Ενα ποιημα για καλημερα

Με κανεις να γελαω. Και να ονειρευομαι. Γι΄αυτο κ εγω σου γραφω ποιηματα. Αλλο που δεν στα δινω. Τα φυλαω. Τα προστατευω. Για οταν εισαι ετοιμος.

Θα τα βαλω σε ενα κουτι, θα το δεσω με μια πορφυρη κορδελα και θα τα αφησω στην πορτα σου.
Ανακατα.
Οχι σε χρονολογικη σειρα.
Σαν δεκαδες κομματια ενος παζλ. Σαν στοιχεια ενος υπεροχου γριφου.

Ισως τα καταλαβεις, ισως καταφερεις να διαβασεις πισω απο τις γραμμες, πισω απο τις λεξεις.

Σιγουρα ομως, τα γραμματα θα ξεσηκωθουν απο τις σελιδες και θα σου δωσουν πολλα γλυκα φιλια.
Θα σχηματισουν λεξεις στο προσωπο σου, θαυμαστικα και τελειες στο λαιμο σου, μεγαλα ερωτηματικα στα χερια σου.

Θα γινεις ολοκληρος ενα ποιημα.

Που μονο εγω θα μπορω να διαβασω.

Σε σκέφτομαι.

Είναι πολλές οι νύχτες μακριά σου. Τις γεμίζω με ποτά, ξενύχτια, πολλά τσιγάρα, με άλλους άντρες.

Και κάθε φορά κάτι με σταματάει και δεν θέλω ούτε να με ακουμπἠσουν, λες και θα μολύνουν αυτό που τόσο πολύ αγάπησες κάποτε. Αυτό που προσκύνησες με τα φιλιά σου.

 Λες και θα βεβηλώσουν, θα καταστρέψουν όλα αυτά που φυλάω και θέλω να είμαι για σένα.

Και κάθε φορά γυρίζω σπίτι μου και κοιτάζω τις φωτογραφίες σου.
Και σε περιμένω. Θέλω να γυρίσεις. Θέλω να γυρίσεις. Θέλω να γυρίσεις. Το φωνάζω δυνατά, στο άπειρο, να στο φέρει μήνυμα στα πόδια σου.

Παλιά λέγαμε ότι όταν ο ένας σκέφτεται, ο άλλος το νιώθει.

Το νιώθεις;

Σε σκέφτομαι.

All that you have is your soul

..Κανένας δε μπορεί να σας συμβουλέψει ή να σας βοηθήσει, κανένας. Ένας μονάχα δρόμος υπάρχει: βυθιστείτε μέσα στον εαυτό σας, αναζητήστε την αιτία που σας αναγκάζει να γράφετε, δοκιμάστε αν οι ρίζες της φυτρώνουν απ' τις πιο βαθιές γωνιές τής καρδιάς σας. Εξομολογηθείτε στον εαυτό σας: θα πεθαίνατε τάχα, αν σας απαγόρευαν να γράφετε; Τούτο, πρώτ' απ' όλα: αναρωτηθείτε, την πιο σιγηλή ώρα τής νύχτας σας: Πρέπει να γράφω; Σκαλίστε βαθιά μέσα σας, να βρείτε την απόκριση. Κι αν η απόκριση τούτη αντηχήσει καταφατικά, αν απέναντι στο βαθυσήμαντο τούτο ρώτημα μπορείτε να υψώσετε ένα στέρεο κι απλόΠρέπει, τότε πλάσετε τη ζωή σας σύμφωνα μ' αυτή την ανάγκη. Η ζωή σας, ακόμα και στην πιο αδιάφορη, την πιο άδειαν ώρα της, πρέπει να γίνει σημάδι και μάρτυρας αυτής της ορμής. Ζυγώστε, τότε, τη φύση. Πασχίστε, τότε, να πείτε, σα να 'σαστε ο πρώτος άνθρωπος πάνω στη γη, τι βλέπετε, τι ζείτε, τι αγαπάτε, τι χάνετε. Μη γράφετε ερωτικά τραγούδια. Αποφύγετε, πρώτ' απ' όλα, τούτα τα πολύ τρεχούμενα και συνηθισμένα θέματα: είναι τα πιο δύσκολα, κι ο ποιητής πρέπει να φτάσει σ' όλη την τρανή ωριμότητα τής δύναμής του για να μπορέσει να δώσει κάτι δικό του, εκεί όπου, σίγουρη και λαμπερή —κάποιες φορές— η παράδοση παρουσίασε τόσην αφθονία. Μακριά απ' τα μεγάλα γενικά θέματα, σκύψετε σ' εκείνα που σας προσφέρει η καθημερινότητα. Ιστορήστε τις θλίψεις και τους πόνους σας, τους φευγαλέους στοχασμούς σας, την πίστη σας σε κάποιαν ομορφιά —ιστορήστε τα όλα τούτα με βαθιά, γαλήνια, ταπεινή ειλικρίνεια, και μεταχειριστείτε, για να εκφραστείτε, τα πράματα που σας περιτριγυρίζουν, τις εικόνες των ονείρων σας και τις πηγές των αναμνήσεών σας...
 

Σ᾽ ευχαριστώ Ρίλκε. 


Κανείς δεν μπορεί να εξηγήσει αυτή την ακαταμάχητη ανάγκη, όμοια με την αναπνοή, να γράψω. 
Κάθε λέξη παίρνει τη θέση της, με παλμό, με ρυθμό, με μουσικότητα, σαν ένα κομμάτι πάζλ. 
Βλέπω την ψυχή μου να παίρνει σάρκα και οστά πάνω στο χαρτί. 
Αυτή είμαι, και μόνο εκεί δεν μπορώ να κρυφτώ. 
Εκεί, στο γράψιμο, δεν είναι αστεία τα πράγματα. 
Παλεύεις με τον ίδιο σου τον εαυτό, που ξέρει τα τερτίπια του μυαλού σου. 
Εκεί δεν υπάρχει χώρος για προσωπεία. 


Ξιφομαχείς. 


Και υποκλίνεσαι στον αντίπαλο. 


Εσένα.

Σαν τα λιοντάρια... (σε συνέχειες)

(Υπάρχει προηγούμενο κείμενο, όπως υπάρχει και η συνέχεια.. Μια γεύση από ᾽᾽Τα λιοντάρια᾽᾽μου..)

.........Ο θείος της ήταν πάντα στην απ´έξω. Ο θείος Αλέξανδρος. 

Πάντα ήρεμος, ακόμα και στα δύσκολα, πάντα απόμακρος. 

Μόνο με εκείνη, την Αριάδνη ανοιγόταν, κ αυτό μόνο όταν ήταν οι δυο τους. 

Δεν την φοβόταν την Μαίρη, την γυναίκα του. Τη λάτρευε. Αλλά εκείνη είχε πάρει προσωπικά την ευθύνη της Αριάδνης. Παρόλο που την είχαν υιοθετήσει με όλες τις απαιτούμενες πράξεις, και είχε πάρει το επώνυμο Ιωάννου από τον θείο Αλέξανδρο, μόνο Ιωάννου δεν ήταν. 

