. Stay tuned for updates!

:)

Ένα ανοιχτό γράμμα αγάπης και χωρισμού

2010-04-26T12:46:00.003+03:00

Δεν ξέρω να παίζω κρυφά παιχνίδια, δεν έχω ατζέντα στο βάθος του μυαλού μου. Θέλω το ονειρικό και προσπαθώ να το καταφέρω.
Δίνω απλόχερα γιατί έτσι το αισθάνομαι και προσπαθώ να κάνω τους γύρω μου χαρούμενους. Δεν υπάρχει ομορφότερο πράγμα από το προσφέρεις χαρά, όσο και αν αυτό σημαίνει ότι πρέπει να μεταλλάσσεσαι. Δεν με ενδιαφέρει να κρίνεις αν αυτό είναι σωστό ή λάθος. Έτσι είμαι και σε όποιον αρέσουμε.

Δεν αντέχω όμως την εκμετάλλευση. Ξέρω πολύ καλά την ανισότητα στην αγάπη, ξέρω πως τελικά κάποιος δίνει και κάποιος μόνο παίρνει. Δεν σου ζητήσα ποτέ να μου δώσεις τίποτα.

Ήθελα να θέλεις να μου δώσεις από μόνος σου. Εγώ ήμουν συνέχεια εκεί να σου κρατάω το χέρι και να μετράω τις αναπνοές σου. Ήμουν εκεί να βάλω φάρμακα στις πληγές σου, και ήμουν εκεί να φωτογραφίζω τα χαμόγελά σου. Δεν σου ζήτησα να κάνεις το ίδιο. Ήθελα να θέλεις να κάνεις το ίδιο.

Αν δεν το θέλησες, δεν με κατάλαβες ποτέ. Αν δεν το θέλησες, δεν με άξιζες. Δεν θα στο κρατήσω, δεν θα στο προσάψω. Απλά μαζέυω τα γράμματα που σου έγραψα, πακετάρω τις αναμνήσεις που δημιούργησα, σκουπίζω τα υπολείμματα της αγάπης που δεν σεβάστηκες, και αποχωρώ από τη ζωή σου.

Ήσυχα, όπως μπήκα. Ήρεμα, όπως θέλησα να είναι η ζωή μας. Και θα συνεχίσω. Η αγάπη, η αληθινή αγάπη, η ουσιαστική ένωση ψυχής και σώματος δεν έχει χώρο για εγωισμούς, για κακίες, για μικρότητες, για αντιπαλότητες, για ανταγωνισμούς. Εγώ πιστεύω πως υπάρχει και θα συνεχίσω να την ψάχνω. Νόμιζα πως είδα σε εσένα κάτι, αλλά δεν ξέρω μήπως απλά ήθελα να δω σε σένα κάτι. Ίσως πάλι, είσαι πολύ καλός και εσύ στο να πείθεις ότι έχεις κάτι.

Όπως και να έχει, η ζωή είναι γεμάτη μαθήματα. Ξέρω πως πρέπει να μάθω να μην χαρίζω έτσι απλόχερα τον εαυτό μου, πως πρέπει να με προστατεύω, γιατί δεν είναι αυτοί καιροί για του είδους τη σχέση που ονειρεύομαι. Είναι τόσο εύκολο να εντοπίσεις τις αδυναμίες του άλλου. Είναι τόσο εύκολο να τις κάνεις σημαία και να τον λυγίσεις. Είναι όμως απάνθρωπο, και εσύ διάλεξες αυτό το δρόμο.

Η αγάπη είναι να αντιμετωπίσεις τον άλλον σαν κάτι εύθραυστο, και να τον προφυλάξεις από τις κακουχίες. Να φερθείς με ευλάβεια γιατί η αγάπη είναι κάτι βαθειά πνευματικό.. εως και θρησκευτικό. Η αγάπη είναι να στέκεσαι δίπλα.

Δεν μπορείς να με πάρεις αγκαλιά και να ταξιδέψουμε μαζι στο ηλιοβασίλεμα, οι δυο μας, μόνοι μας. Δεν μπορείς καν να δείς το ηλιοβασίλεμα. Οι φακοί στα μάτια σου μετατρέπουν το όμορφο σε άσχημο. Δεν μπορείς ή δεν θέλησες. Το αποτέλεσμα ίδιο.

Θα σου λείψω, το ξέρω. Κι ας το αρνηθείς μέσα σου. Θα σου λείπω όταν ξαπλώνεις, θα σου λείπω όταν διαβάζεις, θα σου λείπω όταν ακούς κλασσική μουσική, θα σου λείπω όταν δείς πώς είναι να μην σου δίνουν απλόχερα.

Θα είναι αργά. Τότε θα δίνω την αγάπη μου απλόχερα σε κάποιον άλλον: στον εαυτό μου.

Χαιρετισμός

2010-04-24T21:25:00.004+03:00

Σου φωνάζω αλλά δεν βγαίνει η φωνή μου. Προσπαθώ να σου μιλήσω αλλά οι λέξεις ενώ υπάρχουν, δεν μπορούν να δημιουργήσουν φράσεις. Κάνω να κουνήσω τα χέρια μου σε ένδειξη βοήθειας, αλλά δεν με βλέπεις.

Όλο προσπαθώ να σε κάνω να καταλάβεις πόσο σε έχω ανάγκη, όχι να λύσεις τίποτα, απλά να μου δίνεις κουράγιο, να ξέρω οτι είσαι εκεί, κι ας είναι μακρύ το ταξίδι, κι ας είναι ψηλά τα εμπόδια, αλλά δεν τα καταφέρνω.

Ξέρω πως κάνω λάθη αλλά δεν μπορώ να σε πείσω να είσαι ανεκτικός. Ξέρω πως σε χρειάζομαι, όχι να με βοηθήσεις, απλά να με φιλάς όταν τελειώνουν οι δύσκολες μέρες. Δεν καταλαβαίνω γιατί μου είναι τόσο υπεράνθρωπο να το ζητήσω. Μυρμηγκιάζει ο εγκέφαλός μου και παγώνω. Μακάρι να μπορούσα να σε κάνω να το νιώσεις με ένα άγγιγμα. Με ένα κουμπί.

Θέλεις να μάθω να παλεύω και να ζητάω. Θέλεις να μάθω να το κάνω μόνη μου, για μένα. Και για αυτό με αφήνεις. Να μάχομαι με τα κύματα μόνη μου. Έτσι πρέπει το ξέρω, και για αυτό δεν μπορώ να σου κρατήσω κακία. Πόσο θα ήθελα όμως να είσαι δίπλα μου. Ούτε μπροστά μου, ούτε πίσω μου. Ούτε να σε ακολουθώ, ούτε να με υποβαστάζεις. Να είσαι δίπλα μου, συνοδοιπόρος και συνταξιδευτής. Όπως και εγώ για σένα.

Μακάρι να μπορούσα να σε πείσω. Σε ευχαριστώ για όλα, μα πιο πολύ για τα σκληρά σου λόγια. Ξέρω πως δεν θα είσαι εδώ, αλλά εύχομαι τα μαθήματα που με δίδαξες, όσο κι αν ήταν επίπονα, όσο κι αν μου έφεραν δάκρυα στα μάτια, να είναι οδηγητικός φάρος.

Ξέρω πως δεν θα είσαι εδώ, και δεν θα με δείς να αλλάζω. Και πόσο θα ήθελα να το είχες δει. Σε χαιρετώ και σου στέλνω χιλιάδες γλυκά φιλιά. Να μην αλλάξεις ποτέ και μακάρι να είχα καταλάβει.

Μου λείπεις

2010-04-24T11:43:00.001+03:00

Αναρωτιέμαι που να βρίσκεσαι όλο αυτόν τον καιρό.

Έφυγες μεγάλο ταξίδι αυτή την φορά. Σε ψάχνω μέσα σε υγρό δάσος την αυγή. Η πάχνη είναι γαλήνια και το φως του ήλιου καρφώνεται στα μάτια μου ανάμεσα από τα φύλλα των ψηλών δέντρων. Κρυώνω και ζεσταίνομαι.

Τα μυρμήγκια δουλεύουν, οι μέλισσες πετούν, τα κουνούπια πεινάνε.

Κι εγώ πεινάω. Μυρίζω την παρουσία σου από χιλιόμετρα. Ξέρω πως με κοιτάς. Δεν ξέρω αν με βλέπεις.Ουρλιάζω τ᾽ όνομά σου, αλλά κανείς δεν μ᾽ακούει. Ουρλιάζω και προσεύχομαι ν᾽ακούσεις και να μείνεις μακριά απ´ το φως.

Κείμενο από έναν άγνωστο αναγνώστη. Μακάρι να είχες αφήσει το όνομα σου...

Καθρέφτης

2010-01-31T22:30:00.003+02:00

"Αν θεωρείς ότι κρατάει πολύ κι είναι τρελός
ο άνεμος από σημαίες
που περνάει από τη ζωή μου
κι αποφασίσεις
να με αφήσεις στην όχθη
της καρδιάς που έχω ρίζες,
σκέψου
πως εκείνη τη μέρα,
την ώρα εκείνη
θα σηκώσω τα χέρια
και θα βγούν οι ρίζες μου
για να βρούνε άλλη γη.

Όμως
αν κάθε μέρα,
κάθε ώρα,
νιώθεις προορισμένη για μένα
με γλυκύτητα αψεγάδιαστη.
Αν κάθε μέρα ανεβαίνει
ένα λουλούδι στα χείλη σου για να με βρεί,
αχ αγάπη μου, αχ δικιά μου,
μέσα μου όλη τούτη η φωτιά θα επαναλαμβάνεται,
μέσα μου τίποτα δε θα σβήσει ούτε θα ξεχαστεί,
η αγάπη μου τρέφεται από την αγάπη σου, αγαπημένη,
κι όσο θα ζεις θα είναι μες στην αγκαλιά σου,
χωρίς από τη δική μου να φεύγει."

Μια λέξη μόνο μου έρχεται έντονα στο μυαλό.
Μια λέξη που μου είπες στην αρχή, και δεν την κατάλαβα.
Σε πίεσα πολύ για να μου εξηγήσεις αλλά ποτέ δεν την ένιωσα μέσα μου.
Χρειάστηκε να μου χαρίσεις ένα ποίημα για να πιάσω το νόημά της.

Μια λέξη μόνο μου είπες και τελικά τα έλεγε όλα.

Καθρέφτης.

Ο μικρός Πρίγκηπας

2010-01-10T22:38:00.002+02:00

Δεν είσαι μικρός.

Έχεις ζήσει μια ζωή γεμάτη. Γεμάτη από πόνο, από εμπειρίες, από αγάπη, από χαμόγελα, από δάκρυα. Γεμάτη από ενδιαφέρον, γεμάτη ξενύχτια, ποτά και μεθυσμένα πρωινά. Γεμάτη από καυγάδες, από έρωτα, φωνές, ζήλειες, και αγκαλιές. Γεμάτη από μουσική.. γεμάτη ταξίδια, και πλάνα για νέα, μακρινότερα, πιο επικίνδυνα ταξίδια.

Τα ξέρω όλα αυτά. Έχεις ζήσει μια ζωή γεμάτη, και το πιο σημαντικό, μια ζωή που δεν ξερω. Αγάπησες και αγαπήθηκες, πλήγωσες και πληγώθηκες, πολύ πρίν σε γνωρίσω. Έγραψες κείμενα, αφιέρωσες τραγούδια, άκουσες, συγκινήθηκες, ένιωσες τόσα πολλά πριν σε γνωρίσω. Δεν καταλαβαίνω γιατί με στεναχωρεί αυτό. Κυρίως αυτό το ¨έγραψες κείμενα¨ με κάνει να θέλω να κουκουλωθώ κάτω από τα σκεπάσματα.

Δεν προσπαθώ πιά να μάθω γιατί. Δεν κάνω πιά ερωτήσεις. Τα πράγματα είναι αυτά που είναι, και πολλές φορές τα λόγια δεν μπορούν να περιγράψουν αυτό που το υποσυνείδητό μας αφουγκράζεται.

Ξέρω όμως οτι το αξίζεις. Έζησες μια ζωή γεμάτη γιατί ξέρεις να την αξιοποιήσεις. Ξέρεις να νιώθεις, και πώς να κάνεις τους άλλους να νιώθουν. Ξεζουμίζεις την ζωή, την αγκαλιάζεις σφιχτά και δεν ξεκολλάς από πάνω της. Λές ¨εδώ θα είμαι, μέχρι που δεν θα είμαι¨. Περιμένεις πολλά αλλά δίνεις περισσότερα. Δεν μου δημιουργείς ασφάλεια, αλλά είσαι πολύτιμος, μοναδικός, διαφορετικός. Με κάνεις να χαμογελάω και να είμαι ευτυχισμένη με την ίδια ευκολία που μπορείς να με στεναχωρέσεις. Έχεις γύρω σου ένα πεδίο, σχεδόν μαγνητικό, ασκείς μια δύναμη, και όλα περιστρέφονται γύρω σου, όπως τα ηλεκτρόνια γύρω από τον πυρήνα.

Ξέρω όμως ότι δεν είσαι πάντα έτσι.

Θέλεις να αφεθείς, θέλεις κάποιον να σε αγκαλιάζει και να σου δίνει κουράγιο. Σου αρέσει να προχωράς μόνος, αλλά να ξέρεις οτι ανα πάσα στιγμή μπορείς κάπου να ακουμπήσεις. Υπάρχουν και οι σκοτεινές στιγμές. Όλο και λιγότερες, αλλά ακόμα εκεί.. Δεν ξέρω αν θα εκλείψουν ποτέ αλλά εσύ ξέρεις να μάχεσαι. Δεν φοβάσαι. Δοκιμάζεις τον κόσμο όπως δοκιμάζεις τον εαυτό σου.

Είμαι πολύ υπερήφανη για σένα.

Δεν είσαι μικρός. Σίγουρα όμως είσαι Πρίγκηπας.

Μυρωδιά από πεταλούδα

2010-01-10T22:21:00.004+02:00

Μυρίζει παντού μπαχαρικά και ψάρι φρεσκοψημένο. Μυρίζει λεμόνι και θυμάρι, και ευκάλυπτος.

Πάντα η μυρωδιά από λεμόνι με κάνει να σε σκέφτομαι. Πετάνε γύρω μου πεταλούδες, σαν μικρές χρωματιστές ψυχές, μικρά αποδημητικά πουλιά στη διαδρομή της ζωής τους.

Έτσι είμαι κ εγώ. Γεύομαι γαρύφαλλο και λυπάμαι τις πεταλούδες που ζουν μια μέρα. Μια ζωή ολόκληρη σε μια μέρα. Να γεννηθείς με την ανατολή, να μεγαλώσεις, να μάθεις, να ερωτευτείς, να πληγωθείς, να ερωτευτείς ξανά, μα αγαπήσεις και να αγαπηθείς, να βρείς τον σύντροφό σου, να φέρεις τον κόσμο ανθρώπους, κομμάτια από τις καρδιές σας, και με τη δύση να κλείσεις τα μάτια σου και να γίνεις πάλι ένα με τη Γη που σε δημιούργησε.

Μια ζωή σε μια μέρα.

Μυρίζει ήλιος και φιλιά. Μυρίζει ανθισμένη πασχαλιά, και αν πιστεύεις στις αισθήσεις σου, μυρίζει μοβ χρώμα.

Δεν μυρίζει έτσι σε όλους. Μάλλον μυρίζει μόνο σε μένα, που λυπάμαι τις πεταλούδες, που αποζητώ να ζήσω μια γεμάτη ζωή, και αν όχι, τότε τουλάχιστον να ζήσω μια ζωή σε μια μέρα.

Οι πάγκοι των πλανόδιων αδειάζουν, ξαναγεμίζουν, για να αδειάσουν ξανά. Η κανέλλα αντικαθιστά το γαρύφαλλο, καινούρια φρούτα κάθε ώρα, καινούρια χρώματα σε κάθε καλάθι. Συνέχεια όμως μυρίζω λεμόνι..

Άλλες φορές έντονα πολύ. Άλλες ανεπαίσθητα...

Love hurts

2009-12-24T01:37:00.003+02:00

You have to decide.

You know you love me.
And I know I love you.
You know and I know we belong together.
We tell each other so often.
We even have a song.. so meet me half way..

You miss me and I want to hear your voice.
You want to hug me and I want to hold your hand.
You want to kiss me and I want to touch your skin.

I'm scared and you make me smile.
I'm sad and you draw a sun on my day.
I'm worried and you leave roses in my hands.

You call me and I pick it up.
You sing to me and I write you little notes.
You always always always remind me things we did and I dream about them.