Η Μαίρη δεν άφηνε κανέναν άλλον να ασχοληθεί με την Αριάδνη, λες και ήταν μόνο δικό της παιδι. Ο Αλέξανδρος στην αρχή ειχε θυμώσει, είχε μιλήσει, είχε εξηγήσει. Τελικά, έκατσε πίσω και άφησε την Μαίρη να κάνει ότι ήθελε. ᾽᾽Η Αριάδνη είναι δική μου ευθυνη. Το υποσχέθηκα πάνω από το σώμα της αδερφής μου. Εγώ θα την μεγαλώσω, όπως θα την μεγάλωνε εκείνη. Συγγνώμη Αλέξανδρε, αλλά αυτό δεν σε αφορά ούτε σου ζητώ να το καταλάβεις.῾᾽

 ______

Λέων

_______

Η επόμενη μέρα των γενεθλίων είναι πάντα μια περίεργη μέρα. Έχει την γλυκόπικρη ανάμνηση του εορτασμού, αλλά και την βάρβαρη πραγματικότητα του νέου χρόνου. Είναι μια μέρα που πολλά μπορούν να συμβούν. Και συχνά, πολλά συμβαίνουν.

Είναι η ημέρα που βγαίνουν τα λιοντάρια.

Η Αριάδνη ξύπνησε με βαρύ κεφάλι, με δυσθυμία. Ακόμα δεν ήταν σίγουρη οτι ήθελε να έχει μάθει αυτα που διάβασε, γιατι είχε ανοίξει μια μικρή πορτούλα αυτό το ημερολόγιο. 

Μια μικρή ενοχλητική πορτούλα που έριχνε μια λεπτη δεσμίδα φωτός σε ένα υπόγειο με κλεισμένα ερωτηματικά που είχαν πλέον πιάσει αράχνες.

Σηκώθηκε από το κρεβάτι και πήγε κατευθείαν στον υπολογιστή της. Το κινητό της είχε πολλά φακελάκια, γραπτά μηνύματα, κλήσεις. Facebook, Twitter, BBMs. Ξεκίνησε να τα ανοίγει ένα ενα.

῾᾽Μωρό μου;῾᾽Ο Απόστολος. ᾽Μωρό μου συγγνώμη που αργησα χτες, το ξέρω είμαι απαράδεκτος. Make up dinner tonight? Σε λατρεύω᾽᾽. ᾽᾽Μωρό μου σε παρακαλώ απάντησέ μου, δεν αντέχω να ξερω οτι είσαι θυμωμένη. Δεν γινόταν να φύγω με τίποτα, ξέρεις πως είναι στο γραφείο. Συγγνώμη συγγνώμη συγγνώμη. Σε λατρευώ, στο᾽πα;᾽᾽

᾽Ἀγαπη μου  κοντεύω να τρελαθώ, είναι 5 και είμαι ξύπνιος. Στείλε μου μόνο να δω οτι είσαι καλά, ανησυχώ, είσαι το μωρό μου, είσαι η ζωή μου όλη᾽᾽.

Οχι απλά ο Απόστολος, ο Απόστολος σε όλη του την υπερβολή. Παλιά γελούσε με τα μηνύματά του, σήμερα απλά τα βαριόταν. Αν την αγαπούσε, ας ήταν εκεί. Βαρέθηκε τους παιδιάστικους τρόπους του, βαρέθηκε να αισθάνεται οτι πρεπει να τον νταντεύει.

Τον αγαπούσε με ένα συμπαθητικό τρόπο, αλλά σήμερα τον αισθανόταν σαν μια αλυσίδα δεμένη στα πόδια της. Και γιατί; Μήπως ήταν συμβολαιογραφικά αναγκασμενη να είναι μαζί του; Ούτε παντρεμένοι ήταν, ούτε παιδιά είχαν. Για πρώτη φορά άρχισε να σβήνει ένα ένα τα τελευταία του μηνύματα. Delete delete delete.

Άλλωστε, η ημέρα μετά τα γενέθλια είναι μέρα ξεκαθαρισμάτων.

Η Μ. και η Φ. ήταν το γείωμα της Αριάδνης, ήταν ο κρίκος που κρατούσε ανέπαφη την αλυσίδα της ψυχής της, ήταν το αποκούμπι της, ήταν οι εξομολογητές της. Ήξεραν τα πάντα. Πολλές φορές ρωτούσαν πιεστικά και ανάγκαζαν την Αριάδνη να σκεφτεί πράγματα που δεν ήθελε. Είχαν μια σχεδόν σωκρατική μέθοδο να μαθαίνουν τα πάντα, και χωρίς να λένε κάτι συγκεκριμένο, παρα μόνο κατευθύνοντας κατάλληλα τη συζήτηση, έβαζαν τους τροχούς του μυαλού της Αριάδνης να δουλέυουν και συχνά να καταλήγουν σε συμπεράσματα για την ζωή της και τον εαυτό της.

Της είχαν λείψει από χτες. Και πόσα είχαν συμβεί από τότε. Ήθελε πολύ να τις δει. Αλλά πως να τους εξηγήσει τα ημερολόγια, την ιστορία του παππού, δεν ήθελε πια να φέρνει στο τραπέζι συγκλονιστικές ιστορίες. 

Ήθελε απλά να είναι μια συνηθισμένη κοπέλα. Δεν θα μιλούσε. 

Σήμερα δεν θα μιλούσε.

Κατάφερε να αποφύγει επιτυχώς τον Απόστολο με μερικά μηνύματα και κανένα τηλεφώνημα μέχρι το βράδυ που θα συναντούσε τα κορίτσια. Με ένα λεπτό χειρισμό απέφυγε και να τον δει. Ντύθηκε νωρίς. Με ένα λευκό κολλητό τζιν και ένα τιραντάκι μωβ. Φόρεσε και τακούνια, που δεν το συνήθιζε. Με ύψος αρκετά άνω του μέσου συχνά απέφευγε τα τακούνια, κυρίως για τις δριμείς κριτικές από τις πιο κοντές της φίλες.

Περπάτησε μέχρι το μπαρ στο Κολωνάκι, ήταν δίπλα στο σπίτι της, για το πρώτο ποτό, αλλά οι κοπέλες είχαν υποσχεθεί ᾽και όπου μας βγάλει᾽. Συχνά τις έβγαζε στα πιο περίεργα μέρη, στην Ομήρου, στο Γκάζι, στο Μοναστηράκι, μέχρι Πειραια. Ηταν ωραία να βγαίνει χωρίς πρόγραμμα, τόσο διαφορετικά απο το ψυχαναγκαστικό προγραμματισμό του Απόστολου, που ήθελε κάθε δευτερόλεπτο της ζωής του να είναι οργανωμένο.