But we cannot make the changes we need so that we can be together.

But I'm moving on.

But you keep me close and then push me away.

But I hide my heart and keep a cool exterior though my insides are bubbling up.

But you are not happy on your own and you miss every second. I know, because you tell me every single day. Sometimes more than once a day.

But you are afraid. Which you also tell me.

There is always a but.

I think 'but' is bullshit.

Alis Grave Nil

2009-12-02T12:39:00.003+02:00

Υπάρχουν φορές που σε φαντάζομαι να σηκώνεις το βάρος όλου του κόσμου στους ώμους σου.

Έχεις μια άγρια χαρά, μια σκληρή υπερηφάνεια όταν το καταφέρνεις. Ακριβώς γιατί το κατάφερες. Πατάς με ασφάλεια στη γη, σηκώνεις τα χέρια σου σιγά σιγά, οι φλέβες φουσκώνουν, οι μύες διαστέλλονται από την προσπάθεια. Και στο τέλος, με μια γρήγορη κίνηση, με ένα πέταγμα, με ένα στιγμιαίο υπεράνθρωπο τίναγμα, ανασηκώνεις τα χέρια σου. Κλείνεις για δευτερόλεπτα τα μάτια σου, σφίγγεις τα χείλη, ανασυντάσεσαι, συγκλίνεις, γίνεσαι όλος μία σκέψη.. και το έχεις κάνει.

Και δεν παραπονιέσαι, δεν δυσανασχετείς. Ξέρεις πως τα πράγματα είναι όπως πρέπει να είναι.. πως έτσι ήταν πάντα. Θέλεις για μια φορά να αφήσεις την γη να πέσει κάτω, έτσι, για την επανάσταση, για να δείς τι θα γίνει. Κι όμως δεν το κάνεις, γιατί εσένα είναι άλλος ο ρόλος σου.

Κανείς δεν κοιτάζει τα μάτια σου εκείνη την ώρα. Κανείς δεν διαβάζει το βλέμμα σου, δεν μετράει τις αναπνοές σου, δεν καταλαβαίνει ότι ίσως να μην θέλεις να σηκώσεις όλο τον κόσμο στις πλάτες σου. Κανείς δεν βλέπει αυτή την γλυκειά μελαγχολία που περνάει βιαστικά από μπροστά σου, όταν συνειδητοποιείς ότι η μεγάλη δύναμη συνυπάρχει με τεράστια ευθύνη..

Δεν είναι αλήθεια αυτό.. Δεν είναι οτι δεν υπάρχει κανείς.. Κάποιος αισθάνεται το βλέμμα σου, κάποιος κρατάει λογασιασμό στις αναπνοές σου, κάποιος καταλαβαίνει ότι ίσως κάποια στιγμή χρειαστείς βοήθεια να κρατήσεις όλη τη γη στους ώμους σου, κάποιος ξέρει θα πρέπει να ξαποστάσεις, να ακουμπήσεις το βάρος κάτω, όσο δυνατός κι αν είσαι. Κάποιος θέλει να είναι εκεί να σου κρατήσει το χέρι όταν κουραστείς, να σκουπίσει τον ιδρώτα από το μέτωπό σου, να σου δώσει να πιείς λίγο νερό και να σε φιλήσει γλυκά στα χείλη.

Θα τον αφήσεις όμως;

Υπάρχουν φορές που σε φαντάζομαι να σηκώνεις το βάρος όλου του κόσμου στους ώμους σου.
Άλλες φορές πάλι σε φαντάζομαι να σηκώνεις μόνο εμένα.

Τίποτα δεν είναι βαρύ για αυτούς που έχουν φτερά.

The question..

2009-11-12T13:49:00.004+02:00

I always find myself sitting in the same position.. With my legs on the chair and my arms wrapped around them. Like I want to make sure I 'll remain in one piece... Or to make sure that there is someone always hugging me. I close my eyes and try to visualize who I am to become.. There's only white noise. I can't see it, I can't dream it, I can't feel it, I can't taste it. I keep changing who I am to become as I keep changing who I am today.

Someone told me that we assume one identity with one person, and then once they start getting to know us, we change into another identity. So that no one can ever truly know us- because we truly are no one.

I want to be someone, someone specific, with specific properties, obvious and undeniable - I already am someone. And I think I want another person to get to know who that someone really is. I think I would like that. That sense of giving control, that sense of unconditionality. It hasn't happened yet so I can't be sure. The real question is would I ever let it?

So I think, and I try to visualize it and assist it to surface. And I take deep breaths and try to calm my racing heartbeat. Which happens for no reason. I sit and think and suddenly my heart is pounding in my chest. Like it wants to roam the world freely. And I tell my self that this time it's going to be different. This time I will say what I really want to, and act just the way I want to. Not in reference to something else, not in response to someone else. Just what I want to.

Without calculating the consequences.

And then, with my eyes closed and my arms wrapped around my legs I find myself staring at the hardest question.. Can we ever really change?

Είδα..

2009-10-27T10:38:00.003+02:00

I'm gonna live forever I'm gonna learn how to fly High
I feel it coming together People will see me and cry Fame
I'm gonna make it to heaven Light up the sky like a flame Fame
I'm gonna live forever
Baby remember my name

Αυτό το σαββατοκύριακο είδα πράγματα για μια ζωή.

Είδα πώς αντανακλάται το άσπρο φώς πάνω σε αιώνιες πέτρες, είδα τείχη που περικλείουν αλλά δεν χωρίζουν, είδα ανθρώπους να μοιράζονται ψωμί και κρασί και να συζητάνε.

Είδα ανθρώπους ξένους να γίνονται οικογένεια, είδα φίλους να έρχονται κοντά, είδα αδέλφια να αγκαλιάζονται και άλλες φορές να κλαίνε.

Είδα άντρες να χορεύουν, να δακρύζουν, να τραγουδάνε.

Είδα γυναίκες να πετάνε ροδοπέταλα και καραμέλες, να γλυκαίνουν μια στιγμή γεμάτη αγάπη, και αναμνήσεις, και υπερηφάνεια, και δυσκολίες.

Είδα χρώματα, και μπαχαρικά, και χυμούς από ρόδια.

Είδα ακροβάτες να σκαρφαλώνουν την ζωή, να κάνουν δυο τούμπες και να επιστρέφουν με ασφάλεια στο έδαφος, μέσα σε πολύχρωμες στιγμές.

Είδα φωτογραφίες από παλιά, και είδα πώς είναι να παίρνεις μέρος σε κάτι που όταν περάσει καιρός θα γίνει και αυτό 'φωτογραφίες από παλιά'.

Είδα τι σημαίνει να έχει κάποιος ανθρώπους γύρω του, να τον στηρίζουν, να τον περιτριγυρίζουν, να τον πειράζουν, να τον αγκαλιάζουν, να τον σηκώνουν στου ώμους, να συγκινούνται, να δακρύζουν, να τον υποστηρίζουν, να πίνουν μαζί του, να χορεύουν και να τρώνε, μέχρι τα ξημερώματα.

Είδα.

Και ένιωσα.

...και ελπίζεις.

2009-10-27T10:24:00.005+02:00

Δεν ξέρεις. Αλλά προσπαθείς. Με αυτά που ξέρεις, με όσα έχεις αισθανθεί, όσα έχεις ψυχανεμιστεί. Και δοκιμάζεις. Όπως έκανες πάντα.

Στην αρχή είναι δύσκολα, είναι περίεργα, είναι διαφορετικά. Και συνεχίζεις.

Και δίνεις λίγο, κ τραβάς λίγο πίσω. Και παίρνεις λίγα κ παίρνουν λίγο πίσω.

Άλλα τα πετυχαίνεις, άλλα τα αλλάζεις, τα διαφοροποιείς. Και ξαναπροσπαθείς. Και κάθε φορά δίνεις λίγο περισσότερο.. Δοκιμάζεις τα νερά, να δείς αν είναι φιλόξενα, αν είναι κρυστάλλινα, αν είναι παγωμένα, αν είναι ζεστά, ή δροσερά, αν σε φωνάζουν να βουτήξεις..

Και ελπίζεις. Ελπίζεις να βρείς νέα μαγικά κουμπιά, νέα χάδια, νέες αγκαλιές, νέες εικόνες, καινούριες, δικές σας, καταδικές σας στιγμές. Και ελπίζεις. Ότι θα είναι διαφορετικά- αλλά και ίδια.

Σαν κάτι που να το ξέρεις χρόνια αλλά το ανακαλύπτεις τώρα. Έχει άλλη αφή, άλλη μυρωδιά, είναι από άλλο υλικό. Η αίσθηση όμως είναι γνώριμη.

Κι ας φοβάσαι. Γι' αυτό δοκιμάζεις. Κι όμως.. Κάτι μέσα σου σε παρακινεί να βουτήξεις με το κεφάλι.. Χωρίς δοκιμές, χωρίς δεύτερες σκέψεις.

Παίρνεις μια βαθειά ανάσα να γεμίσεις μυρωδιές και μηδενίζεις την απόσταση. Βουτάς και ελπίζεις να σε φτάσει η αναπνοή σου ως την άλλη άκρη. Και ελπίζεις ότι θα είναι κάποιος εκεί να σου δώσει μια μαλακή ζεστή πετσέτα να στεγνώσεις, να σε φιλήσει στα βλέφαρα και να σε καλωσορίσει.

Τα κουτιά μου

2009-10-19T13:47:00.003+03:00

He doesnt look a thing like Jesus
But he talks like a gentleman
Like you imagined
When you were young

Όλη μου η ζωή είναι τακτοποιημένη όμορφα σε κουτάκια. Φυλάω τα πάντα, από φωτογραφίες, εισιτήρια, χαρτάκια, αφιερώσεις, αποδείξεις, όλα μου τα ρούχα και τα τετράδια, χιλιάδες ημερολόγια, παλιές κασέτες και cd, γράμματα φίλων, βιβλία που μου χάρισαν. Γενικά. Φυλάω ότι κατα καιρούς χαροποίησε το διαβολάκι και το αγγελάκι μέσα στο κεφάλι μου, και τα έκανε να συμφιλιωθούν, να αγκαλιαστούν και να στήσουν τρελό χορό.

Συχνά ανοίγω τα κουτιά όταν αναρωτιέμαι πώς έφτασα σε αυτό το σημείο στη ζωή μου, να ανατρέξω στα βήματα που ακολούθησα, στις αποφάσεις που πήρα, στους ανθρώπους που αγάπησα ή απέρριψα, στους ανθρώπους που με αγάπησαν ή με απέρριψαν. Ανακαλύπτω συνεχώς πράγματα που δεν είχα δεί, όπως ας πούμε μια αφιέρωση στην τελευταία σελίδα σε ένα τετράδιο μαθηματικών που μου είχε γράψει ένας μαθητικός μου αγαπημένος. "Το τετράδιο τελείωσε, η αγάπη μου για σένα ποτέ." Το σκεπτικό ήταν οτι θα αγαπιόμασταν μέχρι να τελειώσει το τετράδιο μου των μαθηματικών και να γεμίσει από εξισώσεις με έναν, δύο, τρείς, ποιός ξέρεις πόσους, αγνώστους. Φυσικά δεν έφτασα ποτέ στην τελευταία σελίδα και έτσι το μήνυμα αιώνιας αγάπης χάθηκε στο χρόνο.

Ή προχτές. Που βρήκα παλιές κασέτες που μου είχε γράψει η Κ., όταν είχαμε αποφασίσει να κάνουμε συγκρότημα. Skunk Anansie για να εμπνευστούμε! Το συγκρότημά μας λεγόταν Hard Candies και είχαμε κ το ομώνυμο τραγούδι. Εγώ τους στίχους, εκείνη τη μουσική. Ψάχνοντας τα κουτιά μου βρήκα και το χαρτί με τους στίχους. "Never give in, never give up.. cause you're a hard candy".. Αυτό το τραγούδι κάναμε μόνο-φυσικά- και μετά μας έφαγαν οι εξετάσεις και οι νεανικές αγάπες, η αγωνία για το μέλλον και η ενηλικίωση..

Τρέμω στην σκέψη ότι όλα αυτά μπορεί να χαθούν μια μέρα.. Δεν μπορώ να φανταστώ την ζωή μου χωρίς τις αναμνήσεις μου, που είναι και γεύση, και όσφρηση, και αφή.. και εικόνες και ήχοι, και τραγούδια, και τετράδια, και αφιερώσεις, και χιλιάδες φωτογραφίες, θάλασσες από φωτογραφίες, ωκεανοί από φωτογραφίες.. Με φίλους, με οικογένεια, με αγάπες, με τους ανθρώπους μου. Που κάποιους τους έχω, πολλούς τους έχασα, αλλά όλοι προσθέσανε ένα κομματάκι στην ψυχή μου.

Και έτσι τώρα εγώ είμαι αυτή που είμαι, όποια είμαι, που και ποτέ να μην βρώ ακριβώς ποια είμαι, θα έχω πάντα τα κουτιά μου να ανατρέχω στην ζωή μου και να προσπαθώ να βρώ το δρόμο πίσω.

Βάζω να ακούσω Skunk Anansie- Hedonism.

The hazards of love

2009-10-18T01:43:00.000+03:00

“We will, perhaps, link hands like children in a circle, and sing the song we all know in our hearts: time is short, no one is really okay, life is quick and dead is dead.”

Δεν ξέρω πόσο πιο ειλικρινής μπορώ να γίνω. Πιο σαφής. Σου ζήτησα να μην με πληγώσεις. Και το υποσχέθηκες. Μου είπες ότι θα μου κρατάς τό χέρι, και θα μου χαιδεύεις τα μαλλιά, θα τρώμε σταφύλια και θα πίνουμε κρασί. Μου είπες ότι θα κοιμάσαι δίπλα μου, κολλημένος, να κρατάνε ζέστη τα σώματά μας. Μου είπες οτι θα ανοίξεις ένα παράθυρο στην καρδιά σου να μπώ, και θα με αφήσεις να κουρνιάσω, να ηρεμήσω, να πάρω δυνάμεις. Κοιτάζω γύρω και δεν μπορώ να σε βρώ, γιατί δεν είσαι πουθενά. Είσαι όπου θες να είσαι, όπως θες να είσαι, όποτε θες να είσαι. Όταν είσαι όμως, ανθίζει η γη γύρω μου, και γελάω, και θέλω να σου σκάω παιχνιδιάρικα φιλιά στα βλέφαρα, πεταχτά φιλιά στα δάχτυλα, παθιασμένα φιλιά στα χείλη.

Όταν δεν είσαι εδώ, συνήθως γράφω και σβήνω πράγματα που θα ήθελα να σου αφιερώσω, λέξεις που θα ήθελα να σου χαρίσω, νότες που θα ήθελα να αφήσω μεσα στα χέρια σου. Και ειναι εύηχες οι λέξεις, και μελωδικές οι νότες. Αλλά το μετανιώνω και τα σβήνω όλα γιατί δεν υπάρχει λόγος ούτε να τα δεις, ούτε να τα ακούσεις.

Ας ήσουν εδώ. Το υποσχέθηκες και πρέπει πάντα να κρατάς την υπόσχεσή σου.

Μου λείπει κάποιος να κάνει την καρδιά μου να τραγουδήσει. Και όχι, δεν βαρέθηκα να περιμένω. Υποψιάζομαι ότι όταν αυτό βρεθεί, το τραγούδι κάνει την αναμονή να αξίζει.

If today was your last day

2009-10-16T11:34:00.000+03:00

My best friend gave me the best advice
He said each day's a gift and not a given right
Leave no stone unturned, leave your fears behind
And try to take the path less traveled by
...So do whatever it takes
Cause you can't rewind a moment in this life
Let nothing stand in your way

Cause the hands of time are never on your side

-Nickelback, If today was your last day

Some times lyrics say it best. I love that first sentence. My best friend gave me the best advice. My best friend.. That phrase makes my heart race, my hands are no longer cold, my day no longer seems bleak, my lips open ever so gently hinting a smile, my mind makes plans. I want to plunge into life headfirst, and experience everything fast. Though not rushed. But I do want to live it. The way I want it. The way it's worth. Some times lyrics say it best. And we better say nothing at all.

I am..

2009-10-15T15:39:00.000+03:00

There are some days different than the others. There are some songs that get stuck in your head.. they grab you and won't let go. There are some moments that you want to be hugged.. with no words necessary. There are times that you want to scream and shout and break things. There are dinners you've cooked for friends and shared your lives. There are moments you've laughed so hard you started to cry. There are some smells that take you back... There are places that you've known forever and times you walk them and they seem unexplored territories. There are nights that you can't sleep because you're too happy... and others because you're too sad. There are kisses that you have never given but imagine what they would feel like. There are books that you've read and carry their words in you, and there are books yet to be discovered. There are ideas you respect and ideals that you cherish. There are clothes you wear that feel like home.. because they smell like your mom. There are letters you've written and never sent and there are others you've received. There are things you've said, things you should have said, and things you should have never said.

And that's who you were.. Who you are... And who you will become.

Εσύ.

2009-10-13T11:46:00.000+03:00

Μπλέκω σε ένα παιχνίδι χωρίς κανόνες.

Φοβάμαι αλλά ανατριχιάζω, δεν ξέρω κι όμως έρχομαι κοντά. Σε αναζητώ σε κάθε μου σκέψη, σε κάθε στιγμή, σε κάθε μου λέξη.
Στους παλμούς μιας χορδής, σε ένα κύμα, σε ένα φιλί.
Σε αναζητώ στους σφυγμούς μιας ζωής, σε ένα βλέμμα, σε ένα βήμα.

Πετάω τους κανόνες, κάνω ένα βήμα και βουτάω στο κενό. Αψηφώ τον εαυτό μου. Δεν θέλω να κρατηθώ.

Θέλω να με πάρεις από το χέρι και να μάθουμε μαζί να συλλαβίζουμε την αγάπη.

Είναι αυτά τα μάτια σου. Και τα χέρια σου.. Και η μυρωδιά σου από κρασί. Και τα κύματα στην καρδιά σου που δεν λένε να ημερέψουν. Επειδή δεν θέλεις. Γιατί όσο μεγαλύτερα τα κύματα τόσο πιο πολύ μάχεσαι.

Και ενώ δεν θέλω ήρεμες θάλασσες, δεν ξέρω αν μπορείς να με πάρεις να ταξιδέψουμε τα κύματα μαζί.

My first day at work...

2009-09-03T01:52:00.000+03:00

I had to skim through 12 manuscripts today. I loved them all. They all had something special; beautiful imagery, interesting plot, unique style. As in my life, so in my work, I tried to see the positive aspects and completely disregard the negative. Or to explain it better, I praised the good parts and felt that with hard work the bad could be overcome.

My boss laughed at me and said that my way would need infinite time, would require great resources, and that after all, not all manuscripts turn into glossy books.

I had a problem with that because I feel everyone has something to say that is worth listening to, its just that some can't really find the most effective way to do that. Then we got into this big argument, about whether being an editor is really being an egotistical, literary snob that think their view is superior to others. Whether it fulfills some deep need to play God and decide on the fate of people. (That was mostly my argument...)

His response was that as with children, so with books, you have to give guidelines, give nudges, give a certain direction. And eventually, each to his own, shall become and produce whatever they have inside them, which very often can be something very disappointing, or absolute idiocy. Other times it can be brilliant, true poetry. He said I can't take it upon me to save every book and publish everyone's idea.

That I can't sit down with each writer and re-write whole sections, rearrange entire messages, like you can't take a child and live his life for him in order to show him the right way.

I said that If that meant making these people happy, giving them their dream, it was worth it. I repeated that I had read 12 manuscripts and loved them all, each for its own reason and that I would try to save them all, and he responded that I would fail both as an editor, as well as a mother...

I got angry and said that I still believe in the good in people, in creating rather than judging, in nurturing rather that destroying. That there are enough critics but not enough thinkers, that there are enough editors but not enough writers.

He threw a pad and a pen towards me and said "Then write about this".

Furious, I did. I wrote this text. He read it and laughed, and said:

"Welcome to publishing. Where nothing makes sense, where you smell books and dream punctuation, where you constantly read, and listen to music, and feel inspired. You're gonna love it. And don't you ever change".

He then passed me another 12 manuscripts to skim through. "Please hate at least half of them".

I read them and loved them all.

I'm never going to change.

Αυτό το σήμερα με αρρωσταίνει.

2009-08-24T10:00:00.001+03:00

Αυτό το δωμάτιο με αρρωσταίνει.. Νιώθω την ατμόσφαιρα βαριά. Σαν να έχω να ανασάνω χρόνια. Σιχαίνομαι. Κι όμως δεν σταματώ. Είμαι δυνατός, και οι δυνατοί προχωρούν, δεν κάνουν πίσω. Νιώθω το σώμα της από κάτω μου. Γιατί Θεέ μου; Αν είχα πιει λιγότερο.. Αν είχα πιει περισσότερο.. Ο ιδρώτας μπαίνει στα μάτια μου, πρέπει να τελειώσω. Συγκεντρώσου. Πες πως ήταν εκείνη..

«Ήταν υπέροχα». Το σώμα της κινείται ελαφρά. Τώρα τι να πεις; Τίποτα. Βάλε την μασκούλα σου, βάλ’ την και παίξε. Αλλά παίξε όπως σου αξίζει, όπως ένας πρωταγωνιστής. Σβήσε το μυαλό σου, την καρδιά σου και παίξε. Εξαφάνισε ό,τι έχεις μέσα σου και παίξε.

Ξημερώνει.
Κι ας ξημερώνει, πότε με εμπόδισε αυτό;

Τώρα όμως με ενοχλεί, το φως τρυπά στο δωμάτιό μου, τρυπά την καρδιά, την ψυχή μου. Διάτρητος. Αυτό είμαι, διάτρητος, και η ζωή μου ξεγλιστρά μέσα από τις τρύπες μου, χτυπά με δύναμη το ταβάνι. Το σπάει και ξεχύνεται στον ουρανό. Θέλω να ουρλιάξω κι όμως κρατιέμαι. Τα ουρλιαχτά είναι για τους αδύναμους, κ εγώ δεν ήμουν ποτέ τέτοιος. Τα λόγια της, γρατζούνισαν τα μάτια του Θεού.
«Σ’ αγαπάω» έλεγε, και κουβαλούσα τη μορφή της αλυσοδεμένη πάνω μου. «Ερωτευμένος άρα ονειροπόλος, ονειροπόλος άρα αθάνατος» της απαντούσα, και η καρδιά μου κρεμόταν από τις βλεφαρίδες της.
Μέχρι που γλίστρησε το χέρι της πάνω μου, και κρύο μέταλλο διαπέρασε το δέρμα μου. Το δέρμα μου και την καρδιά μου.
Πριν την αγκαλιάσω πριν νιώσω την ζέστη του προσώπου της για τελευταία φορά, κοίταξα την αντανάκλασή μου στον καθρέφτη και ψιθύρισα στο αθέατο κοινό μου «σας ευχαριστώ που ήρθατε στην παράστασή μου».

Τώρα κοιτάω αυτό το ξένο σώμα δίπλα μου, το τόσο ξένο, το αφιλόξενα ξένο, και αναρωτιέμαι αν οι άνθρωποι είναι προορισμένοι να σκουντουφλάνε στον κόσμο χωρίς ταίρι.
«Σήκω» της λέω «και φύγε».
Το είπα σιγά, δεν με άκουσε. Τράβηξα το σεντόνι από πάνω της. Το δέρμα της μυρμήγκιασε. Η θερμοκρασία της αμέσως έπεσε. Δεν ξύπνησε μόνο ταρακουνήθηκε στον ύπνο της. Τόσα πράγματα είχαν περάσει από το μυαλό μου. Η ζωή μου είχε αλλάξει χίλιες τροχιές και εκείνη ονειρευόταν. Τι να έβλεπε άραγε; Λες να καταλάβαινε την ανουσιότητα της ζωής της; Της νύχτας που πέρασε; Κομπάρσος. Αυτή στην ζωή της, κ εγώ στην δική μου. Η μήπως αυτή κομπάρσος στην δική μου, κ εγώ στην δική της;

Τι σημασία έχει;

Την σκούντηξα λίγο, μια σταλιά. Λες και έπρεπε με αυτό το απρόσμενο, ελαφρό κούνημα να καταλάβει πως δεν έχω πια χώρο για εκείνη στην ζωή μου. Άνοιξε τα μάτια της. Η μορφή μου με το τσιγάρο στο στόμα, της τα ξεκαθάρισε όλα. Ήταν η ώρα να φύγει. Σηκώθηκε στις μύτες των ποδιών, σαν να μην ήθελε να ξυπνήσει την ζωή μου.
«Μην φοβάσαι γλυκιά μου» ήθελα να της πω ειρωνικά «εμένα ολόκληροι σεισμοί δεν με ξύπνησαν.
Ντύθηκε και όταν άκουσα την πόρτα να κλείνει, ανεπαίσθητα, ξέσπασα σε ένα τρελό γέλιο.
Γελούσα για όλα αυτά που της είπα και τα πίστεψε, για όλα εκείνα που της είπα και τα πίστεψα .
Γέλασα για τον πόνο που ένιωσα όταν μια άλλη πόρτα έκλεινε πολύ πιο δυνατά, πιο βίαια, πιο απότομα.
Γέλασα για όλες τις μέρες που το μυαλό μου ήταν αιμόφυρτο από την μορφή της, παράλυτο από τα μάτια της.
Και μετά. έκλαψα.
Έκλαψα για όλα όσα γέλασα προηγουμένως, και ακόμα περισσότερα.
«δεν είσαι το άλλο μου μισό, εγώ μισώ ότι χωρίζει, είσαι το άλλο μου εγώ, αυτό που γουργουρίζει»Πόσες φορές δεν της το τραγούδησα.. Μα πιο πολύ από όλα, έκλαψα για τα τραγούδια που της χάρισα, για όλες τις φορές που την άγγιξα.
Μπήκα στο μπάνιο, να βγάλω την άλλη από πάνω μου. Έβλεπα τα υγρά της, το σάλιο της, τα φιλιά της, τα χάδια της, να γλιστρούν από πάνω μου, να στροβιλίζονται για μια στιγμή, κι ύστερα να χάνονται στον υπόνομο. Εκεί ακριβώς ήθελα να τα στείλω.
Σκουπίστηκα σκληρά με μια πετσέτα, να γδαρθώ. Το δέρμα μου γυάλισε. Έτρεξα στο δωμάτιο, και άρχισα με μανία να σκίζω τα σεντόνια. Γυμνός, με βρεγμένα μαλλιά, να μαζεύω βρώμικα σεντόνια. Όταν κατάλαβα πόσο γελοίο θέαμα πρέπει να παρουσίαζα, έκατσα στο κρεβάτι αποκαμωμένος. Πέταξα τα σεντόνια κάτω νευριασμένος.
Κοίταξα την αντανάκλασή μου στον απέναντι καθρέφτη και μου είπα: «Μάγκα, θα τρελαθείς, κοίτα να συνέλθεις.»
Άναψα ξανά τσιγάρο, και σαν την νηνεμία μετά την φουρτούνα, ηρέμησα. Το μυαλό μου ξεκαθάρισε. Ήξερα πια τι έπρεπε να κάνω… Φόρεσα την αγαπημένη μου φόρμα, που πόσες φορές δεν φόρεσε κι εκείνη, και ένα άσπρο μπλουζάκι. Έφτιαξα έναν καφέ, όπως ακριβώς μου αρέσει. 1 καφές, 1 ζάχαρη. Με την ησυχία μου. Άνοιξα τα πατζούρια. Ήμουν έτοιμος. Έβγαλα ένα άσπρο χαρτί και ένα στυλό, και ξεκίνησα.
«Την έλεγαν.. Όχι, λάθος. Την λένε ακόμα..»

A beach like me..

2009-08-24T09:25:00.001+03:00

Η βροχή κάνει την άμμο να φαίνεται ακόμα πιο όμορφη.. Την θάλασσα πιο μπλέ.. Τον ουρανό πιο μελαγχολικό..

Μπορεί να ονειρεύομαι παραλίες, αλλά ακόμα δεν έχει φύγει από πάνω μου το σύννεφο..

Sex and Candy..

2009-08-24T09:15:00.000+03:00

Hangin' round downtown by myself
And I had so much time
To sit and think about myself
And then there she was
Like double cherry pie
Yeah there she was
Like disco superfly
I smell sex and candy here
Who's that lounging in my chair
Who's that casting devious stares
In my direction
Mama this surely is a dream

-Marcy Playground

Irrationally bringing back my past. Hastily. Anxiously. I'm trying to breathe and I find myself drawing small fast breaths. Like I'm about to cry. Which I'm not. I dream of different skies, different lives, and still wake up feeling trapped and restless. I hate crossroads and yet I constantly find myself at them, obviously making the wrong turn. Though, what does actually wrong mean when its what you have chosen.. And then I disappear, in the small hours of the night. Right before it dawns. When the sky feels the darkest. Not because I don't love you, but because I have to.

'To thine own self be true' which is positively the heaviest and most chilling phrase. I'm afraid to be true to myself, so I listen to music. I cover my silence with notes. Not with noise. I sing loudly, I scream out the lyrics. I live through them- they are already there, beautifully constructed.

And I irrationally bring back my past. Hastily. Anxiously.

Δεν ξέρω αν υπάρχεις..

2007-12-05T22:27:00.000+02:00

Δεν ξέρω αν υπήρξες ποτέ.. Δεν ξέρω αν σε δημιούργησα απελπισμένα.. όπως σε ήθελα. Πήρα όλα αυτά που λείπουν από την ζωή μου, όλα τα ιδανικά, όλα τα δανεικα, όλα τα ονειρικά, όλα τα ανοιχτόχρωμα, όλα τα χρωματιστά, όλα τα γλυκά, όλα τα μοναδικά, κ σε έφτιαξα.

Πρώτα ξεκίνησα από την φωνή σου. Την έκανα βαρειά, λίγο βραχνιασμένη. Την βούτηξα σε βότκα κ πούρα, κ της έδωσα ζωή. Μετά έφτιαξα το γέλιο σου. Το έκανα λεπτό, δυνατό, δυναμικό, βροντερό.. Να ακούγεται παντού. Ύστερα έφτιαξα την αγκαλιά σου. Πήρα λουλούδια, πήρα μυρωδιές, συναίσθημα κ αγάπη κ τα ανακάτεψα μέσα στα χέρια σου.

Τέλος, προσπάθησα να φτιάξω το ποιος είσαι. Ξεκίνησα με λίγη ανθρωπιά. Πρόσθεσα ένα μάτσο φιλιά κ χάδια, ύστερα πήρα ενδιαφέρον, υποστήριξη για τους άλλους, ευθύνη, σοβαρότητα, παιδικότητα κ ευγένεια κ τα στριφογύρισα με μια μεγάλη κουτάλα.

Δεν ήσουν τέλειος, αλλά ήσουν τέλειος για μένα, γιατί σε έφτιαξα εγώ. Αυτό δεν σημαίνει πως είσαι αληθινός, πως υπάρχεις..

Και αν δεν υπάρχεις τώρα, δεν υπήρξες ποτέ..

Και αν δεν υπήρξες ποτέ, όλο αυτό που ζήσαμε μαζί, μάλλον το έζησα μόνη μου..

Η δεν συνέβη ποτέ..

every new beginning comes from another new beginning's end..

2007-11-13T22:48:00.000+02:00

Κάθε μέρα σκέφτομαι πώς θα ήταν η ζωή μου αν δεν είχα πάρει τις αποφάσεις που τελικά πήρα, πώς θα ήταν αν άφηνα τα πράγματα όπως ήταν.. Δεν μπορώ την ηρεμία, την ησυχία, και το κατάλαβα αργά.. εκεί που είναι όλα μια χαρά, ξαφνικά με πιάνει κάτι κ θέλω να φέρω τα πάνω κάτω, δίνω μια και ρίχνω το κατασκεύασμα που είχα δημιουργήσει..

Παθιάζομαι και μπερδεύομαι μόνη μου, κ μέσα σε μια στιγμή μπορώ να αλλάξω 100 γνώμες.. Ίσως γιατί φαντάζομαι την ζωή μου με έναν τρόπο, και θέλω να την κάνω ακριβώς έτσι.. Δεν καταλαβαίνω όμως ότι η ζωή μου είναι σε άμεση συνάρτηση με τις ζωές των άλλων, κ δεν μπορώ να πάρω αποφάσεις ούτε να αλλάξω τους άλλους.. Έτσι τελικά, η ζωή μου ποτέ δεν είναι όπως την φαντάζομαι, όσο κ αν προσπαθώ να την φέρω στα μέτρα μου.

Μου ξεγλιστράει από τα χέρια κ όσο κ αν την κυνηγάω, δεν μπορώ να την φτάσω..

Κάθε αλλαγή όμως φέρνει μια νέα αρχή, και την ψευδαίσθηση ότι αυτή την φορά όλα θα είναι όπως τα θέλω, όπως τα ονειρεύομαι.. Κάθε αρχή όμως είναι η αντίστροφη μέτρηση για το τέλος, που με μια σειρά από αλυσιδωτές αντιδράσεις θα ξαναγίνει αρχή, κ ύστερα πάλι τέλος, μέχρι που θα μάθω να ζώ με την ζωή που δεν είναι εκατό τα εκατό αυτό που θέλω, ή θα σταματήσω να προσπαθώ.