Έφτασε πρώτη και έπιασε αμέσως τραπέζι δίπλα στην τζαμαρία, να βλέπει έξω ποιος περνούσε τον μικρό δρόμο. Το μπαράκι ήταν υμιυπόγειο, αλλά μπορούσες να δεις ποιος περνάει και συχνά έβλεπαν γνωστούς και φίλους. Εκείνη την ημέρα ήταν ήρεμα, Κυριακή, οι περισσότεροι που εργάζονταν ήταν ήδη σπίτι να ετοιμαστούν για την εβδομάδα που θα ξεκινούσε. Λίγοι είχαν τολμήσει να ξεμυτίσουν και ακόμα λιγότεροι είχαν προτιμήσει το μπαράκι της Λουκιανού. Παρήγγειλε μια βοτκα τόνικ και περίμενε.

Στη ζωή λένε περιμένουμε. Συνέχεια. Να πάμε κάπου, να έρθει κάποιος, να ξεκινήσουμε, να τελειώσουμε.

᾽᾽Στη ζωή λένε περιμένουμε. Συνέχεια᾽᾽ άκουσε μια φωνή να της λέει από πίσω της. Πετάχτηκε τρομοκρατημένη. 

᾽᾽Συγγνώμη αν σε τρόμαξα. Δεν το ήθελα. Σε είδα να κάθεσαι και σκέφτηκα οτι η ζωή μας είναι μια συνεχής αναμονή και ήθελα να σου το πώ᾽᾽.

Η Αριάδνη έμεινε να τον κοιτάει αποσβολωμένη

᾽᾽Δε... Ε... Δεν με τρόμαξες. Απλώς σκεφτόμουν ακριβώς το ίδιο πράγμα. Με ακριβώς τις ίδιες λέξεις. Δεν κάνω πλάκα.᾽᾽

᾽᾽Τι όμορφο. Δεν μου έχει ξανατύχει. Να καθίσω μαζί σου; Η παρέα κάνει την αναμονή να μοιάζει μικρότερη.᾽᾽

᾽᾽Κάθισε. Περιμένω 2 φίλες μου, δεν θα αργήσουν.᾽᾽

᾽᾽Με λένε Λέων.᾽᾽

Προφανώς, σκέφτηκε η Αριάδνη.

῾᾽Ἀμα είσαι και Λέων, θα έχει πολύ πλάκα. Στο ζώδιο᾽᾽.

᾽Ὄχι, δεν είμαι. Αλήθεια, πιστεύεις στα ζώδια; Οτι η ζωή μας ορίζεται από την κίνηση των πλανητών ή απο τη συγκεκριμένη θέση που είχαν όταν γεννηθηκαμε;᾽᾽

᾽Ὀχι, δεν ξέρω γιατί το είπα.. Αποτυχημένο χιούμορ μάλλον. Αριάδνη.᾽᾽

᾽Ὠραίο όνομα, σου ταιριάζει. ᾽

Η Αριάδνη κοίταξε τα ανακατεμένα του μαλλιά με τις μπούκλες, λίγο μακρυά, τα μεγάλα του μάτια, τα κατάλευκα δόντια, το λίγο μαυρισμένο δέρμα, και τα δυνατά μέσα από το τισερτ μπράτσα.

᾽Κ εσένα σου ταιριάζει το Λέων.᾽

Πέρασε τα χέρια του μέσα από τα μαλλιά του και χαμογέλασε.

᾽Ξέρω τι εννοείς. Νομίζω οτι τα ονόματα λένε πολλά για τον μετέπειτα χαρακτήρα που θα αναπτύξει ο καθένας. Ίσως λειτουργεί υποσυνειδητα. Αν έπρεπε να διάλεγα το όνομά μου ξανά από την αρχή, ίσως διάλεγα κάτι λιγότερο απαιτητικό. Ενώ τώρα, ως Λέων, είναι δύσκολο να ξεφυγω από το βάρος του. Οχι οτι θέλω.᾽

Η Αριάδνη ήπιε μια γουλιά από το ποτό της. Τι περίεργη συζήτηση.

᾽Χτες ήταν τα γενέθλιά μου. Να σε κεράσω ένα ποτό;᾽του είπε.

᾽᾽Ἀριάδνη, πρέπει να αφήσεις το λιονταρί να ειναι λιοντάρι. Τι στο καλο, βασιλιάδες είμαστε..᾽᾽

Δεν σε  θυμαμαι ποτέ πιο ωραίο από τότε. Τότε που κλήθηκες να είσαι λιοντάρι. Πραγματικό λιοντάρι, στις πύλες της σοφίας. Στο έγραψα γιατί ήταν κάτι βαθειά πνευματικό. Σχεδόν θρησκευτικό. Όπως η αγάπη. Γελούσες ολόκληρος, και τα μάτια σου γυάλιζαν. Έλαμπαν. Ακόμα προσπαθώ να βρώ τι απέγινε αυτό το χαμόγελο. Που πήγε αυτό το έντονο φούσκωμα της υπερηφάνειας. Είσαι ακόμα αυτός; Ή δεν ήσουν ποτέ;

Ένας μικρός θάνατος

Έχω αυτή την εικόνα στο μυαλό μου εδώ και μέρες. Ξυπνά το πνεύμα μου, σηκώνομαι, τεντώνομαι και με κοιτάζω από ψηλά.


Είμαι νεκρός.

Είμαι μέσα στο χώμα, γυμνός, τυλιγμένος σε ένα λευκό σεντόνι, βρώμικο από την λάσπη και την ταλαιπωρία. Σε λίγα λεπτά δεν έχει μείνει τίποτα από το σώμα που μύριζες με τόση επιθυμία.

Κλαίω, πονάω, αλλά κανείς δεν ακούει. Τα δάκρυά μου κυλάνε στο χώμα και το αίμα χύνεται ποτάμι από τις πληγές μου.

Είμαι θυμωμένος. Και κρυώνω. Νόμιζα ότι όσο πιο κοντά στο κέντρο της γης, τόσο περισσότερη η ζέστη. Είναι όμως η μοναξιά, η έλλειψη του σώματός σου δίπλα μου. Που τόσο την έμαθα, την συνήθισα, την χρειάστηκα. Είναι η ζέστη σου που λείπει και ανατριχιάζω από το κρύο.

Ορκίστηκες ότι θα είσαι πάντα εκεί, να μου κρατάς το χέρι. Να περπατήσουμε την γη μαζί. Κοιτάω δίπλα μου και δεν είσαι. Δεν μου κρατάς το χέρι. Λιποψύχισες.

Είμαι πολύ θυμωμένος. Και ας χάνω το αίμα κ τα δάκρυα μου, ο θυμός μου δεν εξαφανίζεται. Ίσα ίσα διαθλάται, διασπάται, πολλαπλασιάζεται, δυναμώνει. Γεμίζει ξανά το σώμα μου. Ξέρω ότι θα ξαναγεννηθώ σε λίγο και προσπαθώ να ηρεμήσω. Να χαμηλώσω τους χτύπους της καρδιάς μου, να κλείσω τα μάτια, να συγκεντρωθώ.

Ήδη νιώθω την αλλαγή μέσα μου. Η καρδιά μου, τα χείλη μου, τα χέρια μου δεν αισθάνονται πια όπως πριν. Σε λίγο τα μάτια μου βλέπουν διαφορετικά. Το κρύο κρυσταλλώνει τον θυμό μου και πέφτει από πάνω μου κομμάτι κομμάτι. Όπως σπάνε οι σταλακτίτες. Δεν σε χρειάζομαι πια. Η αναγέννησή μου έχει αρχίσει, η μετενσάρκωσή μου πλέον έχει μπει στην τελική της ευθεία.