Κι όμως, κάθε φορά ξεκινάω με την ίδια ευχάριστη αίθηση, δεν κουράζομαι να βλέπω τα πράγματα να κάνουν κύκλους, συνεχίζω να πιστεύω στους ανθρώπους, στην αγάπη, στην καλοσύνη, στην ανθρωπιά.. Ξεχνάω τις πληγές του παρελθόντος και ξεκινάω κάθε τι με την ίδια δύναμη, κ ας ξέρω πως κ αυτή την φορά δεν θα είναι τέλεια..

Η μνήμη μου δεν λέει να μάθει, και μπορεί κάθε μέρα να αναρωτιέμαι πώς θα ήταν τα πράγματα αν τα είχα κάνει διαφορετικά, δεν υπάρχει ούτε μια φορά που έχω μετανιώσει.. Γιατί ακόμα κ αν έχω κανει λάθη, είναι δικά μου, καταδικά μου..

" If I could tear my heart
And keep it miles apart
From love of beast or man
And never give a damn
If I could learn to lie
And never show my pride
I'd be just like the rest
Be someone I detest

Love...
Destroys the best of us
Then leaves the rest of us
Thinking perhaps we'll die
Yet still we stay alive
Lost in a hollow frame
With lonely tears remain
Not knowing our life's worth
Dragging around the earth
How false the light"

--Falling from grace, The Gentle Waves

The things we can’t remember tell the things we can’t forget…

2007-10-04T16:05:00.000+03:00

i mnimi..

ti periergo pragma..

ekei pou nomizeis pws kati to exeis xehasei, erxetai mia eikona, mia myrwdia, ena onoma, k ola gyrnan pisw trexontas..

kammia fora einai kalytero na ta afiseis xehasmena, alla poios einai autos pou mporese pote na antistathei stis anamniseis?

mono pou oi anamniseis berdevoun. nomizeis pws ta exeis taxinomisei ola sta koutakia tous, k erxetai enas anemos k sta kanei ola anw katw, mperdevei ta pragmata, anakatevei tin pragmatikotita, anakataskevazei ta panta. K se mpourdouklwnei..

den mou aresei na aisthanomai mperdemeni, ta thelw omws ola dika mou k auto den ginetai..

"o,ti kai na ginei, i agapi tha vgei apo panw" mou eipan.. alla den xerw an thelw na tin afisw na vgei apo panw. kai kyriws den xerw an einai agapi, i auto pou oi amerikanoi lene 'Unfinished business'.
Afou tin eixa valei mia xara sto koutaki tis!

(syggnwmi gia ta apaisia greeklish, alla ftaiei to internet kafe)

το καλοκαιράκι..

2007-06-15T12:40:00.000+03:00

έχει φτάσει εδώ και καιρό.

Στην καρδιά μου,
έχει κάνει κατάληψη.

Κάθε μέρα που ξυπνάω νομίζω πως ακούω τα κύματα της θάλασσας να σκάνε στο κύμα, νομίζω πως βλέπω τοπία με παπαρούνες, νομίζω πως γεύομαι καρπούζι, νομίζω πως αγγίζω την άμμο, νομίζω πως μυρίζω την ευτυχία..

Δεν ξέρω..

2007-06-15T12:30:00.000+03:00

..αλλά ίσως πρέπει να το πάρω απόφαση. Είμαι ο πιο αναποφάσιστος άνθρωπος του κόσμου.

Θέλω να βλέπω κόσμο, να συναναστρέφομαι, να ζώ με άλλους, αλλά θέλω να περνάω χρόνο μόνη μου. Είμαι φιλική αλλά και κλειστή. Είμαι ανοιχτή αλλά και συγκρατημένη. Είμαι ασυγκράτητη αλλα υπομονετική. Είμαι ανυπόμονη αλλά σκεπτόμενη. Είμαι παρορμητική αλλά και σοβαρή. Είμαι δυνατή αλλά μου αρέσει να εξαρτώμαι. Είμαι ερωτευμένη αλλά δεν θέλω να το δείχνω. Είμαι συναισθηματική αλλά δεν μου αρέσει. Είμαι δυναμική αλλά θέλω συνέχεια φροντίδα.

Δεν ξέρω πώς θα έπρεπε να είμαι..

αλλά είμαι αυτή που είμαι.

Μια επανάσταση στην τάξη..

2007-04-26T13:01:00.000+03:00

Ξύπνησε, και το πρώτο που έκανε ήταν να ανοίξει τα πατζούρια. Να μπεί το πρωινό φώς μέσα.. Να την τυφλώσει, να την ξυπνήσει. Άνοιξε και το παράθυρο, να εισχωρήσουν όλες οι μυρωδιές της ημέρας.. Τα λουλούδια, ο φούρνος από δίπλα, η Άνοιξη..

Ήθελε να ξαναγυρίσει στο κρεβάτι της, είχε ακόμα την ανάμνηση της ζέστης και του ονείρου.. το πρόσωπό της είχε ελαφρές γραμμές από το μαξιλάρι..
Το προτιμούσε έτσι. Να πετάγεται από το κρεβάτι, να ανοίγει τα παράθυρα, και μετά να ξαναξαπλώνει λίγο, να χουζουρεύει..

Δεν είχε δουλειά σήμερα, κ είχε όλο το πρωινό ελεύθερο..
Πάντα τις μέρες που δεν είχε κάτι συγκεκριμένο να κάνει ξυπνούσε νωρίτερα από το κανονικό.

Έτσι και σήμερα..

Κοίταξε γύρω της.. το τακτοποιημένο δωμάτιο γύρω της, το γραφείο της γεμάτο χαρτιά σε ίσες στοίβες, τα κομπιούτερ κλειστό, τα διπλωμένα ρούχα πάνω στην καρέκλα.. και θύμωσε.

Την ενόχλησε η ισορροπία, η τάξη στον χώρο που ζούσε.

Πήγε στο σαλόνι. Οι λογαριασμοί, πληρωμένοι ήδη, στο έπιπλο μπαίνοντας. Τα βάζα με τα λουλούδια τοποθετημένα στο κέντρο των τραπεζιών, τα κλειδιά κρεμασμένα σε ένα καρφάκι στον τοίχο, οι πίνακες ίσιοι, οι κορνίζες σε ίσες αποστάσεις μεταξύ τους.

Άσε πια η κουζίνα. Τα πιάτα πλυμένα απο το προηγούμενο βράδυ, τίποτα αφημένο επάνω στις επιφάνειες του χώρου.

Ενοχλήθηκε.. Τίποτα δεν είχε αλλάξει από χτες, από προχτές, από την προηγούμενη εβδομάδα.. Όλα ήταν στις ίδιες θέσεις, τις δικές τους θέσεις.. Τίποτα δεν ξέφευγε από την ισορροπία, την συμμετρία την τάξη..
Αισθανόταν φιλοξενούμενη μέσα στο ίδιο της το σπίτι. Σήμερα ειδικά, αυτό την ξένισε.

Λες κ θα γινόταν τίποτα άμα δεν πλήρωνε την ίδια στιγμή που ερχόνταν οι λογαριασμοί, λές και θα άλλαζε κάτι αν δεν τακτοποιούσε τα ρούχα της πριν κοιμηθεί, αν δεν έβαζε τα βάζα ακριβώς στην μέση του τραπεζιού, ή αν άφηνε τα κλειδιά της πάνω στο γραφείο της..

Θυμωμένη, γύρισε στο δωμάτιό της και ντύθηκε βιαστικά. Βγήκε γρήγορα από την πόρτα χωρίς να κοιτάξει το τέλεια τακτοποιημένο σπίτι της.

Βγήκε στο δρόμο και περπάτησε γρήγορα... Έκανε μια βόλτα στα μαγαζάκια γύρω από το σπίτι της, μα τίποτα δεν την κίνησε την περιέργεια..
Και τότε το είδε..

Ένα μικρό μαγαζί με έπιπλα.. Στην βιτρινα είχε κάτι περίεργα χρωματιστά καρεκλάκια, με ένα τραπεζάκι στις ίδιες αποχρώσεις. Δεν της άρεσαν, ήταν τόσο διαφορετικά από τα μπεζ, καφέ και λευκά έπιπλα του σπιτιού της..
Πλησίασε και είδε οτι ήταν κόκκινα, πράσινα, μπλέ έπιπλα, με σκαλισμένες λέξεις επάνω.. Love, Friendship, Honour, Happiness, Light.. Δεν θα ταίριαζαν καθόλου με τον κόσμο που είχε δημιουργήσει στο σπίτι της, θα ήταν τόσο παράταιρο.. Τόσο έξω από τα συνηθισμένα..

Μπήκε μέσα, κ είδε ένα μπαουλάκι στο ίδιο στυλ. Μόνο που το μπαουλάκι στο πάνω καπάκι είχε χαραγμένο την λέξη Hope.

-Θα το πάρω, είπε στον πωλητή, πόσο έχει;

Κουβάλησε το μπαουλάκι μόνη της στο σπίτι.. Δεν ήταν βαρύ.

Ξεκλείδωσε την πόρτα, και μπήκε μέσα χαρούμενη. Δεν την ενόχλησε το τακτικό, ήρεμο σπίτι της. Είχε το μπαουλάκι της. Το κόκκινο, πράσινο, μπλε, κίτρινο σκαλισμένο μπαουλάκι της. Πέρασε το σαλόνι, και προχώρησε στο χολ προς το δωμάτιό της. Άνοιξε το κουτί, και άφησε το μπαουλάκι μέσα στην μέση του διαδρόμου.

Σχεδόν να σκοντάφτει κάθε φορά που θα έπρεπε να περνάει. Ταίριαζε απόλυτα, επειδή δεν ταίριαζε καθόλου.

Μάζεψε τα χαρτιά και τα πέταξε. Ύστερα άλλαξε, αφού πρώτα τακτοποίησε τα ρούχα της στις σωστές τους θέσεις στην ντουλάπα.

Δεν την ενοχλούσε όμως αυτό πια. Κοίταξε το παράταιρο μπαουλάκι της κ κατάλαβε.

Δεν μπορούμε να αλλάξουμε το ποιοι είμαστε. Δεν χρειάζεται όμως να αφηνόμαστε και εντελώς. Μια μικρή επανάσταση χρειάζεται που και που, για να μας θυμίζει οτι είμαστε ζωντανοί.

Πήγε στο σαλόνι να διαβάσει την εφημερίδα της, αφού έλεγξε ότι οι κορνίζες είχαν ίσες αποστάσεις μεταξύ τους...

κάθε μέρα που περνάει..

2007-04-02T13:45:00.000+03:00

Κάθε μέρα που περνάει νιώθω το παρελθόν όλο και να απομακρύνεται..

Πάντα πίστευα οτι η μνήμη χωρίς το χρόνο δεν θα είχε καμία σημασία. Κ όμως, αυτές τις μέρες νιώθω οτι ο χρόνος με απομακρύνει από τις αναμνήσεις. Δυσκολεύομαι να τις επαναφέρω, να τις αναβιώσω..
Ίσως επειδή το μυαλό μου σιγά σιγά γεμίζει με καινούριες εικόνες, καινούριες εμπειρίες.

Κάποτε έλεγα ότι δεν θα μπορούσα να φιλήσω άλλα χείλη, να αγκαλιάσω άλλο σώμα, να χαιδέψω άλλα μαλλιά, να μαγειρέψω για κάποιον άλλον, να γελάσω, να μοιραστώ με άλλον. Έλεγα οτι θα είναι αδύνατον, ότι θα με ξένιζε..

Και όμως. Μόλις 3 μήνες χρειάστηκαν για να ξεχάσω, αυτά που έζησα, αυτά που έλεγα.. Και να ξαναθυμηθώ πως είναι να γνωρίζεις έναν καινούριο άνθρωπο από την αρχή.

Να μοιράζεσαι ξανά ιστορίες από το παρελθόν, να διηγείσαι "ανέκδοτες" ιστορίες, να ενδιαφέρεσαι να ανακαλύψεις τον άλλον, να εκπλήσσεσαι, να χαίρεσαι.. Να ζείς διαφορετικά πράγματα, και ο εαυτός σου να αντιδρά με καινούριους, ανέλπιστους τρόπους.

Να συνειδητοποιείς ότι αυτά που σου στέρησαν στο παρελθόν, στα δίνουν τώρα απλόχερα.

και κάθε μέρα που περνάει, το παρελθόν όλο και να ξεμακραίνει. Ακόμα κ όταν το βλέπεις ξαφνικά μπροστά σου, σου φαίνεται μακρινό, θολό. Δεν θέλω να ξεχάσω, κ ούτε πρόκειται. Έχω μεγάλη αγωνία να κρατάω τις αναμνήσεις ζωντανές στο μυαλό μου.

Τελικά όμως, είναι καλύτερα να δέχεσαι με ανοιχτές αγκαλιές τα λουλούδια του μέλλοντος, παρά να κοιτάς τα μαραμένα του παρελθόντος.

Κάθε μέρα που περνάει, νιώθω το παρελθόν όλο και να απομακρύνεται, αλλά το παρόν να με κοιτάει χαμογελαστά και να μου κλείνει το μάτι!

Το σπίτι..

2007-03-20T14:49:00.000+02:00

Κάθε φορά που περνάω από το σπίτι του, γυρνάω το κεφάλι μου από την άλλη.

Τον πρώτο καιρό επειδή ήταν το σπίτι που ζήσαμε μαζί. Το σπίτι που φιληθήκαμε για πρώτη φορά, το σπίτι που τσακωθήκαμε, που τα ξαναβρήκαμε παθιασμένα, το σπίτι που του μαγείρευα, που με έβαζε να ακούω μουσικές που διάλεγε.. Το σπίτι που κοιμηθήκαμε αγκαλιασμένοι, που μου έφερνε πρωινό στο κρεβάτι τις Κυριακές, το σπίτι που τον περίμενα να γυρίσει από την δουλειά κουρασμένος.
Σ'αυτό το σπίτι έζησα μιια ζωή.. μέσα σε 2 χρόνια.

Πώς μπορούσα να βλέπω την ίδια πόρτα, τους ίδιους τοίχους, τον ίδιο κήπο, και να μην θυμάμαι;

Τώρα κάθε φορά που περνάω, γυρνάω το κεφάλι μου από την άλλη. Όχι από πόνο..

Τώρα δεν θέλω να με βλέπουν οι ίδιοι τοίχοι, ο ίδιος κήπος, η ίδια πόρτα, να είμαι ευτυχισμένη. Με άλλον.

Να χαμογελάω, να σκέφτομαι, να ακούω τις μουσικές που διάλεξα εγώ.

Ίσως τελικά να πρέπει να αλλάξω δρομολόγιο.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

(Το κείμενο δεν είναι αυτοβιογραφικό)

Hey Hey Hey

2007-03-08T13:11:00.000+02:00

..Συγγνώμη για το κλείσιμο του μπλογκ για μερικές μέρες, είχαμε κάτι ατυχή συμβάντα!

Τώρα όμως είμεθα πίσω κ έτοιμες για δράση.

Χρόνια πολλά στις γυναίκες, έμαθα γιορτάζουμε σήμερα.. Ας είναι, δεν θα σχολιάσω την ανουσιότητα της γιορτής αυτής..
(Για δες, μόλις το έκανα!)

Καλημέρες σε όλους!

Σύντομα με νέα κειμενάκια!

...και ύστερα ήρθε η Άνοιξη.

2007-03-02T14:26:00.000+02:00

Κάθε μέρα που ξυπνούσε, ήταν το ίδιο.
Πλύσιμο, ντύσιμο, βιαστικό πρωινό στο πόδι, και άγχος να φύγει γρήγορα για το γραφείο.
Πάντα φυσικά, το γνωστο μήνυμα "Καλημέρα μωρό μου" από τον Κ.
Πάντα το ίδιο, ή σχεδόν το ίδιο, με λίγες ανούσιες εναλλαγές, με μια βαρετή και βαρεμένη αγάπη, τον τελευταίο ενάμιση χρόνο.