Σε έχασα και πέθανα για να ξαναγεννηθώ ένας Άλλος. Ένας που τώρα πια ξέρει. Γιατί για να μάθεις πρέπει να χάσεις. Και για να ξαναγεννηθείς πρέπει να ερωτευτείς. Και εγώ είμαι πλέον πανέτοιμος.

Εγώ. Κι εσύ.

Έχουν αλλάξει τα πράγματα. Το μυρίζεις στον αέρα, το αισθάνεσαι στα φώτα, το νιώθεις στους δρόμους. Τίποτα και κανείς δεν είναι ίδιος. Δεν αλλάζουμε δέρμα σαν τα φίδια. Όχι, είναι κάτι πιο βαθύ από αυτό, πιο ουσιαστικό. Δεν αλλάζουμε εμφάνιση, αλλάζουμε ουσία. Γινόμαστε κάποιοι άλλοι.
Άλλοι. Τρομακτική έννοια "οι Άλλοι". Είναι ξένοι, πρέπει να τους κατακτήσουμε, να τους καταπιούμε, να βγούμε από πάνω, να μας ανήκουν, για να μην τους φοβόμαστε. Και τότε μπορούμε να τους αγαπήσουμε. Αφού τους έχουμε αποσυναρμολογήσει, αφού έχουμε ανακαλύψει από τι είναι φτιαγμένοι, αφού έχουμε προσδιορίσει το κάθε κατασκευαστικό υλικό τους.
Η αγάπη πια είναι μια συνεχής μάχη κατάκτησης, υπεροχής. Ποιός θα πονέσει περισσότερο, ποιός θα βγεί αλώβητος.
Ξέρω ένα μυστικό που εσύ δεν ξέρεις.
Κανείς δεν βγαίνει αλώβητος από την αγάπη.
Κουβαλάς τα σημάδια σου στωικά, με ηρεμία, με ευλάβεια.
Δεν μπορείς να με κατακτήσεις, να με μεταλλάξεις. Μπορείς μόνο να προσπαθήσεις να με καταλάβεις. Να αλλάξουμε δέρμα μαζί. Να γίνουμε κάποιοι άλλοι μαζί. Μόνο που δεν θα είμαστε άλλοι. Θα είμαστε εσύ κι εγώ, που θα κάνουμε χώρο ο ένας στον άλλο, να ξαποστάσει, να ξεκουραστεί.

Έχουν αλλάξει τα πράγματα. Το μυρίζεις στον αέρα, το αισθάνεσαι στα φώτα, το νιώθεις στους δρόμους. Τίποτα και κανείς δεν είναι ίδιος. Εκτός από μένα. Κι εσένα. Που κρατάμε σημαίες και καθόμαστε στην πρώτη σειρά να μαχόμαστε.

Forever young..

Ευτυχώς η Ελλάδα του μεγάλου καλοκαιριού έφτασε. Παραλία, γέλια, καρπούζι με φέτα, ντομάτες βουτηγμένες στη θάλασσα για να αλατιστούν, θερινά σινεμά και πρώτα φιλιά με μια μπύρα στο χέρι, μεσημεριάτικος ύπνος σε καθαρά σεντόνια με τα αλάτια. Κάπως ξεχνιόμαστε. Δεν θέλω να σκεφτώ τη Δευτέρα, δεν θέλω να σκεφτώ τις δύσκολες μέρες που θα έρθουν- γιατί θα έρθουν. Θέλω να με αφήσετε να ξαπλώσω στον ήλιο, να διαβάσω το βιβλίο μου και ο χρόνος να σταματήσει. Να ακούω το Forever young στο repeat. Γιατί αυτό είναι και η αλήθεια. Θέλω να είμαι ξέγνοιαστη, κι ας ζω με πολύ λιγότερα. Το έλεγε και ο Ελύτης άλλωστε «Εγώ ζήτησα το λίγο και με τιμώρησαν με το πολύ». Βαρέθηκα τα πολιτικά, τα ψευτο-κουλτουρε, τα δήθεν πολιτιστικά, τις τυποποιημένες διασκεδάσεις, τα κομπλεξικά αφεντικά. Αισθανόμαστε πως μας τράβηξαν το χαλί κάτω από τα πόδια μας, ενώ το κλωτσούσαμε λίγο λίγο μόνοι μας τόσο καιρό. Άλλοι φταίνε περισσότερο, άλλοι λιγότερο. Βαρέθηκα να καλύπτω την μιζέρια που ζούμε τον τελευταίο καιρό με ποδοσφαιρικές συζητήσεις αν δεν αγαπώ πραγματικά το άθλημα, βαρέθηκα να παραδίνομαι σε ένα σύστημα που δεν το επέλεξα αλλά το υπηρέτησα τόσο καιρό. Φτάνει. Η ζωή δεν είναι και άσχημη. I wanna be forever young..

Μια αφιέρωση, μια μετάνοια, και ένα βιβλίο.

Είναι η πρώτη φορά που μετανιώνω. Μετανιώνω για αυτά που έδωσα, αυτά που μοιράστηκα, αυτά που δημιούργησα. Έχω μια ακαταμάχητη διάθεση να βάλω ο,τι μάζευα από τη σχέση μας, ο,τι ανταλλάξαμε, ο,τι αναμνήσεις δημιουργήσαμε, σε μια σακούλα και να τα πετάξω στα σκουπίδια. Δεν θέλω να τα βλέπω, δεν θέλω να τα νιώθω κοντά μου. Έχουν αρνητική ενέργεια. Και μην πιστέψεις ούτε για μια στιγμή ότι είναι θυμός χωρισμού.

Είναι η συνειδητοποίηση του πόσο ψυχαναγκαστικά πίεσα τον εαυτό μου να είναι ευτυχισμένος δίπλα σου. Γιατί μπροστά στην αίσθηση της συντροφικότητας που μανιωδώς ψάχνω, θυσιάζω τα θέλω μου, θυσιάζω και την ψυχή μου ακόμα. Σε κατηγορώ που δεν το σεβάστηκες. Ήσουν πιο έμπειρος από μένα, πιο μεγάλος, πιο ψημένος από τη ζωή. Σε βόλεψα και το ήξερες. Ήσουν abusive αλλά ήμουν abusable. Μου το είχες πει άλλωστε, με θέα το Βόσπορο. Αλλά αυτό δεν θα έπρεπε να είναι δικαιολογία για σένα. Σε κατηγορώ.

Χαίρομαι που έφυγες από τη ζωή μου. Λυτρώθηκα. Για ένα πράγμα μόνο σε ευχαριστώ. Που έφυγες γρήγορα, και που μου έδωσες το τέλος για το βιβλίο μου. Αν το διαβάσεις, ίσως δεν σου αρέσει ο εαυτός σου, γιατί δεν συνάδει με την εικόνα που πλάθεις γύρω από το ποιος είσαι, και που οι περισσότεροι πιστεύουν. Η αλήθεια πονάει. Από την άλλη, θα πεις «δεν είμαι εγώ αυτός» και θα συνεχίσεις να μεταλλάσσεσαι ανάλογα με τις καταστάσεις. Γιατί αυτό ξέρεις να κάνεις καλύτερα.

Άλλωστε τα βιβλία δεν είναι παρά μυθοπλασίες. Εγώ έγραψα τον μύθο σου όπως τον βίωσα από την αρχή ως το τέλος. Ξέρεις ότι βλέπω μέσα σου. Κοιτάξου στον καθρέφτη με ειλικρίνεια, με τσαγανό και θα ταυτίσεις το μύθο σου με αυτό που αντικατοπτρίζεται και σου ανταποδίδει το βλέμμα. Εγώ σε ξέρω, σε ήξερα από την αρχή. Όπως πλάθω όλα τα άλλα, έτσι έπλασα κι εσένα.

Μετανιώνω για το χαμένο χρόνο. Ίσως έτσι ονομάσω το βιβλίο. Ή ίσως το ονομάσω μαύρες θάλασσες ουτοπικές. Πάντως, σίγουρα κάτι που θα περνάει το μήνυμα της τρομερής ασέβειας που δείχνεις στην αγάπη και θα δημιουργεί την αίσθηση του ψέυτικου. Κάτι σκληρό, κάτι ατσάλινο. Θα δούμε. Όταν έρθει η ώρα θα βρεθεί και ο τίτλος.

Με έναν πολύ περίεργο τρόπο θα στο αφιερώνω. Δεν θα το αναγνωρίσεις εύκολα, προφανώς, θα πρέπει να το κλωθογυρίσεις στο μυαλό σου για να το καταλάβεις. Θα είναι μια αφιέρωση in reverse.

Σε εκλιπαρώ, μην πιστέψεις ούτε για μια στιγμή ότι αγαπηθήκαμε, δεν ήταν αγάπη αυτό που ζήσαμε. Είσαι ανίκανος να το βιώσεις.

Έτσι, κατά ένα τρόπο αυτή η αφιέρωση, αυτό το βιβλίο δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν χωρίς το κακό που έκανες εσύ, χωρίς τα προβλήματα που ξέσπασες πάνω μου, χωρίς τις αμαρτίες των άλλων που πλήρωσα.

Θα είναι μια λυπητερή αφιέρωση.

A happy moment

"Για να επιτύχεις, πρέπει πρώτα να απογοητεύσεις τους ανθρώπους γύρω σου".

Αναμένονται υπέροχα νέα σύντομα.. Stay tuned for updates!

:)

Ένα ανοιχτό γράμμα αγάπης και χωρισμού

Δεν ξέρω να παίζω κρυφά παιχνίδια, δεν έχω ατζέντα στο βάθος του μυαλού μου. Θέλω το ονειρικό και προσπαθώ να το καταφέρω.
Δίνω απλόχερα γιατί έτσι το αισθάνομαι και προσπαθώ να κάνω τους γύρω μου χαρούμενους. Δεν υπάρχει ομορφότερο πράγμα από το προσφέρεις χαρά, όσο και αν αυτό σημαίνει ότι πρέπει να μεταλλάσσεσαι. Δεν με ενδιαφέρει να κρίνεις αν αυτό είναι σωστό ή λάθος. Έτσι είμαι και σε όποιον αρέσουμε.

Δεν αντέχω όμως την εκμετάλλευση. Ξέρω πολύ καλά την ανισότητα στην αγάπη, ξέρω πως τελικά κάποιος δίνει και κάποιος μόνο παίρνει. Δεν σου ζητήσα ποτέ να μου δώσεις τίποτα.

Ήθελα να θέλεις να μου δώσεις από μόνος σου. Εγώ ήμουν συνέχεια εκεί να σου κρατάω το χέρι και να μετράω τις αναπνοές σου. Ήμουν εκεί να βάλω φάρμακα στις πληγές σου, και ήμουν εκεί να φωτογραφίζω τα χαμόγελά σου. Δεν σου ζήτησα να κάνεις το ίδιο. Ήθελα να θέλεις να κάνεις το ίδιο.

Αν δεν το θέλησες, δεν με κατάλαβες ποτέ. Αν δεν το θέλησες, δεν με άξιζες. Δεν θα στο κρατήσω, δεν θα στο προσάψω. Απλά μαζέυω τα γράμματα που σου έγραψα, πακετάρω τις αναμνήσεις που δημιούργησα, σκουπίζω τα υπολείμματα της αγάπης που δεν σεβάστηκες, και αποχωρώ από τη ζωή σου.

Ήσυχα, όπως μπήκα. Ήρεμα, όπως θέλησα να είναι η ζωή μας. Και θα συνεχίσω. Η αγάπη, η αληθινή αγάπη, η ουσιαστική ένωση ψυχής και σώματος δεν έχει χώρο για εγωισμούς, για κακίες, για μικρότητες, για αντιπαλότητες, για ανταγωνισμούς. Εγώ πιστεύω πως υπάρχει και θα συνεχίσω να την ψάχνω. Νόμιζα πως είδα σε εσένα κάτι, αλλά δεν ξέρω μήπως απλά ήθελα να δω σε σένα κάτι. Ίσως πάλι, είσαι πολύ καλός και εσύ στο να πείθεις ότι έχεις κάτι.

Όπως και να έχει, η ζωή είναι γεμάτη μαθήματα. Ξέρω πως πρέπει να μάθω να μην χαρίζω έτσι απλόχερα τον εαυτό μου, πως πρέπει να με προστατεύω, γιατί δεν είναι αυτοί καιροί για του είδους τη σχέση που ονειρεύομαι. Είναι τόσο εύκολο να εντοπίσεις τις αδυναμίες του άλλου. Είναι τόσο εύκολο να τις κάνεις σημαία και να τον λυγίσεις. Είναι όμως απάνθρωπο, και εσύ διάλεξες αυτό το δρόμο.

Η αγάπη είναι να αντιμετωπίσεις τον άλλον σαν κάτι εύθραυστο, και να τον προφυλάξεις από τις κακουχίες. Να φερθείς με ευλάβεια γιατί η αγάπη είναι κάτι βαθειά πνευματικό.. εως και θρησκευτικό. Η αγάπη είναι να στέκεσαι δίπλα.

Δεν μπορείς να με πάρεις αγκαλιά και να ταξιδέψουμε μαζι στο ηλιοβασίλεμα, οι δυο μας, μόνοι μας. Δεν μπορείς καν να δείς το ηλιοβασίλεμα. Οι φακοί στα μάτια σου μετατρέπουν το όμορφο σε άσχημο. Δεν μπορείς ή δεν θέλησες. Το αποτέλεσμα ίδιο.

Θα σου λείψω, το ξέρω. Κι ας το αρνηθείς μέσα σου. Θα σου λείπω όταν ξαπλώνεις, θα σου λείπω όταν διαβάζεις, θα σου λείπω όταν ακούς κλασσική μουσική, θα σου λείπω όταν δείς πώς είναι να μην σου δίνουν απλόχερα.