Στο δρόμο για την δουλειά, κολλημένη στην κίνηση, με το τσιγάρο στο αριστερό χέρι, το αναμενόμενο τηλεφώνημα. "Τι γίνεται; Καλημέρα! Όλα καλά; Ναι πάω γραφείο, θα τα πούμε από κει. Το βράδυ; Ναί, ότι θέλεις. Όχι, δεν θα βγώ με τις φίλες μου, μην ανησυχείς. Κάνουμε ό,τι θέλεις σου είπα"
Έκλεινε το τηλέφωνο με μια ανησυχία, έναν εκνευρισμό που δεν μπορούσε να καταλάβει από που πηγάζει. Αφου τον αγαπούσε, γιατί της δημιουργούσε την αίσθηση ότι είχε γίνει ένα άβουλο κοριτσάκι;
Φτάνοντας στην δουλειά, το κέφι της είχε ήδη χαλάσει. Και ήταν μόνο 10 η ώρα..

Μα αφού ήταν ερωτευμένη.. Οι ερωτευμένες δεν πετάνε σε κάτι σύννεφα; Και δεν τις απασχολούν τα άλλα, τα μηδαμινά, τα καθημερινά; Έτσι δεν μάθαμε τόσα χρόνια;

Η μέρα περνούσε με τηλεφωνήματα, μηνύματα, βαρετά "Σ'αγαπώ", χιλιοειπωμένα, λες και έπρεπε να ειπωθούν. Χωρίς εκείνο το πετάρισμα στο στομάχι, χωρίς κανένα ενδιαφέρον.
Το μεσημέρι γυρνούσε σπίτι της, έτρωγε και έπεφτε για ύπνο.
Όταν ξυπνούσε ήταν η σειρά της να τηλεφωνήσει, να δηλώσει την ύπαρξή της στον άλλον.
Είμαι εδώ, παρόλο που δεν ήξερε γιατί.

Το βράδυ, όπως εκείνος ήθελε, μένανε μέσα. Ή έβγαιναν με τους φίλους του. Ή τους δικούς του. Πάντα όπως εκείνος ήθελε. Μια δυο φορές προσπάθησε να κάνει κάτι δικό της, μα πάντα αυτός έβαζε ένα τοίχο.
Σιγά σιγα, το συνήθισε. Σταμάτησε να ζητάει αυτά που ήθελε, σταμάτησε να αντιδρά. Έπεισε τον εαυτό της οτι δεν ακολουθούσε την γραμμή του άλλου, αλλά οτι πια αυτή η ζωή ήταν και δική της επιλογή.

Τις λιγοστές φορές που βγήκε χωρίς αυτόν, πέρασε υπέροχα.
Έλεγε στον εαυτό της "Μα τι κάθεσαι;", αλλά πολύ γρήγορα η ανασφάλεια έβγαζε το άσχημο κεφαλάκι της από την άμμο. "Άσε.. να μείνω μόνη μου.. Φοβάμαι.. Να μην έχω κάποιον να αγαπώ; Να μην έχω κάποιον να με αγαπάει;"

Κι ας βαριόταν τα "Σ'αγαπώ", κι ας την εκνεύριζαν τα τηλεφωνήματά του.

Κάποια στιγμή η συμπεριφορά του άρχισε να γίνεται ακόμα πιο πιεστική. Δεν το άντεξε.

Ξύπνησε ένα πρωί, και έκανε όλα τα συνήθη.
Πλύθηκε, ντύθηκε, δν διάβασε το κινητό της.
Μπήκε στο αυτοκίνητο, άναψε το τσιγάρο της, δεν πήρε τηλέφωνο.
Έφτασε στο γραφείο, κ έστειλε βιαστικα "το βράδυ θέλω να μιλήσουμε"

Ήταν πιο εύκολο από ότι φανταζόταν. Την επόμενη μέρα ήταν μόνη της. Χωρίς ένα δάρκυ, χωρίς ένα τσίμπημα στεναχώριας. Ήταν νέα, δεν είχε ανάγκη.
Παρόλο που της έλειπε να έχει μήνυμα στο κινητό της, τηλέφωνα στο γραφείο.

Δεν της έλειπαν τα δικά Του.

Μάζεψε τα πράγματά του σε ένα κουτί, το Κουτί των Αναμνήσεων. Το έκανε πάντα αυτό. Είχε τον τρόπο της να αντιμετωπίζει χωρισμούς και στεναχώριες.

Ήταν πολύ συναισθηματικός άνθρωπος. Η πρώτη της σχέση ήταν κάτι που θυμόταν με πικρία. Τον λάτρεψε, την λάτρεψε, αλλά δεν τα κατάφεραν. Έπεσε σε βαθειά κατάθλιψη, δεν ήθελε να κάνει τίποτα και να δεί κανένα. Της πήρε πολύ καιρό να το ξεπεράσει, και υποσχέθηκε στον εαυτό της να μην ξαναφήσει την ζωή της τόσο εκτεθειμένη.
Τότε ήταν που βρήκε και την Μέθοδο των κουτιών. Ακολουθούσε πάντα την ίδια τακτική:
Στην αρχή, έδινε στον εαυτό της 2 εβδομάδες απόλυτης στεναχώριας. Εκεί, μπορούσε να κάνει ότι θέλει. Να κλαίει, να μην βγαίνει, να μην τρώει, να γεμίζει σελίδες ολόκληρες με ποίηματα, τραγούδια, λόγις που δεν θα διάβαζε ποτέ κανείς. Να βλέπει τις φωτογραφίες τους, να διαβάζει τα μηνύματά του, τις κάρτες του, να φοράει τα δώρα του και να κυκλοφορεί στο σπίτι σαν τρελή. Όλα επιτρέπονται στον πόνο της Απεξάρτησης από τον Άλλον.

Στο τέλος των 2 εβδομάδων, όλα μαζέυονταν σε ένα κουτι. Όλα ανεξαιρέτως. Τα κουτιά τα φυλούσε στο πατάρι.
Έγραφε το όνομα του απ' έξω, και το έβαζε μαζί με τα άλλα. Όχι ότι ήταν πολλά. 2-3.
Και αυτό ήταν η δική της "κηδεία" της Σχέσης που τελείωνε. Πάντα πίστευε οτι το παρελθόν πρέπει να μένει εκει, γιατι δεν μπορείς να κάνεις κάτι να το αλλάξεις. Και άν πάρεις μια απόφαση, καλύτερα να την κρατήσεις.

Ύστερα ξεκινούσε να βγαίνει. Να μην σκέφτεται. Να μην μένει μόνη, να μην κάθεται ένα λεπτό.

Και ξαφνικά, ξυπνούσε ένα πρωί και το είχε ξεπεράσει. Έτσι απλά.

Έτσι και τώρα. Μετά απο λίγο καιρό, ξύπνησε ένα πρωί και ήταν Ευτυχισμένη.
Χαμογελούσε.
Στον καθρέφτη, την ώρα που έπλενε τα δόντια της, στο φανάρι, στους διπλανούς που άκουγαν την τρελή μουσική της από τα ανοιχτά παράθυρα, στο γραφείο, στους γύρω που κατσούφιαζε έναμιση χρόνο, στους δικούς της, στους φίλους της, που την είχαν χάσει.

Πρίν λίγες μέρες, ένιωσε και αυτό το σκίρτημα στο στομάχι, αυτές τις πεταλούδες που φτερουγίζουν σαν τρελές, ανυπόμονες και ανήσυχες.

Χτές μπήκε και η Άνοιξη.

Σήμερα, είναι η ίδια, αλλά μια άλλη. Μια νέα, αλλά μεγάλη. Μια καλή, αλλά πιο έτοιμη.

Μαύρη Τρύπα

2007-02-28T11:21:00.000+02:00

Πυρήνες από νετρόνια.
Νάνοι λευκοί, Κόκκινοι γίγαντες
Ήρωες παραμυθιών
γύρω από μια κοπέλα.
Μελαχρινή, μαύρα μάτια, έντονες σκιές, κραγιόν σκούρο κόκκινο
Σαν αίμα
σαν κρασί.

Την φωνάζουν Μαύρη Τρύπα
Ό,τι αγγίζει γίνεται στάχτη, παρανάλωμα
Καταπίνει κάθε περιπλανώμενο κοσμοναύτη
Κάθε σκέψη της κρατήρας, έκρηξη αραχνοειδής
Ζει καταβροχθίζοντας την ξένη ενέργεια
'Ολα.
χαρά, δάκρυα, λύπη, έρωτα.

Ούτε το Φως δε γλιτώνει από την αδηφάγο
Στο κέντρο της ψυχής της η μοναδικότητα.
μία, ανείπωτη, όπως κι εκείνη.

Κλειδωμένo κρατά τον Έρωτα
σημείο με άπειρη πυκνότητα
διάσταση μηδενική
Σαν τους Θεούς

θα ελευθερωθεί ο Έρωτας
όταν σπάσει τις αλυσίδες του
Όταν η μοναδικότητα δεν θα ναι πια στο κέντρο

Μα τότε δεν θα υπάρχει πια ο κόσμος.
Και θα χει μείνει μόνος...
Μόνος
με την Μαύρη Τρύπα

σε μιαν αγάπη τρόμου

Θέλω...

2007-02-27T12:36:00.000+02:00

Θέλω να ξυπνήσω και το κινητό μου να έχει πνιγεί στα μηνύματά σου. Η μάλλον, θέλω να μου στείλεις ένα, που να λέει τα πάντα. Θέλω να δω πως είσαι όταν ξυπνάς, πώς μυρίζεις πριν πέσεις για ύπνο. Θέλω να νιώσω την ανάσα σου ζεστή, δίπλα στο αυτί μου.. Θέλω να νιώσω το χέρι σου μέσα στο δικό μου. Θέλω να νιώσω πώς είναι να με αγκαλιάζεις κ να λυγίζουν τα γόνατά μου. Θέλω να σου λείπω, να με αναζητάς. Θέλω να πάμε μια βόλτα, στο νησί σου. Θέλω να μου δείξεις τι σε συγκινεί. Θέλω να δω φωτογραφίες σου από το σχολείο. Θέλω να μπω στην ζωή σου, από ένα μικρό πλαϊνό παράθυρο.. όχι με φασαρίες, ήσυχα ήσυχα, έτσι που να μην αναταράξω την καθημερινότητά σου. Θέλω να μπω στην ζωή σου κ να τα κάνω όλα λίμπα.. μόνο για μένα. Θέλω να χαϊδέψω τα μαλλιά σου, τα μούσια σου που τόσο αγαπάς. Θέλω να με φιλάς στα χείλη κ να χάνομαι στο φιλί σου. Θέλω να μου χαϊδεύεις τον σβέρκο, έτσι που με κάνει να ανατριχιάζω. Θέλω να σε ταΐσω μπουκίτσες μπουκίτσες στο στόμα. Θέλω να σου γράφω ποιήματα. Θέλω να ακούμε δίπλα δίπλα την τρελή μουσική που μας αρέσει, να σχολιάζουμε τους στίχους, να τσακωνόμαστε για το σε ποιόν αρέσει κάτι πιο πολύ. Θέλω να σου φτιάχνω το ουίσκι σου κ να χαλαρώνεις. Θέλω να τσακωνόμαστε, να ουρλιάζουμε κ μετά να πέφτουμε ο ένας στην αγκαλιά του άλλου. Θέλω να ακουμπήσεις πάνω μου. Θέλω να ακουμπήσω πάνω σου. Θέλω να μου μιλάς μέχρι που να με παίρνει ο ύπνος, κ να συνεχίζεις. Θέλω να σε δω να χορεύεις, όταν είσαι πληγωμένος, δυστυχισμένος, μεθυσμένος, με το τσιγάρο στο στόμα. Αντρίκεια. Θέλω να ταξιδέψουμε, να σου μάθω όλα αυτά που είδα στην ζωή μου. Θέλω να με πάς εκεί που πέρασες τόσα χρόνια από την δική σου.

Κ εγώ δεν ξέρω τι θέλω...Θέλω.. Θέλω εσένα.

Κάτι από τα παλιά...

2007-02-27T00:39:00.000+02:00

το είχα γράψει παλαιότερα, αλλά κάτι έγινε σήμερα που με έκανε να το ξαναθυμηθώ..

αυτή η αίσθηση της ανουσιότητας, αυτή η δυσκολία του να αφήνουμε το παρελθόν να μένει πίσω..

Ρόδες..

2007-02-26T19:45:00.000+02:00

http://www.youtube.com/watch?v=4hDd9myTYJg

Δεν ξέρω τι έχω πάθει κ έχω κολλήσει με αυτό το τραγούδι..

Δεν ξέρω πώς να ανεβάζω τραγούδια, οπότε προς το παρόν, νά το σε κλιπάκι. Φυσικά δεν είναι πολύ καλή ποιότητα, αλλα και πάλι.. Παίρνετε μια ιδέα..

Ιδιαίτερη προσοχή:

"για να δεις δημιουργό την ανθρωπότητα για καλλιτέχνη την καθημερινότητα,
συγκίνηση φόβος κ αυτοεκτίμηση βλέποντας νεους ζωγράφους να ξεπηδούν απο την διαφήμιση,
και απο τους βρώμικους κόλπους της δημοσιογραφίας ένα νέο κύμα λογοτεχνίας

απο τις κατώτερες τάξεις φιλοσόφων παρατάξεις και απ'τις προνομιούχες κοινωνικές αναταράξεις, ενας δεύτερος ήλιος θα ρίχνει δεύτερες σκιές καθώς θα σκάνε 100 χιλιάδες πυρηνικές κεφαλές"

Oi planodioi tis Taylandis..

2007-02-22T20:24:00.000+02:00

Oi epafes mou me to internet ginontai pia apo aerodromia k internet cafe stin Asia, mexri na gyrisw stin anesi tou spitiou mou. Tha itan fysika mia kali eukairia gia apotoksinwsi, alla telika to internet einai pio addictive k apo ta tsigara mou, pou outws i allws den mporw na plisiasw sto aerodromio pou eimai twra.

Gi'auto, prepei na mpw se "zen" katastasi, k na kanw oti den me noiazei. Pou exei doulepsei mexri twra, den mporw na pw.

Genika, to na mpainw se "zen" fasi, (Zen state agglisti!) einai enas synithismenos tropos na apofevgw auta pou ginontai gyrw mou k den mou aresoun. Einai mia wraia morfi strounthokamilismou, diaforetiki.. Kleineis ta matia tis psyxis, den gyrnas apo tin alli. An anoixw ta matia mou k ta autia mou k niwsw tin apolyti dystyxia pou yparxei gyrw mou, nomizw oti den tha to antexw.

Prin apo 2 meres imoun stin Tailandi. Ipiame ekpliktika krasia, agorasame apisteuta yfasmata, xaimalia, xantres, petres, olwn twn eidwn ta kaloudia, stis pio exeuthelistikes times. Exeutelistikes, gia ta ellinika dedomena fysika.

4 Euro gia ena metaxwto kalymma krevatiou xeiropoiito k maxilarothikes, me enan kentimeno elefanta. 10 Euro gia ena 3-course meal, sto kalytero estiatorio tis perioxis.
K otan mas efernan kati, to edinan me ta 2 xeria, k skyvontas elafra to kefali, san mia mikri ypoklisi. Oxi apo doulikotita. Apo sevasmo ston pelati, ston Anthrwpo pou eixan apenanti tous.

K autoi oi anthrwpoi douleveoun gia to tipota. Pragmatika, gia to tipota. Den to xwraei to myalo mou. Kai stin Ellada thes 100 Euro gia na fas kapou kala k na pieis ena krasi, thes na prospoiitheis oti eisai o Ki Egw Den Xerw Poios gia na se paroun sta sovara, plirwneis kati exwfrenikes times, k se koitane san na sou kanoun k xari.

Alla den ftaine autoi, ftaime emeis pou pame k ta dinoume, pou afinoume na mplekomaste se auti tin klopi, les k emeis ta lefta ta kovoume apo ta dentra, i xrwstame na pame na tous ta akoumpisoume. K toulaxiston, as pairname poiotita i kati pisw. Oxi mono yfos k yperopsia, toulaxistoun ligos epaggelmatismos.

Kathe prwi stin paralia evlepa anthrwpous zwsmenous me pramateia na pigainoun panw katw stin kauti ammo, poulwntas logis logis pragmata, tyligmenoi me pareo k kapela gia na min tous kapsei o ilios, k eixan ena xamogelo mexri ta autia. Giati ixeran, oti tote Doulevan, k den eprepe na fernoun ta provlimata tis zwis tous mazi tous. Pigainan panw katw, parolo pou auta pou kouvalousan itan poly perissotera apo auta pou mporousan na kouvalisoun, parolo pou i ammos einai toso dyskoli sto perpatima, k omws kathe fora pou tous stamatouses gia na rwtiseis, to ekanan olokliro thema. Akoma k an den epairnes ta skalista sto xeri zwa, i tis maskes pou ekanan 5 Euro.