Θα είναι αργά. Τότε θα δίνω την αγάπη μου απλόχερα σε κάποιον άλλον: στον εαυτό μου.

Χαιρετισμός

Σου φωνάζω αλλά δεν βγαίνει η φωνή μου. Προσπαθώ να σου μιλήσω αλλά οι λέξεις ενώ υπάρχουν, δεν μπορούν να δημιουργήσουν φράσεις. Κάνω να κουνήσω τα χέρια μου σε ένδειξη βοήθειας, αλλά δεν με βλέπεις.

Όλο προσπαθώ να σε κάνω να καταλάβεις πόσο σε έχω ανάγκη, όχι να λύσεις τίποτα, απλά να μου δίνεις κουράγιο, να ξέρω οτι είσαι εκεί, κι ας είναι μακρύ το ταξίδι, κι ας είναι ψηλά τα εμπόδια, αλλά δεν τα καταφέρνω.

Ξέρω πως κάνω λάθη αλλά δεν μπορώ να σε πείσω να είσαι ανεκτικός. Ξέρω πως σε χρειάζομαι, όχι να με βοηθήσεις, απλά να με φιλάς όταν τελειώνουν οι δύσκολες μέρες. Δεν καταλαβαίνω γιατί μου είναι τόσο υπεράνθρωπο να το ζητήσω. Μυρμηγκιάζει ο εγκέφαλός μου και παγώνω. Μακάρι να μπορούσα να σε κάνω να το νιώσεις με ένα άγγιγμα. Με ένα κουμπί.

Θέλεις να μάθω να παλεύω και να ζητάω. Θέλεις να μάθω να το κάνω μόνη μου, για μένα. Και για αυτό με αφήνεις. Να μάχομαι με τα κύματα μόνη μου. Έτσι πρέπει το ξέρω, και για αυτό δεν μπορώ να σου κρατήσω κακία. Πόσο θα ήθελα όμως να είσαι δίπλα μου. Ούτε μπροστά μου, ούτε πίσω μου. Ούτε να σε ακολουθώ, ούτε να με υποβαστάζεις. Να είσαι δίπλα μου, συνοδοιπόρος και συνταξιδευτής. Όπως και εγώ για σένα.

Μακάρι να μπορούσα να σε πείσω. Σε ευχαριστώ για όλα, μα πιο πολύ για τα σκληρά σου λόγια. Ξέρω πως δεν θα είσαι εδώ, αλλά εύχομαι τα μαθήματα που με δίδαξες, όσο κι αν ήταν επίπονα, όσο κι αν μου έφεραν δάκρυα στα μάτια, να είναι οδηγητικός φάρος.

Ξέρω πως δεν θα είσαι εδώ, και δεν θα με δείς να αλλάζω. Και πόσο θα ήθελα να το είχες δει. Σε χαιρετώ και σου στέλνω χιλιάδες γλυκά φιλιά. Να μην αλλάξεις ποτέ και μακάρι να είχα καταλάβει.

Μου λείπεις

Αναρωτιέμαι που να βρίσκεσαι όλο αυτόν τον καιρό.

Έφυγες μεγάλο ταξίδι αυτή την φορά. Σε ψάχνω μέσα σε υγρό δάσος την αυγή. Η πάχνη είναι γαλήνια και το φως του ήλιου καρφώνεται στα μάτια μου ανάμεσα από τα φύλλα των ψηλών δέντρων. Κρυώνω και ζεσταίνομαι.

Τα μυρμήγκια δουλεύουν, οι μέλισσες πετούν, τα κουνούπια πεινάνε.

Κι εγώ πεινάω. Μυρίζω την παρουσία σου από χιλιόμετρα. Ξέρω πως με κοιτάς. Δεν ξέρω αν με βλέπεις.Ουρλιάζω τ᾽ όνομά σου, αλλά κανείς δεν μ᾽ακούει. Ουρλιάζω και προσεύχομαι ν᾽ακούσεις και να μείνεις μακριά απ´ το φως.

Κείμενο από έναν άγνωστο αναγνώστη. Μακάρι να είχες αφήσει το όνομα σου...

Καθρέφτης

"Αν θεωρείς ότι κρατάει πολύ κι είναι τρελός
ο άνεμος από σημαίες
που περνάει από τη ζωή μου
κι αποφασίσεις
να με αφήσεις στην όχθη
της καρδιάς που έχω ρίζες,
σκέψου
πως εκείνη τη μέρα,
την ώρα εκείνη
θα σηκώσω τα χέρια
και θα βγούν οι ρίζες μου
για να βρούνε άλλη γη.

Όμως
αν κάθε μέρα,
κάθε ώρα,
νιώθεις προορισμένη για μένα
με γλυκύτητα αψεγάδιαστη.
Αν κάθε μέρα ανεβαίνει
ένα λουλούδι στα χείλη σου για να με βρεί,
αχ αγάπη μου, αχ δικιά μου,
μέσα μου όλη τούτη η φωτιά θα επαναλαμβάνεται,
μέσα μου τίποτα δε θα σβήσει ούτε θα ξεχαστεί,
η αγάπη μου τρέφεται από την αγάπη σου, αγαπημένη,
κι όσο θα ζεις θα είναι μες στην αγκαλιά σου,
χωρίς από τη δική μου να φεύγει."

Μια λέξη μόνο μου έρχεται έντονα στο μυαλό.
Μια λέξη που μου είπες στην αρχή, και δεν την κατάλαβα.
Σε πίεσα πολύ για να μου εξηγήσεις αλλά ποτέ δεν την ένιωσα μέσα μου.
Χρειάστηκε να μου χαρίσεις ένα ποίημα για να πιάσω το νόημά της.

Μια λέξη μόνο μου είπες και τελικά τα έλεγε όλα.




Καθρέφτης.

Ο μικρός Πρίγκηπας

Δεν είσαι μικρός. 

Έχεις ζήσει μια ζωή γεμάτη. Γεμάτη από πόνο, από εμπειρίες, από αγάπη, από χαμόγελα, από δάκρυα. Γεμάτη από ενδιαφέρον, γεμάτη ξενύχτια, ποτά και μεθυσμένα πρωινά. Γεμάτη από καυγάδες, από έρωτα, φωνές, ζήλειες, και αγκαλιές. Γεμάτη από μουσική.. γεμάτη ταξίδια, και πλάνα για νέα, μακρινότερα, πιο επικίνδυνα ταξίδια.

Τα ξέρω όλα αυτά. Έχεις ζήσει μια ζωή γεμάτη, και το πιο σημαντικό, μια ζωή που δεν ξερω. Αγάπησες και αγαπήθηκες, πλήγωσες και πληγώθηκες, πολύ πρίν σε γνωρίσω. Έγραψες κείμενα, αφιέρωσες τραγούδια, άκουσες, συγκινήθηκες, ένιωσες τόσα πολλά πριν σε γνωρίσω. Δεν καταλαβαίνω γιατί με στεναχωρεί αυτό. Κυρίως αυτό το ¨έγραψες κείμενα¨ με κάνει να θέλω να κουκουλωθώ κάτω από τα σκεπάσματα. 