An epairnes de, kathe fora pou pernousan apo mprosta sou, xamogelousan, sou milousan, sou elegan "Epharisto", giati einai k poly grigoroi stis glwsses, se kernousan Pomello...

Alithinoi i pseutikoi, itan anthrwpoi pou me entypwsiasan me ton epaggelmatismo tous, parolo pou ta podia tous kaigontousan apo tin kauti ammo, k oi wmoi tous itan gdarmenoi apo to kouvalima..

Bazoun ta gyalia se pollous Evrwpaious epagelmaties.

Kai lypithika stin arxi, giati autoi oi anthrwpoi den tha exoun pote eukolies stin zwi tous, panta tha palevoun gia na kataferoun to otidipote. Oxi oti anthrwpoi me perissotera xrimata i se alles xwres, den xreiazetai na palevoun.

Apla autoi oi anthrwpoi pou eida to kanoun me mia monadiki eugenia, me mia idiaiteri dynami psyxis.

Isws telika den lypamai.. k apla tous thavmazw.

Agiou Valentinou!

2007-02-14T19:34:00.000+02:00

Xekinwntas tha ithela na zitisw syggnwmi ek twn proterwn gia tin xrisi greeklish, alla dystyxws den exw alli epilogi! O ypologistis edw pou eimai den exei ellinikous xaraktires..

Irthe loipon auti i mera.. Oxi oti simainei tipota, alla gia tous freskoxwrismenous einai mia ypenthymisi tis sxesis pou teleiwse, tis pragmatikotitas pou allaxe, tis zwis tous pou diaforopoiithike.. Fysika, oxi oti i sygekrimeni mera diaferei se kati apo tis alles, alla oso na'nai, kati oi vitrines, kati oi filoi, sou thymizoun oti autin tin imera den eisai "2", opws tha ithele o Papaioannou, alla eisai "1", o eautos sou! Egw k moni mou den eimai "1", alla leme twra!!!

Etsi k egw, gia na apofygw auti tin imera, irtha stin Kina! Nai, stin Kina!

Ypirxe k pio makria, alla se prwti fasi eipa oti to Pekino einai mia kali epilogi!!

FIloi pou doulevoun edw me eixan faei na erthw na episkefthw tin Prwtevousa tis monternas Kinas, alla k twn 7 teleutaiwn Autokratoriwn, k eipa kalytera na polemisw tin thymisi tou parelthontos sipla sto Siniko Teixos, para perimenontas to tilefwno na xtypisei.

Etsi, meta apo polles ptiseis (athens - dubai- beijing) vrethika sto Pekino, xwris na milaw gri apo Kinezika, xwris pragmatiko plano, k xwris na eimai sigouri oti ekana to swsto.

Latrevw ta taxidia, alla synithws organwnomai kalytera. Eimai k fovitsiara, panathema me!

Simera oli tin imera tin perasa anevainontas to Siniko Teixos (Great wall of China), pou syxtirisa pou synexizw to kapnisma. Kati i anavasi, kati o katharos aeras, kontepsa na parw ta pnevmonia mou sto xeri.

Afou episkefthike tous tafous twn Auktokratorwn Ming, pira ton dromo tou Night Market, kata tis 8. Sto Night Market vriskeis polla kioskia me topikes lixoudies, opws Skorpio, Xontro Skorpio, Zouzounia diaforwn eidwn, kathws k yperoxa gennitika organa zwwn.

Tha ta xasoume ta 5 kila sto taxidi auto!

To vrady piga me tous filous sto Chinadoll, ena kineziko club, pou eixe Valentines Special!

Ama den milas tin glwssa, oute pou katalavaineis oti eisai monos k o Agios Valentinos exei paei na episkefthei alles geitonies!

Xorepsame Kineziki club music, ipiame perierga kinezika sfinakia, k gnwrisame anthrwpous apo tis 4 akres tis gis.

Ti k an me xehase o Agios Valentinos, egw thymithika na vrw ton eauto mou!

Stin Kina?

Stin Kina!!!

"Το Εγώ"

2007-02-06T14:55:00.000+02:00

Τις Κυριακές μου αρέσει να κάνω βόλτες με το αυτοκίνητο. Βάζω δυνατά τη μουσική μου κ οδηγώ, ακολουθώντας πάντα το ίδιο δρομολόγιο.
Περνάω από τα ίδια δρομάκια, σταματάω στα ίδια Στοπ, τις περισσότερες φορές ακούω το ίδιο το τραγούδι όταν περνάω από κάποια μέρη. Κάθε Κυριακή.

Μια από αυτές τις Κυριακές, σταμάτησα το αυτοκίνητο και κατέβηκα. Πρώτη φορά, σε Κυριακάτικη βόλτα.
Κατέβηκα, και ήθελα να περπατήσω.
Άναψα τσιγάρο, κλείδωσα, έκλεισα το παλτό μου κ κοίταξα γύρω μου.

Δεν ήξερα τι να κάνω, δεν ήξερα καν γιατί βγήκα από το αυτοκίνητο. Ξαφνικά, το μετάνιωσα. Γιατί άλλαξα το συνηθισμένο μου Κυριακάτικο πρόγραμμα; Ήμουν έτοιμος να κάνω τέτοια αλλαγή;

Δεν μου αρέσουν οι αλλαγές, ξέχασα. Μου αρέσει να ξέρω τι κάνω, να το κάνω συνέχεια, η επανάληψη μου δίνει δύναμη, μου δίνει την αίσθηση της κυριαρχίας, της τελειοποίησης. Αυτό που κάνω, το κάνω καλά, και αυτό με ανακουφίζει.

Και τώρα βγήκα από το αυτοκίνητο, και δεν ήξερα προς τα πού να τραβήξω. Αυτό το δρομολόγιο, δεν το ήξερα. Δεν είχα καν την μουσική μου, να έχω μια γνώριμη παρέα. Είχα μόνο τα τσιγάρα μου.

Έστριψα δεξιά, χωρίς να υπάρχει λόγος και άρχισα να κατηφορίζω. Έβλεπα κόσμο μακρυά, πήγαινα άρα κάπου που θα είχε κίνηση. Και τις Κυριακές σιχαίνομαι να βλέπω κόσμο.

Πέρασα μαγαζιά, πέρασα ταβέρνες, πέρασα στάσεις λεωφορείων, πέρασα πλανόδιους, πέρασα κ ένα μαγαζί με καθρέφτες.

Κάτι μου τράβηξε την προσοχή. Μια φιγούρα, αντανακλώμενη σε δεκάδες καθρέφτες. Δεκάδες κομμάτια του ίδιου σώματος, του ίδιου προσώπου, του ίδιου τσιγάρου. Οι ίδιες ρυτίδες, τα ίδια καστανά μαλλιά, τα ίδια βαρειά μάτια.

Ένας ξένος, κ όμως είχε κάτι οικείο. Η συνειδητοποίηση δεν ήταν άμεση, ήταν όμως οδυνηρή. Αυτή η εικόνα, αυτα τα δεκάδες κομμάτια ήμουν εγώ. Εγώ. Εγώ;

Δεν μπορεί. Κυριακή είναι η μέρα που κρύβομαι από τον εαυτό μου, η μέρα που είμαι ευτυχισμένος που δεν κουβαλάω αλυσσοδεμένο το εγώ μου πάνω μου, η ημέρα που τον αφήνω σπίτι, αρπάζω το σιντί μου, μπαινω στο αυτοκίνητο και οδηγώ.

Γιατί τώρα με βλέπω; Και όχι μόνο με βλέπω, αλλά διαθλώμαι, πολλαπλασιάζομαι, γεμίζω επιφάνειες ολόκληρες με το μισητό εγώ μου.

Δεν είναι δυνατόν να είμαι αυτός. Αυτός ο σχεδόν γέρος. Αυτός ο άντρας με το τσιγάρο που έχει καεί μεχρι το φίλτρο του. Δεν μπορεί, και δεν θέλω να είμαι αυτός.

Η απόφαση ήταν σχεδόν βίαιη. Με έπιασε μια μανία να καταστρέψω αυτό το δυστυχισμένο, αδυνατισμένο, άρρωστο εγώ μου και να αναγεννηθώ. Και ευτυχώς ήξερα από που να αρχίσω.
Άρχισα να τρέχω. Στην αρχή σιγά, μετά πιο γρήγορα. Η ανάσα μου ήταν δύσκολη "καταραμένα τσιγάρα" σκέφτηκα. Ανέβηκα την ανηφόρα.

Το παλιό μου Εγώ αποχαιρέτισε τους πλανόδιους, τις ταβέρνες, τα μαγαζιά.. Έτρεχα.. αλλά ήξερα τι να κάνω.

Ξεκλείδωσα γρήγορα το αυτοκίνητο, άρπαξα το σιντί κ άρχισα να το πατάω με μανία. Είναι το σιντί που μου έγραψες Εσύ. Το απελπισμένο σιντί της Κυριακής, αυτό που επέτρεπα τον εαυτό μου να το ακούει και να έρχεται κοντά σου.

Το κατέστρεψα. Μπήκα στο αυτοκίνητο, έβαλα πρώτη και έφυγα σαν κυνηγημένος, από αυτή την Κυριακή, με την εικόνα μου στους καθρέφτες να με καταδιώκει.

Έφτασα σπίτι. Μπήκα και Σε πήρα τηλέφωνο.

Όσο ζω, μαθαίνω...

2007-02-06T14:39:00.000+02:00

Η ζωή είναι γεμάτη με στροφές που δεν τις έχουμε προβλέψει, και δεν έχουμε προετοιμαστεί να τις αντιμετωπίζουμε.
Ίσως πάλι, ζωή να είναι η πορεία που ακολουθούμε για να τις αντιμετωπίσουμε.
Το ποιοί είμαστε εμείς είναι η αντίδρασή μας στους άλλους, είναι η αλληλεπίδραση που συμβαίνει ανάμεσα στους ανθρώπους,
ή το Εγώ είναι ένα και συγκεκριμένο, άσχετο με το τι συμβαίνει γύρω μας;

Δεν θέλω να μπλέξω σε διαδρόμους τύπου Butterfly Effect, μια από τις καλύτερες ταινίες που έχω δεί παρεπιμπτόντως, απλά ξύπνησα σήμερα με μία εσωτερική αναστάτωση, που δεν ήξερα που να την αποδώσω..

Σκεφτόμουν ότι πρίν από 2 μήνες, πίστευα οτι πηγαίνω κάπου συγκεκριμένα, τα είχα όλα οργανώσει μια χαρά.. Να μην πώ ότι ήμουν σχεδόν σίγουρη ότι είχα διαλέξει το σωστό δρόμο..
Κάποιος είχε πεί, ότι όταν ο Άνθρωπος κάνει προγράμματα, ο Θέος είναι κάπου και γελάει..

Εγώ θα προσθέσω, ότι όταν ο άνθρωπος κάνει πλάνα που συμπεριλαμβάνουν άλλους ανθρώπους, όταν βασίζεται σε άλλους ανθρώπους, θα έπρεπε όλη η ανθρωπότητα να γελάει μαζί του.

Τελικά, μούτζωσα τον εαυτό μου (χαιδευτικά!), και είπα ότι δεν συμφωνώ με το 'Εγω είναι ένας άλλος" όπως λέει ο Ρεμπώ, αλλά το "Εγώ" μου, όταν το μάθω, θα είναι ο καλύτερος φίλος μου και το φανάρι που θα μου δείχνει το δρόμο.

Και δεν πρέπει να το υποβιβάζω, να το φιμώνω, να το καταπιέζω και να προσπαθώ να το αλλάξω για να ταιριάξει με ανθρώπους που θα ήθελα, ή θα ήθελαν, ή θα έπρεπε.. Κάποτε το έκανα αυτό, δεν ξέρω ακριβώς γιατί.

Και τελικά, 2 μήνες μετά, με αποφάσεις ... κοσμογονικές (!), η ζωή μου πηγαίνει σε άλλους δρόμους.. Καλύτερους, ή πιο ταιριαστούς με το ποια πραγματικά είμαι.

Η Αθήνα έχει υπέροχες μέρες, 23 χρόνια είναι λίγα για να έχω περισσότερες απαντήσεις από αυτές που αντέχω, κ τελικά η ζωή μου και το εγώ μου θα βρούν τρόπο να συμφιλιωθούν. Το αν θα χωρέσουν και σε πρόγραμμα, θα το δείξει μόνο το μέλλον.

Ελπίζω να μην ακούσω γέλια...

..στο παλιό ημερολόγιο..

2007-01-29T15:11:00.000+02:00

"Τα όπλα δεν παρέδωσαν ποτέ, δεν νικούνται, δεν υποχωρούν τόσο εύκολα οι δυνατοί.
Γι’αυτό λοιπόν κι εσύ κι εγώ εκεί.
Και στο παρόν.
Κι ας είναι όλα παρελθόν.

Κι ας είναι όλα μάταια.
Κι ας είναι όλα κλειδωμένα της ψυχής μας τα δωμάτια.
Κουράγιο γιατί ζείς.
Κουράγιο και θα δείς.
Κουράγιο και μπορείς να ξεπεράσεις τα εμπόδια.
Μόνο, σύνδεσε ξανά της ψυχής σου τα καλώδια..."

Δεν θυμάμαι από που το ξεσήκωσα αυτό.. το είχα γράψει σε ένα παλιο ημερολόγιο (ναι, ναι, κρατάω ακόμα ημερολόγιο, παρόλο που δεν είμαι πια 13 χρονών.. τι να πώ.. νομίζω ότι η γραφή είναι η καλύτερη ψυχανάλυση..) και σήμερα μου ήρθε η όρεξη να το γράψω στο μπλόγκ.

Ίσως επειδή καμμιά φορά αισθάνομαι σαν να θέλω να παραδώσω τα όπλα, χωρίς όμως να ξέρω τι όπλα, ή που να τα παραδώσω! Απλά ξέρω οτι θέλω να μην ενδιαφέρομαι για τίποτα..

Ίσως, γιατί μετά από πολύ καιρό είμαι ελεύθερη, και ενώ είμαι ευτυχισμένη, φοβάμαι κιόλας.
Ξεσυνήθισα.. να βγαίνω με φίλους, να χορεύω, να γελάω συνέχεια..
Απλά, τώρα υπάρχουν πιο πολλές ώρες για μένα, και αυτές οι έξτρα ώρες είναι δύσκολες να γεμίσουν.

Το καλύτερο από όλα είναι οτι γράφω πάλι. Γράφω πράγματα που δεν με απασχολούσαν πρίν, μικρά, μεγάλα, γράφω ότι μου κατέβει στο κεφάλι.

Ξανασυνδέω τα καλώδια, και φύγαμε για τα επόμενα!

back!

2007-01-24T12:30:00.000+02:00

Έχει περάσει καιρός από την τελευταία φορα που έγραψα στο blog. Να φανταστείτε ήταν ακόμα 2006 τότε..

Ο ερχομός του 2007 έφερε διάφορες αλλαγές στην ζωή μου, θετικές θέλω να πιστεύω, ακόμα κ αυτές που δεν έχουν δείξει το πραγματικό τους πρόσωπο ακόμα!

Το βιβλίο πάει πολύ καλά, ευχαριστώ όλους όσους το διάβασαν κ μου έστειλαν τόσο καλά σχόλια..

Χθές έλαβα κ την πρώτη μου κριτική από την εφημερίδα ΕΞΠΡΕΣ.

Ήταν συγκινητικό και τους ευχαριστώ για τα καλά τους λόγια!

Φτάνουν αυτά, απλά είμαι πολύ χαρούμενη κ ήθελα να το μοιραστώ!

Καλή χρονιά, με υγεία κ αγάπη για όλους. Α, και τύχη, φυσικά!

Ο Άντρας και η Γη. (Μονόλογος)

2006-11-23T17:36:00.000+02:00

Ένας Άντρας κάθεται σε ένα τραπέζι. Κρατάει στο χέρι του ένα ποτήρι του κρασιού με κόκκινο υγρό μέσα- αίμα. Το φέρνει στο στόμα του και αρχίζει να το πίνει. Σταματάει για λίγο, κοιτάει το κοινό και συνεχίζει. Σηκώνει το ποτήρι, ετσι ώστε να φαίνεται οτι πίνει την τελευταία γουλιά. Αφήνει κάτω το ποτήρι, σηκώνεται και κοιτάει το κοινό..

«Την τελευταία της σταγόνα. Σέ ένα ποτήρι, η ψυχή της όλη. Η ψυχή της όλη σε ένα ποτήρι. Την βρήκα, την πήρα, την ήπια. Για να μην μου φύγει ποτέ, για να είναι πάντα μέσα μου, δικιά μου. Το αίμα της, στο αίμα μου, η ψυχή της στην ψυχή μου. Σε ένα ποτήρι, η ψυχή της όλη. Η ψυχή της όλη σε ένα ποτήρι.»