Δεν προσπαθώ πιά να μάθω γιατί. Δεν κάνω πιά ερωτήσεις. Τα πράγματα είναι αυτά που είναι, και πολλές φορές τα λόγια δεν μπορούν να περιγράψουν αυτό που το υποσυνείδητό μας αφουγκράζεται.

Ξέρω όμως οτι το αξίζεις. Έζησες μια ζωή γεμάτη γιατί ξέρεις να την αξιοποιήσεις. Ξέρεις να νιώθεις, και πώς να κάνεις τους άλλους να νιώθουν. Ξεζουμίζεις την ζωή, την αγκαλιάζεις σφιχτά και δεν ξεκολλάς από πάνω της. Λές ¨εδώ θα είμαι, μέχρι που δεν θα είμαι¨. Περιμένεις πολλά αλλά δίνεις περισσότερα. Δεν μου δημιουργείς ασφάλεια, αλλά είσαι πολύτιμος, μοναδικός, διαφορετικός. Με κάνεις να χαμογελάω και να είμαι ευτυχισμένη με την ίδια ευκολία που μπορείς να με στεναχωρέσεις. Έχεις γύρω σου ένα πεδίο, σχεδόν μαγνητικό, ασκείς μια δύναμη, και όλα περιστρέφονται γύρω σου, όπως τα ηλεκτρόνια γύρω από τον πυρήνα.

Ξέρω όμως ότι δεν είσαι πάντα έτσι. 

Θέλεις να αφεθείς, θέλεις κάποιον να σε αγκαλιάζει και να σου δίνει κουράγιο. Σου αρέσει να προχωράς μόνος, αλλά να ξέρεις οτι ανα πάσα στιγμή μπορείς κάπου να ακουμπήσεις. Υπάρχουν και οι σκοτεινές στιγμές. Όλο και λιγότερες, αλλά ακόμα εκεί.. Δεν ξέρω αν θα εκλείψουν ποτέ αλλά εσύ ξέρεις να μάχεσαι. Δεν φοβάσαι. Δοκιμάζεις τον κόσμο όπως δοκιμάζεις τον εαυτό σου. 

Είμαι πολύ υπερήφανη για σένα.

Δεν είσαι μικρός. Σίγουρα όμως είσαι Πρίγκηπας.

Μυρωδιά από πεταλούδα

Μυρίζει παντού μπαχαρικά και ψάρι φρεσκοψημένο. Μυρίζει λεμόνι και θυμάρι, και ευκάλυπτος. 

Πάντα η μυρωδιά από λεμόνι με κάνει να σε σκέφτομαι. Πετάνε γύρω μου πεταλούδες, σαν μικρές χρωματιστές ψυχές, μικρά αποδημητικά πουλιά στη διαδρομή της ζωής τους.

Έτσι είμαι κ εγώ. Γεύομαι γαρύφαλλο και λυπάμαι τις πεταλούδες που ζουν μια μέρα. Μια ζωή ολόκληρη σε μια μέρα. Να γεννηθείς με την ανατολή, να μεγαλώσεις, να μάθεις, να ερωτευτείς, να πληγωθείς, να ερωτευτείς ξανά, μα αγαπήσεις και να αγαπηθείς, να βρείς τον σύντροφό σου, να φέρεις τον κόσμο ανθρώπους, κομμάτια από τις καρδιές σας, και με τη δύση να κλείσεις τα μάτια σου και να γίνεις πάλι ένα με τη Γη που σε δημιούργησε.

Μια ζωή σε μια μέρα.

Μυρίζει ήλιος και φιλιά.  Μυρίζει ανθισμένη πασχαλιά, και αν πιστεύεις στις αισθήσεις σου, μυρίζει μοβ χρώμα.

Δεν μυρίζει έτσι σε όλους. Μάλλον μυρίζει μόνο σε μένα, που λυπάμαι τις πεταλούδες, που αποζητώ να ζήσω μια γεμάτη ζωή, και αν όχι, τότε τουλάχιστον να ζήσω μια ζωή σε μια μέρα. 

Οι πάγκοι των πλανόδιων αδειάζουν, ξαναγεμίζουν, για να αδειάσουν ξανά. Η κανέλλα αντικαθιστά το γαρύφαλλο, καινούρια φρούτα κάθε ώρα, καινούρια χρώματα σε κάθε καλάθι. Συνέχεια όμως μυρίζω λεμόνι..

Άλλες φορές έντονα πολύ. Άλλες ανεπαίσθητα...

Love hurts

You have to decide.

You know you love me.
And I know I love you.
You know and I know we belong together.
We tell each other so often.
We even have a song.. so meet me half way..

You miss me and I want to hear your voice.
You want to hug me and I want to hold your hand.
You want to kiss me and I want to touch your skin.

I'm scared and you make me smile.
I'm sad and you draw a sun on my day.
I'm worried and you leave roses in my hands.

You call me and I pick it up.
You sing to me and I write you little notes.
You always always always remind me things we did and I dream about them.

But we cannot make the changes we need so that we can be together.

But I'm moving on.

But you keep me close and then push me away.

But I hide my heart and keep a cool exterior though my insides are bubbling up.

But you are not happy on your own and you miss every second. I know, because you tell me every single day. Sometimes more than once a day.

But you are afraid. Which you also tell me.

There is always a but.

I think 'but' is bullshit.

Alis Grave Nil

Υπάρχουν φορές που σε φαντάζομαι να σηκώνεις το βάρος όλου του κόσμου στους ώμους σου.

Έχεις μια άγρια χαρά, μια σκληρή υπερηφάνεια όταν το καταφέρνεις. Ακριβώς γιατί το κατάφερες. Πατάς με ασφάλεια στη γη, σηκώνεις τα χέρια σου σιγά σιγά, οι φλέβες φουσκώνουν, οι μύες διαστέλλονται από την προσπάθεια. Και στο τέλος, με μια γρήγορη κίνηση, με ένα πέταγμα, με ένα στιγμιαίο υπεράνθρωπο τίναγμα, ανασηκώνεις τα χέρια σου. Κλείνεις για δευτερόλεπτα τα μάτια σου, σφίγγεις τα χείλη, ανασυντάσεσαι, συγκλίνεις, γίνεσαι όλος μία σκέψη.. και το έχεις κάνει.

Και δεν παραπονιέσαι, δεν δυσανασχετείς. Ξέρεις πως τα πράγματα είναι όπως πρέπει να είναι.. πως έτσι ήταν πάντα. Θέλεις για μια φορά να αφήσεις την γη να πέσει κάτω, έτσι, για την επανάσταση, για να δείς τι θα γίνει. Κι όμως δεν το κάνεις, γιατί εσένα είναι άλλος ο ρόλος σου.

Κανείς δεν κοιτάζει τα μάτια σου εκείνη την ώρα. Κανείς δεν διαβάζει το βλέμμα σου, δεν μετράει τις αναπνοές σου, δεν καταλαβαίνει ότι ίσως να μην θέλεις να σηκώσεις όλο τον κόσμο στις πλάτες σου. Κανείς δεν βλέπει αυτή την γλυκειά μελαγχολία που περνάει βιαστικά από μπροστά σου, όταν συνειδητοποιείς ότι η μεγάλη δύναμη συνυπάρχει με τεράστια ευθύνη..