Προχωράει προς το κοινό, και τους κοιτάει στα μάτια

«Μην με κοιτάτε έτσι, η αγάπη θέλει πόνο, θέλει ολοκληρωτική παράδοση. Μέχρι την τελευταία της σταγόνα. Να την πιώ πρέπει, να την φυλακίσω. Ναι, ναι. Να την φυλακίσω, για να μην μου φύγει. Όπως την πρώτη φορά. Χιλιάδες χρόνια πίσω.
Φίλοι μου, αυτή είναι μια ιστορία παλιά, πιο παλιά κι απο τον Χρόνο. Τότε, πρίν γεννηθεί ο Χρόνος, και φυσικά πολύ πριν εμφανιστεί στα σπλάχνα της γης ο Χώρος, υπήρχε αυτή, κι εγώ. Ψέμματα, αυτή δεν υπήρχε κάν. Λές ψέμματα. Δεν θυμάσαι λοιπόν;»
Γυρνάει και λέει στον εαυτό του.
«Δέν θυμάσαι;»
Παίρνει ένα μαχαίρι, ανεβάζει το μπράτσο του και κόβεται. Σκύβει και γλύφει το αίμα του.
«Να δούμε τώρα, άν θα θυμηθείς...
Ήμουν νέος τότε, περίπου 369 χρονών. Η γή ήταν ακόμα όλη ξανθιά και πράσινη. Όπου έφτανε το μάτι σου έβλεπες αποχρώσεις ξανθιές και πράσινες. Ήχοι, τίποτα. Ένα γλυκό τίποτα, ένα τίποτα μόνο δικό μου, και της γής. Οι στιγμές, δεν είχαμε μέρες λεπτά και ώρες τότε, ούτε χρόνια φυσικά, περνούσαν, και η Γή άλλαζε. Δεν μου μιλούσε, δεν με πλησίαζε. Σαν να της είχα κάνει κάτι και να την είχα πειράξει. Σαν να μην την είχα σεβαστεί. Κάθε φορά που πήγαινα να της μιλήσω, να την πλησιάσω, εκείνη τίποτα. Μου γυρνούσε τα όμορφα ξανθά και πράσινα μάτια της, και άπλωνε μια παγωμένη ομίχλη γύρω από τη ζωή μου. Μια φορά μόνο κατάλαβα πως η Γή ήταν πληγωμένη. Δεν την είχα θυμώσει, την είχα πληγώσει. Και όλοι ξέρετε τι γίνεται άμα πληγώσεις τη Γή, έτσι δεν είναι; Καταστροφές, άγριες καταστροφές προμηνύονται. Διότι η Γή, όπως κάθε γυναίκα όπως έμαθα αργότερα, έχει ενα κύκλο. Ένα συγκεκριμένο τρόπο που ξεπερνάει ή καλύτερα αντιμετωπίζει μια πλήγή. Στην αρχή έρχεται η στεναχώρια. Μετα πλησιάζει η νηνεμία, η απραγία. Στη συνέχεια έρχεται ο θυμός, και τελευταία, πιο γλυκεία και πιο θανατηφόρα έρχεται η εκδίκηση.
Και η εκδίκηση, φίλοι μου... Δεν ξέρεις ποτέ που μπορει να φτάσει μια γυναίκα που θέλει να εκδικηθεί.
Και έτσι, ανυποψίαστος προσπαθούσα να σκαρφιστώ τρόπους να πλησιάσω την Γή, την καλυτερη και μοναδική μου φίλη, για να την κάνω να αισθανθεί καλύτερα. Να ημερέψει, να μου μιλήσει. Ρώτησα τον Ουρανό, και μου γύρισε και αυτός την πλάτη.
Μα γιατί, τι είχα κάνει; Τον παρακάλεσα ‘Ουρανέ μου, εσύ με καταλαβαίνεις, τι συμβαίνει, πές μου. Η Γή είναι η φίλη μου, και δεν μπορώ να την πλησιάσω πια...’
Ο Ουρανός, δεν ξέρω, με λυπήθηκε, και ένα βράδυ που η Γή κοιμότανε και ο Ουρανός αγρυπνούσε, μου ψιθύρισε. ‘Να φοβάσαι πάντα τον θυμό της γυναίκας που σε αγάπησε, και δεν πήρε αγάπη πίσω.’
Και μ’αυτό ξεκίνησαν τα βάσανά μου.»

Κάνει ένα βήμα πίσω στο τραπέζι, γυρνάει την πλάτη στο κοινό, βάζει το ένα χέρι στο τραπέζι, αναστεναζει, κοιτάει πάνω, γυρνάει και συνεχίζει

«Η γή δούλευε κρυφά τις νύχτες, τότε που νόμιζα οτι κοιμάται, κρυφά, ύπουλα, υποχθόνια, κακά, δυσοίωνα. Αναδευόταν, ρευόταν, πορευόταν, ντρεπόταν, μα συνέχιζε. Συχνά κόκκινοι καπνοί ξεπετάγονταν από τα μάτια της, έντονες μυρωδιές ξεχύνονταν από τα μαλλιά της. Δεν ήταν πια όλα ξανθα και πράσινα. Ήταν γκρί, κόκκινα, μαύρα, ξένα, αφιλόξενα. Δεν ήξερα πια τι να κάνω, που να κρυφτώ. Δεν έκανα προσπάθειες να πλησίασω την γή, να της μιλήσω. Είχα χάσει τον μόνο σύντροφο μου στην ζωή, και δεν είχα σε ποιόν να στραφώ. Ήθελα κάποιον τόσο πολυ να του μιλήσω.. μια παρέα. Ο κόσμος είναι τόσο άδειος άμα είσαι μόνος. Οι στιγμές τόσο ανούσιες αν δεν έχεις να της μοιραστείς με κάποιον. Κι εγώ ήμουν έτσι ακριβώς, άδειος ανούσιος. Η γή το ήξερε. Είμαι μοναχικός άνθρωπος, και όμως με άφησε έτσι, χωρίς να μου πεί τίποτα, μόνο, μοναχικό, μοναχικό και μόνο. Και σιγά σιγά άρχισα να την μισώ. Να την μισώ με ένα μίσος στην αρχη σιγανο, χαμηλο, ενοχλητικό αλλά όχι και ασήκωτο. Περνούσαν οι μέρες όμως και εγώ πιο μόνος, πιο μοναχικός, πιο μοναχικός, πιο μόνος.
ΕΣΥ ΕΦΤΑΙΞΕΣ ΓΙΑ ΟΛΑ.» ουρλιάζει κοιτώντας πάνω από τα κεφάλια του κοινού, ξαφνικά, να τους τρομάξει. Αμέσως μετά η φωνή του ηρεμεί.

«Και δεν υποπτέυτηκα τίποτα. Μόνο το μίσος μου μεγάλωνε, αυτό μου κρατούσε παρέα τις στιγμές που δεν ήξερα πού να ακουμπήσω τις σκέψεις μου. Πού να ξεκουράσω το κεφάλι που ήταν γεμάτο διαδρόμους, διαδρόμους που δεν ήθελα κάν να γνωρίσω. Μόνο που το πρόβλημα με το μίσος είναι, όπως τώρα πια ξέρουμε όλοι, οτι σε τυφλώνει. Έτσι κι εμένα, με τύφλωσε. Με τύφλωσε και δεν καταφέρα να διαβάσω πίσω από τα μάτια της, τα μάτια της Γής, πίσω από το χαμογελό της, το χαιρέκακο χαμόγελο του μίσους μου.
Ώσπου άξαφνα, όπως το συνηθίζει, γιατί δεν προειδοποιεί κανέναν και για τίποτα, η γή σταμάτησε να γεφυσά, να ξερνά, να μουρμουρά, να ανταπαντά και να ουρλιάζει ασταμάτητα. Χαχα. Ξέρω τι θα πείτε. ‘Καί δεν σε έβαλε σε σκέψεις αυτη η ηρεμία;’
Όχι.. Την μισούσα και δεν με ένοιαζε.
Στιγμές ολήκληρες, μιλιούνια από στιγμές μετά, η Γή σιώπησε εντελώς. Και είδα μια σιλουέτα. Δεν κατάφερα να δώ πολλά στην αρχή, γιατί ένα εκτυφλωτικό φώς εμπόδιζε τα δυστυχισμένα μου μάτια να δουν λεπτομέρεις. Ήταν ένα όραμα. Μια μορφή τυλιγμένη σαν σε φλόγες, σέ ένα πέπλο κεντημένο με χιλιάδες ακτίνες του Ήλιου. Έκλεισα τα μάτια μου, σίγουρος οτι θα φύγει. Μετα από λίγο άνοιξα το ένα δειλά δειλά. Μετά άνοιξα και το άλλο, γιατι το θέαμα ήταν πολύ μοναδικό για να το χαρεί το ένα μου μάτι μόνο.
Μπροστά μου ήταν η Γυναίκα. Το δερμα της ήταν ρόζ, ήταν κίτρινο, ήταν γαλάζιο, ήταν πορσελάνινο, ήταν γυάλινο. Τα μαλλιά της ήταν κόκκινα, ήταν πορτοκαλί, ήταν ροδακινί. Τα μάτια της ήταν μαύρα, ήταν γκρί, ήταν πράσινα. Με κοίταξε με τα μεγάλα μαύρα, γκρί, πράσινα μάτια της, με ακούμπησε με το ρόζ, κίτρινο, γαλάζιο πορσελάνινο, γυάλινο δέρμα της. Ανεξήγητα, σαν να με τράβηξε μια αόρατη κλωστη, έπεσα στα γόνατα και άρχισα να τις φιλάω τα ξυπόλητα πόδια. Τα δακρυά μου έβρεχαν το ροζ κίτρινο γαλάζιο πορσελανινο γυάλινο παγωμενο δέρμα των ποδιών της. Εκείνη ακόμα δεν είχε ανοίξει το στόμα της. Ξαφνικά ένα γέλιο ακούστηκε μακριά, ένα υπόκωφο κακάρισμα, ένα έξαλλο γέλιο, σχεδόν τρομαχτικό. Την ίδια στιγμη Εκείνη με έπιασε απο το χέρι και με σήκωσε. Το άγγιγμα της έκανε τους διαδρόμους στο μυαλό μου να σκοτεινιάσουν, και το γέλιο ξεχάστηκε μονομιάς. Με κοίταξε στα μάτια και μου είπε ‘Είμαι δικιά σου’.
Χωρίς δεύτερη σκέψη την πήρα στα χέρια μου, και την έβαλα στην ζωή μου. Χωρίς ερωτήσεις. Ποιά είσαι, πώς βρέθηκες εδώ, τι γυρεύεις, που πας.. Τίποτα, σαν να μην είχε σημασία. Τα σωματά μας ενώθηκαν, και ταιριάζαμε όπως δυο κομμάτια ενός πάζλ. Αυτό είναι συνήθως η πρώτη ένδειξη οτί κάτι δεν πάει καλά. Κανείς δεν μπορεί να ταιριαζει έτσι με κανέναν. Δεν είμαστε φτιαγμένοι να γινόμαστε ένα. Να ταιριάζουμε, ναι, άλλα όχι απόλυτα. Κάτι διαβολικό συμβαίνει άμα η ύπαρξή μας ολοκληρώνεται τελείως με κάποιον.
Από αυτό και μόνο έπρεπε να καταλάβω.
Ηταν για πάντα η ζωή μου. Ηταν για πάντα, τα πάντα για μένα.

Δεν έπρεπε να το έχεις δείξει ρε.. εκεί έκανες το μεγάλο λάθος.
Κι ύστερα Εκείνη, όπως ήρθε, έτσι έφυγε.
Ξαφνικά. Σε μια στιγμή. Σε ένα κλείσιμο του ματιού.
Σαν να μην υπήρξε ποτέ. Μήπως δεν υπήρξε καθόλου;

Και τότε θυμήθηκα τα γέλια. Τα γέλια της εκδίκησης. Την ευτυχία του πόνου. Την έψαξα παντού. Μέσα μου, δίπλα μου, στο Θάνατο, στον Ουρανό. Τα γέλια εκείνα ήταν η μόνη μου παρέα.

ΕΣΥ;;; ΓΙΑΤΙ;;» φώναζε στην Γη.

«Για να δεις τι θα πει πραγματικός πόνος. Για να δεις τι θα πει απώλεια, τι θα πει αγάπη, έρωτας, μίσος, ελευθερία, μοναξιά. Τι θα πει ζωή και τι θα πει θάνατος» ήρθε η απάντηση από την γυναίκα Γη.

«Και τώρα που τα έμαθες, πάρε τη ζωή μου και πιες την, γιατί εγώ είμαι εκείνη, εγώ είμαι εσύ, εγώ είμαι ο Θάνατος, εγώ και η ζωή»

Πληρωμένη απάντηση...

2006-11-22T11:47:00.000+02:00

Όπως ήταν αναμενόμενο, υπάρχει κ ο αντίλογος. Το κάτωθι κείμενο έστειλε ένας φίλος του blog:

Σε διαγωνισμό που έγινε στην Ουάσινγκτον για τον καταλληλότερο χαρακτηρισμό ενός λαού, εκείνου που θα παρουσιάζει καλύτερα
την ψυχολογία του, πήραν μέρος περίπου ένα εκατομμύριο άτομα. Δεκαπενταμελής επιτροπή από επιστήμονες επέλεξε ομόφωνα και
βράβευσε τον δικαστή Ν. Κέλλυ για τον επιτυχημένο χαρακτηρισμό του Έλληνα.

«Μπροστά στο δικαστήριο της αδέκαστης ιστορίας, γράφει ο δικαστής, ο Έλληνας αποκαλύφθηκε πάντοτε κατώτερος από τις περιστάσεις, αν και από διανοητική άποψη, κατείχε πάντοτε τα πρωτεία. Ο Έλληνας είναι ευφυέστατος αλλά και εγωιστής, δραστήριος αλλά και αμέθοδος, φιλότιμος αλλά γεμάτος προλήψεις, θερμόαιμος, ανυπόμονος αλλά και πολεμιστής.
Έκτισε τον Παρθενώνα και αφού μέθυσε από την αίγλη του, τον άφησε αργότερα να γίνει στόχους των έριδων, ανέδειξε τον Σωκράτη για να τον δηλητηριάσει, θαύμασε τον Θεμιστοκλή για να τον εξορίσει, υπηρέτησε τον Αριστοτέλη για να τον καταδιώξει, γέννησε τον Βενιζέλο για να τον δολοφονήσει.
Έκτισε το Βυζάντιο για να το εκτουρκίσει, έφερε το '21 για να το διακυβεύσει, δημιούργησε το 1909 για να το λησμονήσει. Τριπλασίασε την Ελλάδα και παραλίγο να τη θάψει.
Κόπτεται τη μία στιγμή για την αλήθεια και την άλλη μισεί αυτόν που αρνιέται να υπηρετήσει το ψέμα. Παράξενο πλάσμα, ατίθασο, περίεργο, εγωπαθές και σοφόμωρο, ο Έλληνας.
Λυπηθείτε τον, θαυμάστε τον αν θέλετε."
"Κι αν μπορείτε προσπαθήστε να τον ταξινομήσετε».

Why we LOVE being Greek

2006-11-22T11:43:00.000+02:00

Because we are a small, poor country full of people with big hearts.
Because we never visit others empty handed.
Because there is no way to explain "kapsoura" (burning desire for someone) to those who are not Greek.
Because in Greece family is still something valuable.
Because we always make it, be it in the last moment!
Because we were slaves for 400 years yet never bring that up as an excuse for our current state. Because "filotimo" (friend of honor, helping someone because it brings shame notto) does not exist in any other language.
Because whenever foreigners cannot find a word, they use one of ours. Because we spend our bad and low times with our friends and family, not with shrinks.
Because Socrates, Plato and Aristotle were Greek.
Because we invented theatre.Because we gave birth to Democracy.
Because we discovered logic. Because we jumpstarted science.
Because we are proud of our culture, not of our wars.
Because when we were building the Parthenon, others were still sleeping in caves.
Because we have a distinction between Eros (being in love) and Agape' (brotherly love), while we feel both of them passionately.
Because we gave the oath "freedom or death".
Because when others were clothed in wolf skin we were weaving see-through linen. Because "Greeks do not fight as heroes, heroes fight like Greeks"(WinstonChurchill,1941).
Because we gave our ancient alphabet to the Romans & our medieval alphabet to the Slavs. Because we are not ashamed to cry. Because we dance when we are joyful or sad, or...........................................
Because we work to live...we do not live to work.
Because 97% of the stars' names are Greek. Because when you shout "brother or cousin " in the streets every one turns around.
Because the inside of all our churches are not dark but filled with "Light."
Because our parents do not forget that we exist when we reach 18.
Because when we want to sunbathe, we go to the beach._

Πρίν από λίγο μου το έστειλε μια φίλη.. Ξέρω ότι κάποιοι θα βρεθούν να διαφωνήσουν, αλλά εγώ το βρήκα πολύ γλυκό.. Αν και φουλ οπτιμιστικό.