Δεν είναι αλήθεια αυτό.. Δεν είναι οτι δεν υπάρχει κανείς.. Κάποιος αισθάνεται το βλέμμα σου, κάποιος κρατάει λογασιασμό στις αναπνοές σου, κάποιος καταλαβαίνει ότι ίσως κάποια στιγμή χρειαστείς βοήθεια να κρατήσεις όλη τη γη στους ώμους σου, κάποιος ξέρει θα πρέπει να ξαποστάσεις, να ακουμπήσεις το βάρος κάτω, όσο δυνατός κι αν είσαι. Κάποιος θέλει να είναι εκεί να σου κρατήσει το χέρι όταν κουραστείς, να σκουπίσει τον ιδρώτα από το μέτωπό σου, να σου δώσει να πιείς λίγο νερό και να σε φιλήσει γλυκά στα χείλη.

Θα τον αφήσεις όμως;

Υπάρχουν φορές που σε φαντάζομαι να σηκώνεις το βάρος όλου του κόσμου στους ώμους σου.
Άλλες φορές πάλι σε φαντάζομαι να σηκώνεις μόνο εμένα.

Τίποτα δεν είναι βαρύ για αυτούς που έχουν φτερά.

The question..

I always find myself sitting in the same position.. With my legs on the chair and my arms wrapped around them. Like I want to make sure I 'll remain in one piece... Or to make sure that there is someone always hugging me. I close my eyes and try to visualize who I am to become.. There's only white noise. I can't see it, I can't dream it, I can't feel it, I can't taste it. I keep changing who I am to become as I keep changing who I am today. 

Someone told me that we assume one identity with one person, and then once they start getting to know us, we change into another identity. So that no one can ever truly know us- because we truly are no one. 

I want to be someone, someone specific, with specific properties, obvious and undeniable - I already am someone. And I think I want another person to get to know who that someone really is. I think I would like that. That sense of giving control, that sense of unconditionality. It hasn't happened yet so I can't be sure. The real question is would I ever let it?

So I think, and I try to visualize it and assist it to surface. And I take deep breaths and try to calm my racing heartbeat. Which happens for no reason. I sit and think and suddenly my heart is pounding in my chest. Like it wants to roam the world freely. And I tell my self that this time it's going to be different. This time I will say what I really want to, and act just the way I want to. Not in reference to something else, not in response to someone else. Just what I want to.

Without calculating the consequences.

And then, with my eyes closed and my arms wrapped around my legs I find myself staring at the hardest question.. Can we ever really change? 

Είδα..

I'm gonna live forever I'm gonna learn how to fly High
I feel it coming together People will see me and cry Fame
I'm gonna make it to heaven Light up the sky like a flame Fame
I'm gonna live forever
Baby remember my name

Αυτό το σαββατοκύριακο είδα πράγματα για μια ζωή.

Είδα πώς αντανακλάται το άσπρο φώς πάνω σε αιώνιες πέτρες, είδα τείχη που περικλείουν αλλά δεν χωρίζουν, είδα ανθρώπους να μοιράζονται ψωμί και κρασί και να συζητάνε.

Είδα ανθρώπους ξένους να γίνονται οικογένεια, είδα φίλους να έρχονται κοντά, είδα αδέλφια να αγκαλιάζονται και άλλες φορές να κλαίνε.

Είδα άντρες να χορεύουν, να δακρύζουν, να τραγουδάνε.

Είδα γυναίκες να πετάνε ροδοπέταλα και καραμέλες, να γλυκαίνουν μια στιγμή γεμάτη αγάπη, και αναμνήσεις, και υπερηφάνεια, και δυσκολίες.

Είδα χρώματα, και μπαχαρικά, και χυμούς από ρόδια.

Είδα ακροβάτες να σκαρφαλώνουν την ζωή, να κάνουν δυο τούμπες και να επιστρέφουν με ασφάλεια στο έδαφος, μέσα σε πολύχρωμες στιγμές.

Είδα φωτογραφίες από παλιά, και είδα πώς είναι να παίρνεις μέρος σε κάτι που όταν περάσει καιρός θα γίνει και αυτό 'φωτογραφίες από παλιά'.

Είδα τι σημαίνει να έχει κάποιος ανθρώπους γύρω του, να τον στηρίζουν, να τον περιτριγυρίζουν, να τον πειράζουν, να τον αγκαλιάζουν, να τον σηκώνουν στου ώμους, να συγκινούνται, να δακρύζουν, να τον υποστηρίζουν, να πίνουν μαζί του, να χορεύουν και να τρώνε, μέχρι τα ξημερώματα.

Είδα.

Και ένιωσα.

...και ελπίζεις.

Δεν ξέρεις. Αλλά προσπαθείς. Με αυτά που ξέρεις, με όσα έχεις αισθανθεί, όσα έχεις ψυχανεμιστεί. Και δοκιμάζεις. Όπως έκανες πάντα.

Στην αρχή είναι δύσκολα, είναι περίεργα, είναι διαφορετικά. Και συνεχίζεις.

Και δίνεις λίγο, κ τραβάς λίγο πίσω. Και παίρνεις λίγα κ παίρνουν λίγο πίσω.

Άλλα τα πετυχαίνεις, άλλα τα αλλάζεις, τα διαφοροποιείς. Και ξαναπροσπαθείς. Και κάθε φορά δίνεις λίγο περισσότερο.. Δοκιμάζεις τα νερά, να δείς αν είναι φιλόξενα, αν είναι κρυστάλλινα, αν είναι παγωμένα, αν είναι ζεστά, ή δροσερά, αν σε φωνάζουν να βουτήξεις..

Και ελπίζεις. Ελπίζεις να βρείς νέα μαγικά κουμπιά, νέα χάδια, νέες αγκαλιές, νέες εικόνες, καινούριες, δικές σας, καταδικές σας στιγμές. Και ελπίζεις. Ότι θα είναι διαφορετικά- αλλά και ίδια.

Σαν κάτι που να το ξέρεις χρόνια αλλά το ανακαλύπτεις τώρα. Έχει άλλη αφή, άλλη μυρωδιά, είναι από άλλο υλικό. Η αίσθηση όμως είναι γνώριμη.

Κι ας φοβάσαι. Γι' αυτό δοκιμάζεις. Κι όμως.. Κάτι μέσα σου σε παρακινεί να βουτήξεις με το κεφάλι.. Χωρίς δοκιμές, χωρίς δεύτερες σκέψεις.

Παίρνεις μια βαθειά ανάσα να γεμίσεις μυρωδιές και μηδενίζεις την απόσταση. Βουτάς και ελπίζεις να σε φτάσει η αναπνοή σου ως την άλλη άκρη. Και ελπίζεις ότι θα είναι κάποιος εκεί να σου δώσει μια μαλακή ζεστή πετσέτα να στεγνώσεις, να σε φιλήσει στα βλέφαρα και να σε καλωσορίσει.