Good and Evil

2006-11-21T13:53:00.000+02:00

Πέρα από το Νίτσε, και το βιβλίο του "το Καλό ενάντια στο Κακό", διάβασα πρόσφατα ένα εκπληκτικό βιβλίο, μια πραγματεία για το Καλό και το Κακό, που χρησιμοποιεί τον γνωστό μύθο της χώρας του Οζ.

Robert Maguire
Wicked: The Life and Times of the Wicked Witch of the West

Το μυθιστόρημα αποτελείται από πολιτικά, κοινωνικά, και ηθικά σχόλια που αφορούν το καλό και το κακό, και άν είναι πραγματικά.

Η ιστορία στρέφεται γύρω από Elphaba, το παρανοημένο πράσινο κορίτσι που γίνεται αργότερα η κακόφημη Κακή Μάγισσα της Δύσης. Η Elphaba απόκτησε το πράσινο δέρμα της μέσω μιας από τις σχέσεις της μητέρας της με ένα άτομο του Άγνωστου Έθνους, που ανακαλύπτεται αργότερα ότι να είναι ο Μάγος του Οζ προτού να φθάσει στη Σμαραγδένια Πόλη. Ο Μάγος δίνει στην μητέρα της να πιεί ένα πράσινο υγρό σε ένα πράσινο μπουκάλι που τελκά αποτελεί και τον λόγο που η Elphaba γίνεται πράσινη.

Το ενδιαφέρον εδώ είναι ότι τελικά, η ίδια η γέννηση της Elphaba, και ο χαρακτήρας που διαμορφώνει λόγω της διαφορετικότητάς της και της αντιμετώπισής της από τους άλλους, είναι προαποφασισμένα.
Πρέπει να γεννηθεί έτσι η Elphaba, για να μπορέσει να λειτουργήσει ο μύθος του Οζ.
Πρέπει να γεννηθεί η Κακιά Μάγισσα της Δύσης, για να μπορέσει να διαπρέψει το Καλό.

Η πρωταγωνίστρια αφηγείται τα χρόνια της στο πανεπιστήμιο Shiz, καθώς επίσης και τα του ταξιδιού της στη Σμαραγδένια Πόλη και το Vinkus, μεταξύ άλλων μερών του Οζ.
Το βιβλίο εξηγεί τα κίνητρα της Elphaba και εξετάζει την αληθινή προσωπικότητά της.

Πολλοί γνωστοί χαρακτήρες από το Οζ χαρακτηρίζονται κακοί, συμπεριλαμβανομένων του Μάγου, της Glinda (εδώ αρχικά αποκαλούμενης "Galinda"), της Κακής Μάγισσας της Ανατολής (εδώ αποκαλούμενης Nessarose), και της γνωστής σε όλους Dorothy.

Ο μύθος του Οζ αντιστρέφεται, και δείχνει τελικά ποιά είναι εκείνα τα γεγονότα στην ζωή μας, που μπορούν από καλούς να μας μετατρέψουν σε κακούς.

Μπορεί η ιστορία να ακούγεται παιδική, αυτό το βιβλίο όμως δεν είναι καθόλου για παιδιά.

2006-11-21T13:25:00.000+02:00

If I can't have a revolution, what is there to dance about?

O Alber Meltzer είχε πεί αυτή την φράση πριν πολλά πολλά χρόνια, όμως ακόμα και σήμερα αποτέλεί μια πραγματικότητα.

Χωρίς την ανάγκη για επανάσταση, αυτή την έμφυτη ανάγκη που έχουμε οι άνθρωποι, να αντιστεκόμαστε σε αυτά που άλλοι προσπαθούν να μας επιβάλλουν, τότε ο κόσμος μας κινδυνεύει να γίνει ένα απέραντο τίποτα.

Πριν από λίγες μέρες είχα αυτή την συζήτηση με 2 φίλες μου. Δυστυχώς, στην χώρα μας, είναι λίγοι οι άνθρωποι που αντιστέκονται στην "στροφή" της κοινωνίας σε μέσα ανήθικα, και εύκολα. Χωρίς να θέλω να αναπαράγω τον πεσσιμισμό που με διακατέχει για την πορεία της ελληνικής πραγματικότητας, με στεναχώρια διαπιστώνω οτι είμαστε ανίκανοι να αλλάξουμε τον κόσμο. Παλαιότερα, οι νέοι είχαν όνειρα, κ οράματα, πολεμούσαν για αυτό που θεωρούσαν καλό, όμορφο.

Ίσως φταίει οτι ο μόχθος πια δεν βραβεύεται. Και μένει μόνο το Fame Story, και οι τραγουδιστές, εκεί που παλαιότερα υπήρχε λογοτεχνία κ πολιτικα φρονήματα για ένα καλύτερο αύριο.

Κρίμα. Γιατί όταν αυτοί που μπορούν, σηκώνουν τα χέρια ψηλά και αποφασίζουν να αφομοιωθούν, η ελπίδα σιγά σιγά φαίνεται να μας εγκαταλείπει..

Ένας Οποιοσδήποτε Οδυσσέας

2006-11-20T21:10:00.000+02:00

Μιά θάλασσα φουρτουνιασμένη
Τα κύματα της σκάνε άτσαλα στα βράχους,
Τα πράσινα νερά αναταράσσονται
Τα πλοία δεν τολμάνε να πλησιάσουν,
Δέν ανοίγονται

Κομμάτια ξύλα, καμένα, κατεστραμμένα
Πλέουν, προσπαθούν να κρατηθούν.
Σημαδεμένα ανεξίτηλα από το χρόνο

Μυρίζουν χαλασμένη ευτυχία
Ένα αστέρι βουτηγμένο στην Πανσέληνο,
πέφτει.

Μπλέκεται με τους άσπρους αφρούς και ξάφνου,

Ο αέρας σταματά.

Ο Γαλανομάτης θεός ξεπροβάλλει απ’το στενό της ‘Συντέλειας’
Και ηρεμεί την φύση
‘Σ’ευχαριστώ,’
ακούγεται ένα καράβι,
‘που με αφήνεις να περάσω’

"Sunset in my heart"

2006-11-20T19:50:00.000+02:00

"Who would have thought
That you could hurt me
The way you've done it?
So deliberate, so determined
And since you have been goneI bite my nails for days and hours
And question my own questions on and on
So tell me now, tell me now
Why you're so far away
When I'm still so close
You don't even know the meaning of the words "I'm sorry"
You said you would love me until you die
And as far as I know you're still alive, baby
You don't even know the meaning of the words "I'm sorry"
I'm starting to believe it should be illegal to deceive a woman's heart".

Δεν είναι μόνο οι στίχοι, είναι η φωνή της Σακίρα, με τις απότομες πλαγιές, τα υψώματα, τις λίμνες, τις πεδιάδες, που με έκανε να θέλω να μοιραστώ αυτό το τραγούδι.. Δεν ξέρω γιατί.. Συγκινήθηκα όταν το άκουσα.

Το κείμενο του Μάρκες

2006-11-20T13:43:00.000+02:00

Υπάρχουν φορές που διαβάζω κάτι, κ μετά δεν μπορώ να το αποβάλλω από το μυαλό μου. Μένει εκεί κ γυρνάει, στροβιλίζεται, κάθεται λίγο, ηρεμεί κ ξεπετιέται πάλι στην σκέψη μου. Έτσι έγινε κ με αυτό το κείμενο. Όταν το διάβασα, τουλάχιστον 2 μήνες πρίν, δεν μπορούσα να σταματήσω να το σκέφτομαι.

Ίσως επειδή αυτά που λέει ένας άνθρωπος όταν νιώθει τον θάνατο κοντά του, είναι εμπλουτισμένα με μία σοφία κ ένα "φώς" που εγώ ακόμα δεν έχω νιώσει.
Ίσως επειδή είναι ο Μάρκες, κ είναι ένας άνθρωπος που θαυμάζω.
Ίσως απλά, επειδή είπε μερικές κουβέντες που δεν έμειναν στο μυαλό μου, αλλά σιγά σιγά πήραν τον δρόμο της καρδιάς μου.

Κ έμειναν εκεί.

Γκ. Γκ. Μάρκες: Ένα σπουδαίο πνεύμα μας αποχαιρετά;

2006-11-20T13:26:00.000+02:00

Ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες έχει αποσυρθεί από τη δημόσια ζωή για λόγους υγείας: καρκίνος στους λεμφαδένες. Η κατάστασή του μοιάζει να επιδεινώνεται μέρα με τη μέρα. Η αποχαιρετιστήρια επιστολή που ακολουθεί εστάλη από τον συγγραφέα στους φίλους του...

Σημ. Π.Λ.,Παρακαλούμε να δείτε και σχετικό κείμενο στα σχόλια.

"Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ.

Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι’αυτό που αξίζουν, αλλά γι’αυτό που σημαίνουν.
Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια, χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως. Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμόταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!

Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μου.

Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος. Θα ζωγράφιζα μ’ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι κι ένα τραγούδι του Σερράτ θα ήταν η σερενάτα που θα χάριζα στη σελήνη. Θα πότιζα με τα δάκρια μου τα τριαντάφυλλα, για να νοιώσω τον πόνο από τ’αγκάθια τους και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους...

Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωή... Δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μία μέρα χωρίς να πω στους ανθρώπους ότι αγαπώ, ότι τους αγαπώ.
Θα έκανα κάθε άνδρα και γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι οι αγαπητοί μου και θα ζούσα ερωτευμένος με τον έρωτα.

Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν να νομίζουν ότι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται! Στο μικρό παιδί θα έδινα φτερά, αλλά θα το άφηνα να μάθει μόνο του να πετάει. Στους γέρους θα έδειχνα ότι το θάνατο δεν τον φέρνουν τα γηρατειά αλλά η λήθη. Έμαθα τόσα πράγματα από σας, τους ανθρώπους... Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά. Έμαθα πως όταν το νεογέννητο σφίγγει στη μικρή παλάμη του, για πρώτη φορά, το δάχτυλο του πατέρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα.

Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλον από ψηλά μόνο όταν πρέπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί. Είναι τόσα πολλά τα πράγματα που μπόρεσα να μάθω από σας, αλλά δεν θα χρησιμεύσουν αλήθεια πολύ, γιατί όταν θα με κρατούν κλεισμένο μέσα σ’αυτή τη βαλίτσα, δυστυχώς θα πεθαίνω.

Να λες πάντα αυτό που νιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι. Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ’έβλεπα να κοιμάσαι, θα σ’αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ’έβλεπα να βγαίνεις απ’ την πόρτα, θα σ’αγκάλιαζα και θα σού ‘δινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα.

Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου, θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά. Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σ’έβλεπα, θα έλεγα "σ’αγαπώ" και δεν θα υπέθετα, ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη.

Υπάρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μας δίνει κι άλλες ευκαιρίες για να κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει, αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος και μας μένει μόνο το σήμερα, θα ΄θελα να σου πω πόσο σ’αγαπώ κι ότι ποτέ δεν θα σε ξεχάσω.

Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νέος είτε γέρος. Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς. Γι’ αυτό μην περιμένεις άλλο, κάν’το σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μια τελευταία τους επιθυμία. Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις "συγνώμη", "συγχώρεσέ με", "σε παρακαλώ", "ευχαριστώ" κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις.

Κανείς δεν θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις. Ζήτα απ’ τον Κύριο τη δύναμη και τη σοφία για να τις εκφράσεις. Δείξε στους φίλους σου τι σημαίνουν για σένα."

Εάν δεν το κάνεις σήμερα, αύριο θα είναι όπως και χθες. Κι αν δεν το κάνεις ποτέ, δεν πειράζει.
Ξεκίνα να κάνεις πράξη τα όνειρά σου. Τώρα είναι η ώρα.
Από τον μεταφραστή:Ότι διαβάσατε μέχρι τώρα γράφτηκε στα ισπανικά και είναι η μετάφραση του πρωτότυπου κειμένου που ακολουθεί. Το έλαβα από μια ισπανίδα φίλη μου και επιστράτευσα αμέσως όλες τις γνώσεις μου στα ισπανικά για να το μεταφράσω και να το στείλω και σε έλληνες φίλους. Νομίζω ότι άξιζε τον κόπο.(Ισπανόφωνοι και λοιποί γνώστες της ισπανικής συγχωρέστε με για τα ενδεχόμενα «λαθάκια» στην απόδοση)
Βασίλης Τερζής

ΤΑ 1001 ΒΙΒΛΙΑ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΣΤΗ ΖΩΗ ΣΑΣ...;;;

2006-11-20T12:52:00.000+02:00

Σιγά σιγά ανακαλύπτω κ εγώ τη χαρά του blogging. Μέχρι στιγμής είχα μείνει στην χαρά του διαβάσματος, κ πρέπει να παραδεχτώ, ότι η Ελληνική ανταπόκριση στα blogs με έχει αφήσει άφωνη. Κυρίως επειδή η Ελλάδα συνήθως αργεί να ακολουθήσει τα trends του εξωτερικού..

Όπως κ να έχει, διάβασα σήμερα κάτι που με ενθουσίασε..
Οι Εκδόσεις Καστανιώτη, μια από τις αγαπημένες μου Εκδοτικές Εταιρείες, εξέδωσε το κάτωθι κείμενο στο σαιτ της:

ΤΑ 1001 ΒΙΒΛΙΑ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΣΤΗ ΖΩΗ ΣΑΣ

Η μητέρα του σκύλου του ΠΑΥΛΟΥ ΜΑΤΕΣΙ, σύμφωνα με τον λονδρέζικο εκδοτικό οίκο Quintet Publishing, είναι ένα από το 1001 βιβλία που πρέπει να διαβάσουμε οπωσδήποτε στη ζωή μας. Στο βιβλίο, που θα εκδοθεί με τον τίτλο 1001 Books You Must Read Before You Die, το πολυμεταφρασμένο μυθιστόρημα του ΠΑΥΛΟΥ ΜΑΤΕΣΙ είναι ένα από τα δέκα ελληνικά μυθιστορήματα που προτείνονται.Η έκδοση θα περιλαμβάνει κλασικά έργα όπως ο Δον Κιχώτης και ο Ροβινσώνας Κρούσος, και μυθιστορήματα από όλο τον κόσμο, κυρίως από τον 20ο και 21ο αιώνα.Μερικοί από τους συγγραφείς που θα περιλαμβάνονται είναι οι: Μάριο Βάργκας Λιόσα, Πωλ Όστερ, αδελφές Μπροντέ, Έρνεστ Χέμινγουεϊ, Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ, 'Αμος Οζ κ.ά.

Συμφωνώ, συμφωνώ στο πρώτο κομμάτι. Ο Μάτεσις είναι ένας μάγος του Λόγου. Το βιβλίο του "Πάντα Καλά", είναι αυτό που έχω διαβάσει πιο πολλές φορές στην ζωή μου. Ακολουθεί το "Μπάρ Φλωμπέρ" του αγαπημένου μου συγγραφέα Αλέξη Σταμάτη, κ μετά είναι τα βιβλία της Ευγενίας Φακίνου.

Γενικά, διαβάζω ξανά και ξανά τα ίδια βιβλία. Φυσικά, έτσι μπορεί να μην προλάβω να διαβάσω και τα 1001 που προτείνουν οι Quintet Publishing.. λέτε να πειράζει;

Καλημέρα

2006-09-14T12:41:00.000+03:00

Καλημέρα..

Αυτό είναι το 4ο blog που ξεκινάω.. Τα 3 προηγούμενα είχαν την ίδια τύχη με ένα τελειώμενο κουτί γάλα... Κατευθείαν στον κάδο απορριμάτων..

Είναι πολύ σπάνιο να γράψω κάτι κ μετά να μην ντραπώ να αφήσω άλλους να το διαβάσουν. Το παλεύω όμως..

Είναι χαζό αυτό που κάνω; Που απευθύνω τον λόγο σε κάποιον που δεν ξέρω, που απολογούμαι, που επεξηγώ; Κι αν είναι, δεν πειράζει, μικρή είμαι, θα μάθω.

Ελπιζω αυτό το blog να έχει καλύτερη τύχη από τα προηγούμενα!

Γειά σας!